Kiran Limbu

Occasional Poet, Eternal Satirist. Educator by profession. Profile photo used only for SATIRE; I neither smoke nor promote smoking in any form.

[Kiran Limbu @KLimbu20]

8 August 2026

A Moment in Time VI: When Two Strangers Met

A person I had never known.
A name that was only a distant echo.
Then one day,
That echo became you,
And rose across my sky.

You opened the door to your world
And, at dusk, welcomed me into your garden,
Filled with blooming roses,
Where an evening,
Glowing with candlelight
And filled with quiet warmth,
Seemed to have been waiting
Just for us.

Beneath a sky of stars
And the gentle glow of fireflies,
Our conversations found their own rhythm.
Your smile mingled
With the fragrance of the meal
You had prepared with love,
And the room where we sat
Suddenly felt larger than the universe.

A little shyness.
A little curiosity.
A heart beating a little faster.
The two of us searched for a bond
That had not yet found its name.
The hands of the clock
Flowed like a quiet river.
It seemed as though time itself
Wanted to stay with us a little longer.

The next morning,
The same breakfast table
Brought us together once again.
Then, shoulder to shoulder,
With conversations
That never seemed to want to end,
We wandered
Through the streets of your beautiful city,
Which seemed to preserve
Every step we took
Within their own memory.

Beneath the open sky,
We sat together on a quiet bench.
Sometimes thoughtful conversations,
Sometimes carefree laughter,
Sometimes complete silence.
And that silence taught us
That moments spoken without words
Can be even deeper than words themselves.

Then came the selfies.
They were far more than photographs.
For the first time,
Your smile found a little home beside mine,
And time itself paused within
A single frame.

Our meeting was brief,
Yet those moments
Became rare memories
To carry through life.

Time led us back
To our separate horizons.
Yet since then,
Not a single day has fallen silent.
Morning after morning,
Evening after evening,
Our words
Have built bridges across the distance,
As though our hearts refused to believe
That distance could keep us apart.

Some evenings,
I stand by my window
Looking up at the stars.
Within their quiet light,
Your face appears so vividly,
As though the sky itself
Had borrowed your smile
For just a little while.

The next time we meet
Will be different.
We shall walk ahead,
And time will follow behind us.
The place
Will be in my corner of the world.
Your heart will be even closer to mine.
Together,
We shall ascend to new heights
In our journey together.

We shall cross the city's bridges and tunnels,
Forget time as we walk,
Share our dreams in quiet cafés,
And by candlelight savour not only the meal,
But the presence of one another.

And who knows—
Perhaps these little moments
Will one day become the bridges
Between your heart and mine,
Just as these bridges have long united
This beautiful city.

Who knows—
Perhaps these moments
Are only the beginning
Of the journey
From one heart to another.
With every step we take together,
Another brick of trust will find its place.
With every shared smile,
The closeness between our hearts
Will quietly grow deeper.
Perhaps,
Without either of us noticing,
Love will fall upon our lives like a silent rain.

And, if one day,
Your heart chooses to beat beside mine,
My whole life will be illuminated by your name,
Until my heart beats its final beat.

But even if one day,
Your heart chooses another path,
My heart remains forever grateful—
For that quiet miracle.
For the paths we walked together.
For the laughter, the conversations,
And the silences we shared.

Those precious moments
I shall keep as treasures in my heart
And carry with me until my final breath.

P.S. This poem is a reworked version of the poem originally posted in Nepali on 6 August 2026 (समयको कविता ४ – दुई अन्जानको भेट). 👇

[Kiran Limbu @KLimbu20]

@yashodatimsina Thank you for your thoughtful and precise comment. 🙏 I know it’s lengthy. I wrote it imagining a man and a woman who have just started dating, with the woman as the central character and the man as the narrator.

