احساس مرگ دارم
از اینکه تقریبا هممون فکر میکردیم این بار که اینترنت وصل میشه جمهوری اسلامی نیست،
مثل دی، که فکر کردیم تموم شده، حس مرگ دارم از این همه نشدن و از این همه خون…
من نه عنصر نامطلبوم
نه خطری برای امنیت ملی
نه هر آنچه که اسمشو میزارید
من یک جوان ایرانی هستم که ده سال از بهترین دوران جوانی خودم رو صرف مطالعه و تحقیق و یادگیری کارهایی کردم که همگی آمیخته با تکنولوژی و اینترنت بودند
ارزش افزوده برای این کشور خلق کردم، ارز وارد این کشور کردم، محتوای مفید به مردم ارائه دادم، دانش و علم و تکنولوژی رو در توان خودم گسترش دادم و همه ی این ها رو از صفر و از یک اتاق کوچک و با کمک اینترنت انجام دادم
درست همان چیزی که مسئولین این کشور به من نمیدادند رو اینترنت به من داد
کار میخواستم که مسئولین به من ندادند و اینترنت به من داد
پول میخواستم که مسئولین به من ندادند و اینترنت به من داد
جایگاه و اعتبار و محبوبیت میخواستم که مسئولین به من ندادند و اینترنت به من داد
و حالا همین مسئولینی که هیچ چیز رو به من ندادند تصمیم گرفتند که هر آنچیزی هم که دارم از من بگیرند
اینترنت رو قطع کردند و به هیچکس هم پاسخگو نیستند
به چه زبانی باید اعتراض کنیم که به ما نگویید وطن فروش و تشویش کننده اذهان عمومی؟
به چه زبانی باید بگوییم اینترنت نه تنها حق من بلکه حق تک تک مردم ایرانه، از آن کودک که برای تحصیل از آن استفاده میکند تا پیرزن و پیرمردی که برای سرگرمی از آن استفاده میکنند تا آن معلولی که برای کسب درآمد از آن استفاده میکند
شماها در کاخ خود نشسته اید و حقوق های سه رقمی دریافت میکنید در حالی که جوان ایرانی از آخرین پس انداز هایی که حاصل سالیان سال تلاشش بوده باید مصرف کند و هر لحظه نگران گرسنه ماندنش باشد
ننگ به شما که هرگز کاری برای ما نکردید و هر آنچه که داشتیم هم از ما گرفتید
من و امثال من و تمام جوانان و مردمان این سرزمین سرمایه های اجتماعی این کشور بودیم، آینده بودیم
همه چیز را با هم از دست دادید
هرگز شما رو نخواهم بخشید
قطع اینترنت، روشنترین رفراندوم است. فقط حکومتی حاضر میشود میلیونها نفر را با قطع اینترنت بیکار، هزاران کسبوکار را تعطیل و میلیاردها دلار خسارت به مردم بزند که یقین دارد طرفدارانش در اقلیت محض هستند.
قطع اینترنت ۹۰ میلیون مردم ایران، بزرگترین گروگانگیری تاریخ است.
اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد
فقط این را به یاد داشته باشید:
ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آنکه در داخل، نفس را تنگ میکند و چه آنکه از بیرون، با بمب و تحریم و تهدید بر سر مردم آوار میشود.
دل ما برای مردم ایران میتپید. برای کودکی که باید آینده داشته باشد، برای زنی که باید بیترس زندگی کند، برای مردی که نباید زیر بار تحقیر خم شود.
ما زندگی بهتر میخواستیم. برای همه. بیاستثنا.
شاید آرمانگرایانه بود. اما آرمانِ ما، زندگی بود نه ویرانی.
اگر صدایمان قطع شد، بدانید که تا آخر سمت زندگی ایستاده بودیم.
نسل من لیاقت زندگی بهتری داشت، نسل من شجاع بود، پرتلاش بود، با انگیزه و امیدوار بود
شما همه چیزمان را گرفتید، جانمان را گرفتید، دوستانمان را گرفتید و بدتر تر از همه “امیدمان” را گرفتید.
@KimDotcom Where the hell were you, you filthy bastards, just forty days ago when tens of thousands of Iranians were shot dead with live ammunition by the regime?
#IranMassacre