„Krótkie rozdziały tej często prowokacyjnej książki – którą autor najwyraźniej pisał z przyjemnością – na chwilę uwalniają czytelnika od propagandowej mazi, jaka otacza go niemal wszędzie indziej” ~ Serge Halimi, „Le Monde diplomatique” #Todd#KlęskaZachodu#przedsprzedaż
Stany Zjednoczone nie są już w stanie utrzymać swojej hegemonii ani podporządkować sobie Rosji i Chin; reszta świata, tzw. Globalne Południe, korzysta z okazji i również wymyka się spod dominacji Zachodu – to jedna z tez tej mało znanej* książki.
I dobrze. Nie ma co podważać narracji, narracja jest najważniejsza. Zachód jest silny i zjednoczony jak nigdy, ostateczne pognębienie przeciwników jest pewne, trzeba tylko ich mocniej docisnąć.
*) W Polsce. Na świecie to bestseller. #KlęskaZachodu
Przypominają się ci dziennikarze polscy w Genewie w latach 20., o których pisał Cat-Mackiewicz, że pocieszają siebie i rodaków w kraju donosząc, jaki ten Voldemaras jest śmieszny i jaki ten Stresemann jest odosobniony. Tymczasem twarde realia są takie, że Chiny nie tylko nie mają interesu w tym, aby stosunki z USA kłaść ponad relacje z Rosją, ale mają wręcz żywotny interes w tym, aby nie dopuścić do klęski Rosji w jej starciu z Zachodem, w szczególności takiej, która wydałaby zasoby Rosji w ręce Zachodu. W Pekinie muszą bowiem wiedzieć, że Zachód uwolniony od wyzwania rosyjskiego i jeszcze dodatkowo ośmielony swoim triumfem nad Moskwą mógłby skupić wszystkie swoje siły na powstrzymywaniu Chin. To powinien być stały element wszelkich przewidywań dotyczących dalszego przebiegu wojny na Ukrainie: że obliczając siłę, jaką trzeba by rzucić na szalę, aby pokonać Rosję, trzeba brać pod uwagę, że po drugiej stronie prawdopodobnie będą to równoważyć Chiny. To na pewno dla kalkulacji wojenno-politycznych ma większe znaczenie, niż to, jak Xi witał Trumpa i Putina.
Moim zdaniem Rosjanie tak samo jak Chińczycy rozumieją, że pomagać Amerykanom przeciwko tym drugim to pogarszać własną sytuację strategiczną, bo Waszyngton po obaleniu jednego z tych przeciwników niezwłocznie zwróci się przeciwko drugiemu. Dlatego serdeczne porozumienie Pekinu i Moskwy będzie trwać, dopóki USA nie osłabną na tyle, że przestaną być dla tych państw egzystencjalnym zagrożeniem.
Teoretycznie USA mogłyby doprowadzić do odwrócenia sojuszu dokonując realnej zmiany swojej postawy wobec któregoś z tych mocarstw, ale biorąc pod uwagę ich dotychczasową politykę, a także retorykę, odbudowanie z którąkolwiek z tych stolic zaufania pozwalającego na rzetelną współpracę musiałoby trwać latami i zresztą jest wobec obecnych uwarunkowań wewnętrznych niemożliwe.
Przypominają się ci dziennikarze polscy w Genewie w latach 20., o których pisał Cat-Mackiewicz, że pocieszają siebie i rodaków w kraju donosząc, jaki ten Voldemaras jest śmieszny i jaki ten Stresemann jest odosobniony. Tymczasem twarde realia są takie, że Chiny nie tylko nie mają interesu w tym, aby stosunki z USA kłaść ponad relacje z Rosją, ale mają wręcz żywotny interes w tym, aby nie dopuścić do klęski Rosji w jej starciu z Zachodem, w szczególności takiej, która wydałaby zasoby Rosji w ręce Zachodu. W Pekinie muszą bowiem wiedzieć, że Zachód uwolniony od wyzwania rosyjskiego i jeszcze dodatkowo ośmielony swoim triumfem nad Moskwą mógłby skupić wszystkie swoje siły na powstrzymywaniu Chin. To powinien być stały element wszelkich przewidywań dotyczących dalszego przebiegu wojny na Ukrainie: że obliczając siłę, jaką trzeba by rzucić na szalę, aby pokonać Rosję, trzeba brać pod uwagę, że po drugiej stronie prawdopodobnie będą to równoważyć Chiny. To na pewno dla kalkulacji wojenno-politycznych ma większe znaczenie, niż to, jak Xi witał Trumpa i Putina.