[Kiran Limbu @KLimbu20]

५ अगस्ट २०२६

समयको कविता ५ः दुई अन्जानको भेट

एउटा मानिस,
जसलाई मैले कहिल्यै चिनेको थिइनँ।
एउटा नाम,
जो केवल टाढाको प्रतिध्वनि थियो।
एक दिन
त्यो प्रतिध्वनि
तिमी भएर गुञ्जियो
र मेरो आकाशमा उदायो।

तिमीले
आफ्नो संसारको ढोका खोलेर
गोधुलीको बेला
आफ्नो आँगनमा बोलायौ,
जहाँ
मैनबत्तीको उज्यालोमा
न्यानो आत्मीय साँझ
हाम्रो प्रतीक्षामा थियो।

ताराहरू र जुनकिरीहरूले सजाएको
शान्त साँझमा
हाम्रा संवादहरूले आफ्नै लय भेट्टाए।
तिम्रो मुस्कान
प्रेमले पकाएको भोजनको सुवाससँग मिसियो,
र हामी बसेको कोठा
ब्रह्माण्डभन्दा विशाल बन्यो।

अलिकति लजालुपन,
अलिकति जिज्ञासा,
अलिकति धड्किरहेको मन।
हामी दुई अन्जानहरू
एउटा साइनोको खोजीमा थियौँ,
जसलाई
नाम दिन बाँकी थियो।

घडीका सुईहरू
शान्त नदी झैँ बगिरहे।
लाग्थ्यो, समय स्वयं
हामीसँग अझै बस्न चाहन्थ्यो।

भोलिपल्ट बिहान
उही साझा टेबलले
हामीलाई फेरि एक ठाउँमा ल्यायो।
त्यसपछि
काँधमा काँध मिलाएर,
अविरल संवादसँगै
तिम्रो सुन्दर सहरका गल्लीहरू हुँदै
हामी हिँडिरह्यौँ,
जसले हाम्रा पाइला
आफ्नै स्मृतिमा साँचे जस्तो लाग्थ्यो।

खुला आकाशमुनि
एउटा शान्त फलैँचामा
कहिले संवाद, कहिले हाँसो,
कहिले मौनता।
त्यो मौनताले हामीलाई सिकायो—
कहिलेकाहीँ
मौनताले बोलेका क्षणहरू
झन् गहिरा हुन्छन्।

सेल्फीहरू
केवल तस्बिर थिएनन्।
त्यो क्षण थियो,
जब तिम्रो मुस्कानले
मेरो मुस्कानको छेउमा
आफ्नो सानो घर बनायो,
र समय एउटै फ्रेमभित्र
कैद भएर बस्यो।

भेट छोटो थियो,
तर ती क्षणहरू
जीवनका दुर्लभ स्मृति बने।

समयले फेरि
हामीलाई आ–आफ्ना क्षितिजतिर फर्कायो।
तर त्यसयता
एक दिन पनि मौनतामा बितेन।
शब्दहरूले दूरीमाथि पुलहरू बनाइरहे,
मानौँ
हाम्रा मुटुहरूले दूरी स्वीकार गर्नै मानेनन्।

कतिपय साँझ
म मेरो झ्यालबाट ताराहरू हेर्छु,
र तिनको उज्यालोभित्र
तिम्रो अनुहार देख्छु।
लाग्छ, आकाशले नै
क्षणभरका लागि
तिम्रो मुस्कान
सापटी लिएको छ।

अर्को भेट फरक हुनेछ।
त्यहाँ हामी अघिअघि हुने छौँ,
समय हाम्रो पछिपछि।
मेरो संसारको कुइनेटोमा
तिम्रो मुटु
मेरो मुटुको अझ नजिक हुने छ।
हामी सम्बन्धका नयाँ खुड्किलाहरू
सँगै चढ्ने छौँ।

सहरका पुलहरू र सुरुङहरू पार गर्दै
समयलाई बिर्सने छौँ।
शान्त क्याफेहरूमा सपनाहरू बाँड्ने छौँ,
र मैनबत्तीको उज्यालोमा
भोजनभन्दा एकअर्काको उपस्थितिको
स्वाद लिने छौँ।

र कसलाई थाहा—
यी साना क्षणहरू नै
एक दिन
तिम्रो र मेरो मुटुबीच
पुल बन्न सक्छन्,
जसरी यी पुलहरूले
यो सुन्दर सहरलाई
एकसूत्रमा बाँधेका छन्।

के थाहा—
हाम्रा यी पलहरू
एउटा मुटुदेखि अर्को मुटुसम्म पुग्ने
यात्राकै सुरुवात पो हो कि?

हाम्रा हरेक साझा पाइलाले
विश्वासको अर्को इँटा थप्ने छ।
हरेक साझा मुस्कानले
दुई मनबीचको आत्मीयता
गाढा बनाउने छ।

सायद,
थाहै नपाई,
प्रेम मौन वर्षाजस्तै
हाम्रो जीवनमा झर्ने छ।

र यदि कुनै दिन
तिम्रो मुटुले
मेरो मुटुसँगै धड्किन रोज्यो भने,
मेरो सम्पूर्ण जीवन
तिम्रो नामले उज्यालो हुने छ,
जबसम्म मेरो मुटु
अन्तिम पटक धड्किने छ।

तर यदि
तिम्रो मुटुले
अर्कै बाटो रोज्यो भने पनि,
मेरो मन
सधैँ तिमीप्रति कृतज्ञ रहने छ—
त्यो मौन चमत्कारका लागि।
हामीले सँगै हिँडेका ती बाटाहरूका लागि।
हाँसो, संवाद र मौनताका
ती अमूल्य क्षणहरूका लागि।

ती सबै क्षणहरू
म मेरो हृदयमा सजाएर
अन्तिम साससम्म
बोकिरहने छु।

यस कविताको अङ्ग्रेजी संस्करण भविष्यमा उपलब्ध हुने छ।

@NepaliMan80

[Kiran Limbu @KLimbu20]

@NepaliMan80 धन्यवाद।

[Kiran Limbu @KLimbu20]

समयको कविता ३ः तिम्रो आकाशमुनि

तिम्रो मुहारको खुल्ला आकाशमुनि,
कोमल काखलाई सिरानी बनाएर,
जब म समयलाई बिर्सेर टोलाइरहन्छु,
तिम्रा दुई नयन ध्रुव तारा झैँ चम्किन्छन्,
मेरा अन्तरङ्गमा लुकेर
वर्षौंदेखि बसेका कालकोठरीहरूमा
पुरै झलमल्ल उज्यालो छर्दै।

त्यो क्षण,
संसारका सबै घडीहरू रोकिन्छन्,
हावाले आफ्नो गति बिर्सिन्छ,
र ब्रह्माण्ड आफैँ,
तिम्रो मुस्कानको परिक्रमा गरिरहेको
एउटा मौन ग्रह जस्तो लाग्छ।
तिम्रो सासको न्यानो स्पर्शले
मेरो अस्तित्वमा नयाँ पालुवा पलाउँछ।
सुकेका सपना फेरि हरिया हुन्छन्,
वर्षौँदेखि सिथिल गीतहरू
मुटुभित्र आफैँ गुन्गुनाउन थाल्छन्।

त्यतिबेला लाग्छ-
प्रेम भावना होइन,
सृष्टिको पहिलो उज्यालो हो।
तिम्रै ताराको सहारामा,
म अनन्त ब्रह्माण्डको यात्रामा निस्कन्छु।
आकाशगङ्गाका उज्याला नदीहरू तर्दै,
ब्ल्याक होलका अथाह अँध्याराहरू चिर्दै,
समयका अदृश्य भित्ताहरू भत्काउँदै,
म निरन्तर अगाडि बढिरहन्छु।

तर जति टाढा पुग्छु,
त्यति स्पष्ट हुँदै जान्छ एउटा सत्य-
ब्रह्माण्ड अनन्त होला,
तर मेरो अनन्तता तिमीभित्र सीमित छ।
किनभने तिमी नभएको ब्रह्माण्ड
ताराविहीन आकाश हो,
तिमी बिनाको जीवन,
संगीतविहीन गीतको हरफ हो।

म फर्किन्छु,
ग्रहहरूको धूलो बोकेर,
समयका घाउहरू बोकेर,
अनन्त यात्राका थकाइहरू बोकेर।
तर तिम्रो काखमा शिर राख्नेबित्तिकै
सबै दूरीहरू शून्यमा बदलिन्छन्।
लाग्छ, मैले खोजेको स्वर्ग
कुनै आकाशमाथि थिएन,
त्यो त तिम्रो अँगालोभित्र
सधैँदेखि मलाई नै पर्खिएर बसेको रहेछ।

यदि पुनर्जन्म भन्ने कुनै रहस्य छैन भने पनि,
यही एक जीवन पर्याप्त छ-
किनभने यसमा तिमी छौ।
यदि आत्मा कुनै अर्को यात्रामा जाँदैन भने पनि,
मेरो सम्पूर्ण अनन्तता
तिम्रै मुहाररुपी आकाशमुनि अटाएको छ।