You need to see this.
Right after the group photo, Xi Jinping sharply turns to Trump — while Putin is left standing off to the side, as if he doesn’t even exist.
The Kremlin dictator was placed to the left of China’s First Lady. Even though they could have put him next to Trump.
In Chinese diplomacy, these “little things” mean more than any speeches. Protocol, seating arrangements, who gets attention first — these are the real signals. Whether it was intentional this time or just a coincidence remains an open question. But even a child can see who’s the main focus here.
And one more thing: Xi personally met Trump at the foot of the plane’s stairs. In his entire presidency, he has never done this for a foreign leader at an airport before.
That’s the whole picture.
I jeszcze apropos tego, jak otwarta jest Cieśnina Ormuz, i jaka potężna jest US NAVY, obiekt westchnień polskiego OSINT-u.
Jest tak otwarta, że wg. Sekretarza US NAVY koszt ubezpieczenia POJEDYNCZEGO statku wzrósł z 54 tysięcy dolarów do 65 MILIONÓW dolarów.
„#KlęskaZachodu nie jest książką o jednej wojnie ani o jednej polityce, lecz o długotrwałym rozpadzie społecznych fundamentów Zachodu. Todd przypomina, że gospodarka, ideologia i polityka nie mogą trwać bez głębszych struktur kulturowych i demograficznych. Niezależnie od tego, czy się z nim zgadzamy, jego analiza zmusza czytelnika do zakwestionowania tego, co często uznaje się za oczywiste: siły, stabilności i uniwersalności zachodniego modelu. Książkę warto przeczytać nie dlatego, że dostarcza ostatecznych odpowiedzi, lecz dlatego, że stawia niewygodne, ale istotne pytania o kierunek rozwoju współczesnego świata.
Todd jest najbardziej wartościowy wtedy, gdy czyta się go nie jako proroka, lecz jako prowokującego do myślenia diagnostę. Jego największą zaletą nie jest to, że zawsze ma rację, ale to, że łączy dziedziny wiedzy, które rzadko są ze sobą zestawiane, i zmusza czytelnika do wyjścia poza dominującą narrację”.
https://t.co/l0gjwQOJWI
Każdy tekst – nie spośród tych przeszło stu, które składają się na niniejszy wybór, ale tych ponad tysiąca, które stanowiły jego podstawę – jest tylko pretekstem do wypowiedzenia jakiejś ponadczasowej myśli, jakiejś uniwersalnej reguły, jakiejś przenikliwej obserwacji otaczającej nas rzeczywistości. (ze wstępu)
„Uległość, z jaką Polacy przyjmują ukraińskie poglądy i punkty widzenia, jest zdumiewająca. Najwięcej uległości widzę w kręgach tzw. ludzi kultury i – czemu się dziwić nie należy – wśród najbardziej ponurych narodowców. Podczas literackiego Festiwalu Conrada w Krakowie dwie literatki ukraińskie o niepotwierdzonym znaczeniu zażądały niedopuszczenia do tego festiwalu zaproszonego wybitnego pisarza rosyjskiego i krakowscy ludzie kultury do tego się zastosowali. Identyczny akt poddaństwa miał miejsce także w Poznaniu. Więcej festiwali na razie nie było. Czy między politykami ukraińskimi a polską dyplomatyczną „biomasą” stosunki układają się inaczej?” ~ #Łagowski (2016) #CzyPolskęStać