यदि कुनै दिन,
समयले मेरो अन्तिम सास माग्यो भने,
ऊसँग मेरो एउटै विन्ती हुनेछ-
मलाई कतै नलैजाऊ,
बरू छोडिदेऊ,
तिम्रो चम्किलो मुहारको खुल्ला आकाशमुनि,
कोमल काखलाई सिरानी बनाउन दिएर।

अन्त्यमा त्यहीँ,
तिम्रा नयनरुपी ताराहरूको उज्यालोलाई
अन्तिम पटक हेर्दै,
तिम्रो मुटुको धड्कनलाई
अन्तिम लोरीको रुपमा सुन्दै,
शान्त मुस्कानसहित सदाका लागि निदाउन,
तिम्रै काखको सिरानी पाऊँ।

यो कविताको सक्कली संस्करण हो भने अघिल्लो अङ्ग्रेजी संस्करण यही कविताको पुनर्लेखन हो। नोटः कविता उल्था नगरेर पुनर्लेखन गरिन्छ।

[Kiran Limbu @KLimbu20]

4 August 2026

A Moment in Time IV: The Spark

Had the spark of your love
Not struck fire
Against the cold stones
Of my abandoned heart,
Had those trembling embers
Not turned into rivers of light,
How could I have ever written
A poem of brightness
Inside the darkness of my chest?

Had the words
Asleep in my soul for years
Never felt your touch,
They would still be buried
In the silence of forgetting.
But then you arrived—
And for the first time,
Even letters began to hear
The heartbeat of your presence.

Had your arrival
Not wrapped me in its quiet magic,
How would I have ever known
What beauty truly is?
Not in flowers,
Not in mountains,
Not even in the rising sun—
But in the gaze
Of one soul
Loving another.

Had your words
Not been dipped in tenderness,
Had they not carried
The fragrance of your being,
How could I have ever written anything at all?
These poems were never born from my pen—
They were written by your smile
Deep inside my heart.

Had every moment with you
Not been soaked in love’s fragrance,
Had your smile not turned my nights into dawn,
How could I have believed
That a single smile
Can change the seasons of a life?

Walking beside you,
I learned this truth—
Love is not about possession,
But about witnessing
A new universe being born within oneself,
Where time grows tired,
And even death
Forgets its claim.

Every poem I write
Is born from the endless love you give me.
Every metaphor
Has your memory as its mother.
Every rhythm
Is the echo of your heartbeat.
And every word I write
Carries the light
That spills from the blue sky of your eyes.

Some say
Poets give birth to poems—
But I have learned
Poems give birth to poets,
And love gives birth to everything.

Had I never found you,
I would still be
A wandering thirst
Lost in the desert of words.
But you came—
And all my deserts
Bloomed into gardens
Where poetry now breathes.

So, if someone asks me
The secret of my poetry,
I will not open any book of wisdom,
Nor speak of philosophy.
I will simply take your hand
And say:

“You are the mother of my poetry.”

Because the beauty within you,
And you yourself,
Are the very first letter
Of every poem I write.
And your love—
Like the first light of creation—
Falls upon my words
As the very first dawn of the world.

P.S. This poem is a reworked version of the poem originally posted in Nepali on 30 July 2026 (समयको कविता ४ – प्रेमको उज्यालो). 👇

[Kiran Limbu @KLimbu20]

@ptkums @NirmalPrasai5 त्यसलाई ब्ल्क ठोक्नुस्। मैले त २-३ वर्षअघि नै ठोकेको थिएँ। उसको नाम, आइडी र घटिया पोस्टहरू मलाई अझै याद छ।

[C.N. Khadga🇳🇵 @KhadgaCN]

प्रधानमन्त्री संघीयता बिरोधि होइन भने आफू भर्खरै बरिस्ठ नेता मनोनीत भएको आफ्नो पार्टीले महाधिवेशनमा संघीयता बिरोधि प्रस्ताव पारित गरेर विधान पनि संशोधन गरिसक्दा अहिलेसम्म किन चुइक्क बोल्नु भएन ?

[Kiran Limbu @KLimbu20]

@yashodatimsina सेवा रो! 🙏

[Kiran Limbu @KLimbu20]

समयको कविता ४ – प्रेमको उज्यालो

तिम्रो प्रीतको चकमकले
मेरो उजाड मुटुका
चिसा ढुङ्गाहरूमा आगो नसल्काएको भए,
ती साना झिल्काहरू
उज्यालोको नदी नबनेका भए,
म कहाँ कोर्न सक्थेँ र
अँध्यारो छातीभित्र
उज्यालोको कविता?

मेरो आत्माभित्र
वर्षौँदेखि निदाइरहेका शब्दहरूले
तिम्रो स्पर्श नपाएको भए,
तिनीहरू मौनताको गहिरो निद्रामा
सुतेर बस्ने थिए।
तिमी आयौ,
र अक्षरहरूले पहिलो पटक
तिम्रो मुटुको धड्कन सुने।

तिम्रो उपस्थितिले
मोहनी नलगाएको भए,
म कसरी चिन्न सक्थेँ र
सौन्दर्यको साँचो अर्थ?
फूलमा होइन,
हिमालमा होइन,
उदयाचलको सूर्यमा पनि होइन,
सुन्दरता त
एउटा प्रेमिल आत्माले
अर्को आत्मालाई हेर्ने आँखामा रहेछ।

तिम्रा शब्दहरू
यदि प्रेमका रङले नरङ्गिएका भए,
तिनमा आत्माको सुगन्ध नमिसिएको भए,
म कहाँ कुँद्न सक्थेँ र
यी अक्षरहरू?
यी कविता त
मेरो कलमले होइन,
तिम्रो मौन मुस्कानले
मेरो मुटुभित्र लेखेका पङ्क्तिहरू हुन्।

तिमीसँगका हरेक संवादमा
यदि प्रेमको सुवास नफैलिएको भए,
यदि तिम्रो प्रेमिल मुस्कानले
मेरो साँझहरूलाई बिहानीमा नबदलेको भए,
म कसरी विश्वास गर्थेँ र
एउटा मुस्कानले पनि
ऋतुहरू फेरिन सक्छन्?

तिमीसँगको यात्रापछि
मैले थाहा पाएँ,
प्रेम भनेको
कसैलाई आफ्नो बनाउनु मात्र होइन,
आफूभित्र
अर्को एउटा ब्रह्माण्ड जन्मिएको देख्नु रहेछ।
जहाँ समय पनि थाक्छ,
र मृत्युले पनि
आफ्नो अधिकार गुमाउँछ।

मेरा हरेक कविताको मूल
तिमीले दिएको अथाह प्रेम हो।
मेरा हरेक रूपककी जननी
तिम्रो सम्झना हो।
मेरा हरेक गीतको लय
तिम्रो मुटुको धड्कन हो।
र मेरा हरेक शब्दको उज्यालो
तिम्रो आँखाको नीलो आकाशबाट
छरिएको प्रकाश हो।

मानिसहरू भन्छन्,
कवि आफैँ कविता जन्माउँछन्।
तर म जान्दछु,
कविताले कविलाई जन्माउँछ,
र प्रेमले कवितालाई।

यदि तिमी नभेटिएकी भए,
सायद म अझै पनि
शब्दहरूको मरुभूमिमा
एउटा तिर्खाएको यात्री हुने थिएँ।
तिमी आयौ,
र मेरा सबै मरुभूमिहरू
कविताका फूल फुल्ने बगैँचा बने।

त्यसैले,
यदि कसैले मलाई
मेरो कविताको रहस्य सोध्यो भने,
म कुनै दर्शनको पुस्तक खोल्ने छैन,
न कुनै महान् सिद्धान्त सुनाउनेछु।
म केवल तिम्रो हात समातेर भन्नेछु,
तिमी नै हौ मेरो कविताकी जननी।

किनभने
तिम्रो मनभित्र लुकेको सुन्दरता,
र तिमी नै हौ
मेरा सबै कविताको पहिलो अक्षर।
र तिम्रो प्रेम,
सृष्टिको पहिलो उज्यालो जस्तै,
मेरा प्रत्येक शब्दमाथि
बिहानीको पहिलो किरण बनेर झर्छ।

The English version of this poem will be posted here once the rework is complete.

[Kiran Limbu @KLimbu20]

A MOMENT IN TIME III: UNDER YOUR SKY

Beneath the open sky of your radiant face,
With your gentle lap as my pillow,
As I forget the passing of time,
Your two eyes shine like twin North Stars,
Pouring their glowing light
Into the hidden chambers of my soul,
Where darkness has dwelt for years.