„Zdawać by się mogło, iż fałszowanie dziejów, i wskazania sprzeczne z rzeczywistością i postulatami interesów polskich ustaną, gdy Polska, na skutek wojny światowej, odzyskała państwowość. Rzeczywiście teraz już chyba nie potrzeba było obawiać się „przedawnienia” albo upadku ducha. Stało się jednak inaczej. Dzięki temu, że do żłobu państwowego dorwała się nowa elita, złożona z elementów wyznających właśnie tezę „powstańczą”, zaczęło się na wielką skalę, zarówno w szkolnictwie, jak i w prasie, forsowanie zapatrywania, jakoby Polska odzyskała państwowość nie dzięki dogodnej koniunkturze oraz tym wysiłkom ugodowym, które pozwoliły zachować choć resztę sił narodowych, ale właśnie dzięki „stuletniej walce” powstańczej. Mechanizmu, w jaki ta walka powstańcza przyczyniła się do restauracji państwa, nikt nie wyjaśniał. Niemniej młodzież i szerokie masy, na skutek konsekwentnego wbijania w głowę tego nonsensu, uwierzyły weń. Za tym poszło generalne lekceważenie koniunktury geopolitycznej, sił własnych, sił obcych, wreszcie logiki, rozumu, informacji, doświadczenia, tego wszystkiego, z czego składać się winna wyłącznie polityka państwa. Wszystko zastąpiono frazesami w rodzaju „odwieczny wróg”, „Grunwald”, „nie ma Polski bez morza” i setkami tym podobnych nonsensów” ~ #Bocheński #dziejegłupoty (1941)
„Mitologia samowyzwolenia nie ma w sobie nic osobliwie polskiego. Wszystkie narody wyzwolone głoszą, że wyzwoliły się same dzięki swemu heroizmowi – tak samo Polacy, jak Litwini, Łotysze czy Estończycy. Z tego uroczystego fałszu wyprowadza się później wnioski polityczne mocno szkodliwe, dlatego ktoś powinien się podjąć złośliwej czynności nakłuwania balonów. Gwoli szacunku dla rzeczywistości” ~ #Łagowski #CzyPolskęStać
„Polska odzyskała niepodległość w 1918 r. dzięki temu, że państwa niemieckie zostały pokonane przez Francuzów i Anglików. Jednakże każde polskie dziecko, niezależnie od wieku – bo w Polsce istnieją również stare dzieci – wie, że niepodległość Polski wywalczył Józef Piłsudski. Republika Francuska w wojnie z Niemcami poświęciła życie półtora miliona młodych Francuzów. Każde polskie dziecko, stare i młode, powinno widzieć związek przyczynowy między tą ofiarą Francuzów a odzyskaną niepodległością Polski. Czy widzi? Widzi ono raczej Piłsudskiego siedzącego w magdeburskim areszcie i pragnącego z całej duszy – chcieć to móc – niepodległości Polski. I to raczej z tego bohaterskiego chcenia niepodległość wywodzi. Gdy Piłsudski przyjechał do Warszawy w niezaplombowanym wagonie, w kraju istniały już dwa rządy polskie, ale żeby zapanowała niepodległość, trzeba było, żeby Piłsudski to ogłosił. Liczą się bowiem słowa, legenda, romantyczna malowniczość, a nie namacalne fakty” ~ #Łagowski #CzyPolskęStać
„Polska odzyskała niepodległość w 1918 r. dzięki temu, że państwa niemieckie zostały pokonane przez Francuzów i Anglików. Jednakże każde polskie dziecko, niezależnie od wieku – bo w Polsce istnieją również stare dzieci – wie, że niepodległość Polski wywalczył Józef Piłsudski. Republika Francuska w wojnie z Niemcami poświęciła życie półtora miliona młodych Francuzów. Każde polskie dziecko, stare i młode, powinno widzieć związek przyczynowy między tą ofiarą Francuzów a odzyskaną niepodległością Polski. Czy widzi? Widzi ono raczej Piłsudskiego siedzącego w magdeburskim areszcie i pragnącego z całej duszy – chcieć to móc – niepodległości Polski. I to raczej z tego bohaterskiego chcenia niepodległość wywodzi. Gdy Piłsudski przyjechał do Warszawy w niezaplombowanym wagonie, w kraju istniały już dwa rządy polskie, ale żeby zapanowała niepodległość, trzeba było, żeby Piłsudski to ogłosił. Liczą się bowiem słowa, legenda, romantyczna malowniczość, a nie namacalne fakty” ~ #Łagowski #CzyPolskęStać
1,4 million de morts pour la France
Dont 36% des hommes qui avaient 20 ans en 1914
4,2 millions de blessés
Au moins 300 000 disparus
La plus grande figure de l’histoire de France, c’est peut-être celle du poilu, celle du peuple français héroïque dans l’enfer de la Grande Guerre.