In that moment,
Every clock in the world stands still.
The wind forgets its own motion,
And the universe itself
Seems like a silent planet
Forever orbiting around your smile.

The gentle warmth of your breath
Brings new blossoms to my existence.
Faded dreams turn green once more,
And songs long fallen silent
Begin humming softly within my heart.
Then I understand—
Love is not an emotion;
It is the first light of creation.

Guided by the North Stars in your eyes,
I journey through the endless universe.
Crossing luminous rivers of galaxies,
Piercing the vast darkness of black holes,
Breaking the invisible walls of time,
I travel ever onward.

Yet the farther I travel,
The clearer one truth becomes—
The universe may be infinite,
But my infinity lies within you.
For a universe without you
Is a sky without stars;
A life without you
Is a verse stripped of its music.

I return,
Carrying the dust of distant worlds,
Bearing the wounds of time,
And the weariness of endless journeys.
The moment I rest my head upon your lap,
Every distance dissolves into the void.
Then I realise—
The heaven I had searched for
Was never somewhere beyond the sky.
It had been waiting for me all along,
Quietly and patiently,
Within your embrace.

Even if there is no mystery called rebirth,
This one life is enough—
Because it holds you.
Even if the soul journeys nowhere after death,
The only eternity I shall ever need
Is to rest my head under the open sky of your face.

And if one day,
Time comes to claim my final breath,
I shall ask only one thing of it—
Take me nowhere else.
Instead, leave me here,
Under the open sky of your radiant face,
With your gentle lap as my final pillow.

There, at the end,
Let me gaze one last time
Upon your twin North Stars.
Let the rhythm of your heart
Become the final lullaby I shall ever hear.
Then, with a peaceful smile,
May I fall asleep forever,
Resting my head upon your lap.

P.S. This poem is a reworked version of the poem originally posted in Nepali on Facebook on 26 July 2026.

[dambar khatiwoda @dambarkhatiwoda]

हुँदाहुँदा अब राजतन्त्र पुनर्स्थापना र हिन्दु-राज्य पक्षधर कांग्रेसीहरुकाे पनि भिन्नै समूह र अभियान रे!ती कांग्रेस हुने कष्ट किन गर्या हाेलान, राप्रपा वा दूर्गा प्रसाईकाे कार्यकर्ता भए भईगयाे नि? याे कांग्रेस भन्ने जन्तु पनि अनाैठै हुँदाे रैछ २०६२/६३मा किन सडकमा थे यी?कुरै नबुझि?

[Ranjit Tamang @RaneyTam]

भारतमा सेल्टर लिएर नेपालमा ‘भारतीय विस्तारवाद मुर्दावाद !’ को नारा लगाउने ढोँगी कम्युनिष्टको नयाँ भेरियन्ट हो, रास्वपा !

सुरूमा कस्तो नाटक थियो, अहिले वस्ताविकता कस्तो हुँदैछ ? छ्याङ्गै होइन, नाङ्गै हुनेगरि देखिँदैछ ।

[narayan wagle @narayanwagle]

शंकास्पद तवरले डंकी रुटबाट दिल्ली पुगेर खुफियासँग भेट। देश फर्किएपछि सिक्काबाट लिम्पियाधुरा लिपुलेकवाला नक्साको तस्वीर हटाउने निर्देशन। भारतीय राजदूतसँग एक्लै भेटको मिति तय !
एक्लै नभेट्ने, सामुहिक मात्रै भेट्ने, परराष्ट्रको च्यानलबाट मात्रै भेट्ने नक्कली आदर्श!
- यादव देवकोटा

[Bimal Pokharel🇳🇵 @bimalwin]

देशमा बालेन्द्र शाहको औचित्य थिएन । देशद्रोही महाविध्वंस (२०८२ भदौ २४) मा सिंहदरबारमा आगो लगाएर, नेपाली सेनामार्फत ल्याइयो । अब शाह सरकारको औचित्य पूर्णरुपमा सकिएको छ । यो सरकारले अब कुनै नयाँ काम गर्नेवाला छैन । जति पनि भ्रम थिए, एक सय दिनमा भ्रमका सबै पर्दाहरू च्यात्तिएका छन् !