„Donald Trump to tylko początek upadku Ameryki. Przegrywa z historią, nawet gdy zrzuca bomby na Iran, Nigerię czy jakikolwiek inny kraj. Zamiast „Trumpa – władcy świata”, widzę w nim wytwór rozpadającego się amerykańskiego społeczeństwa: niemoralnego, nieskutecznego, nieprzewidywalnego; słabego pokerzystę, który zostaje pokonany przez historię. Swoimi szaleństwami przyspieszy on upadek imperium o około dziesięć lat”. #Todd #KlęskaZachodu
JUST IN: 🇺🇦🇨🇭 NATO's Mark Rutte says after the war he and Zelensky are going to get super drunk on a Swiss mountain:
“We're going to get drunk on a Swiss mountain. We will sit on a Swiss mountaintop and get super drunk.
I told Zelensky, Well, I'll take care of the red wine.”
Ukraine is unlikely to regain all its territories, and the war will end in compromise — NATO chief
According to Mark Rutte, a complete victory for either side in Russia’s war against Ukraine is unlikely. The conflict will most likely end with a peace agreement requiring compromises.
However, Rutte stressed that Ukraine alone must decide the terms of any potential peace deal. He also warned that Russia would continue to pose a threat to Europe even after the war ends.
Słyszy się nieraz opinie, że Polska nie ma strategii bezpieczeństwa narodowego, że Polska potrzebuje takiej strategii.
Ale przecież Polska ma taką strategię. Ta strategia może i prowadzi do skutków odwrotnych od zamierzonych, ale to nie przeszkadza temu, że jest od wielu lat konsekwentnie realizowana przez wszystkie rządy. Tą strategią jest namawianie Zachodu, aby konfrontował się z Rosją, nie współpracował z nią i wypierał jej wpływy skąd się da.
Ta strategia opierała się na takich założeniach, że potęga Zachodu jest przytłaczjąca (wszak Rosja to stacja benzynowa z głowicami jądrowymi), więc zawsze wyjdzie(my) z tej konfrontacji zwycięsko, a wraz z wypieraniem wpływów rosyjskich z obszaru poradzieckiego to Polska będzie tam budować swoje wpływy, dzięki czemu jej znaczenie międzynarodowe będzie rosnąć.
No i doszło do konfrontacji, i okazało się, że to Zachód przegrał, nie będąc w stanie złamać Rosji sankcjami, ani pokonać jej rękami Ukraińców z zachodnią bronią (innych teorii zwycięstwa nie było), a przy tym nie będąc w stanie obronić swojego protegowanego przed bolesnymi stratami terytorialnymi i jeszcze boleśniejszą katastrofą demograficzną. Przy okazji podważono przekonanie o wszechpotędze NATO, na którym to przekonaniu przecież opiera się nasze bezpieczeństwo, bardziej chyba niż na wierze, że Amerykanie będą toczyć wojnę lądową w Europie Wschodniej lub używać w naszej obronie broni jądrowej. A Rosja weźmie pod swoje bezpośrednie panowanie obszary, na które wcześniej mogła wywierać tylko pośredni wpływ za pomocą nieudolnych i skorumpowanych władz wywodzących się z prorosyjskich środowisk na Ukrainie, w typie Janukowycza.
Ale co się więcej okazało, to też że w tych rzekomo sprzyjających okolicznościach (bo Zachód wreszcie „zrozumiał”, jaka jest Rosja i z nią zerwał) Polska nie jest w stanie zbudować na wschodzie żadnych wpływów, że te mrzonki należy porzucić, bo po prostu nie mamy do tego potencjału. Polska, która po wybuchu wojny miała wejść do „ligi państw wagi ciężkiej”, nie była w stanie nawet od toczącej śmiertelne zmagania Ukrainy uzyskać choćby symbolicznych ustępstw (formułowanie celów innych niż symboliczne przychodzi naszym elitom z trudem), czy choćby powstrzymania się od różnych afrontów. Nie trzeba dodawać, że Polska nie będzie się też liczyć w rozmowach pokojowych między Zachodem a Rosją, jeżeli do takich faktycznie dojdzie (bo też co miałaby do nich wnieść? twierdzenie, że z Rosją nie wolno rozmawiać? opowieści o bitwie warszawskiej?).
A najgorsze jest to, że my tej nieszczęsnej strategii trzymamy się, mimo że widać jak na dłoni, że ona nie prowadzi do niczego dobrego, ani dla nas, ani dla Ukrainy, ani dla Europy. Że chcemy podtrzymywać konfrontację, w której – w razie eskalacji – grozi nam dewastacja terytorium i masakra + exodus ludności.
Polska, owszem, potrzebuje nowej strategii, a przede wszystkim przemyślenia dotychczasowej.
#KlęskaPolski #KlęskaZachodu
„Tak się złożyło, że wpadły mi w ręce materiały konferencji zorganizowanej w marcu 2008 we Wrocławiu, pod auspicjami Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka–Jeziorańskiego, wydane pt. „Polska polityka wschodnia”. Czytamy w niej, że polskim interesem narodowym jest, od XIV stulecia bez zmian, „okcydentalizacja polityczna, gospodarcza i cywilizacyjna Ukrainy, Białorusi, Mołdawii i być może również krajów kaukaskich” (ale nie Rosji!), co stawia nas „w zasadniczej sprzeczności z polityką rosyjską”, że chcemy być „w centrum Europy”, czyli odepchnąć Rosję jak najdalej na wschód, Rosja zaś, o zgrozo, nie pozwala nam realizować tej polityki, że jest to naszą „strategią narodową”, a jeśli nie podoba się Unii Europejskiej, to „powinniśmy codziennie powtarzać, że kochamy Rosję najbardziej na świecie, a jednocześnie robić swoje”. Są to wypowiedzi Jerzego Marka Nowakowskiego, dyrektora Centrum Wschodniego Polish Open University. Wtóruje mu dzielnie poseł Paweł Zalewski, dowodzący, że „własny interes zdefiniowany przez polską historię” sięga Morza Kaspijskiego, zaś udział Polaków w rozwoju Tbilisi jest „częścią naszego dziedzictwa” i że również na Zakaukaziu i w Armenii jesteśmy w stanie odegrać rolę wiarygodnego promotora przemian demokratycznych itd.
Inni uczestnicy tej konferencji wypowiadali się mniej zdecydowanie, ale nie było żadnego głosu przeciw (z wyjątkiem wypowiedzi Rosjanina, prof. Mikołaja Iwanowa). Zastanawia też brak tradycyjnych argumentów o zagrożeniu Polski przez rosyjski imperializm. Uczestnicy konferencji nie zakwestionowali opinii dyrektora Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Sławomira Dębskiego, że za cenę uznania status quo mielibyśmy dobre relacje z Rosją, tak jak Węgry. Rzecz w tym jednak, że to Polska chce zmiany status quo na swoją korzyść, kosztem Rosji. Wyrażając to dobitnie, lecz ściśle, to Polska właśnie jest państwem rewizjonistycznym.
Wypowiedź niniejsza nie jest miejscem dla polemiki z tą wizją wschodniej misji Polski. Uważam ją za dogłębnie nierealistyczną, ale chcę koncentrować się na problemach moralnych. Otóż w stosunku do Rosji w znacznej części klasy politycznej dzisiejszej Polski dostrzegam coś, co bardzo źle kojarzy mi się moralnie. Z jednej strony, ustawiamy się na pozycji niewinnej ofiary rosyjskiego imperializmu, rzeczywistego lub urojonego, przyznając sobie prawo do przemawiania do Rosjan tonem moralnej wyższości, wiedząc, że są na to wrażliwi, i licząc, że podkopie to ich wiarę w siebie. Z drugiej strony, wchodzimy w anachroniczną rolę quasi-imperialnego rywala Rosji, przeceniając w śmieszny czasem sposób swe własne możliwości, nie licząc się ani z Unią Europejską, której jesteśmy członkiem, ani z opinią większości własnego społeczeństwa, przeważnie zupełnie obcego takim ambicjom. Co ciekawe, wolimy ,,okcydentalizować” Zakaukazie niż Rosję, co potwierdza podejrzenie, że chodzi nam w istocie nie o szerzenie na Wschodzie europejskości, lecz o promowanie własnych politycznych wpływów” ~ Andrzej #Walicki, 2009