bulduğum şeye bakın büyük ihtimalle 70'lerden çince-türkçe bir parça ve şarkıyı seslendiren bir uygur
cüneyt arkının filmimden bir şarkıymış aslında
türkçe o zamanlarda bile hatta çin ordusundaki uygurlarda bile yaygınmış
Beynimin %85’i tamamen “Amerikalılardan nasıl daha fazla para alabiliriz” fikirlerine ayrılmış durumda. Kalan %15 ile bir şekilde idare edip üstüne tweet atıyorum.
Çocukken hastalanıp okula gidemediğim gün arkadaşlarımın beni çok özleyip günü zor bitirdiğini düşünürdüm, ertesi gün akışta hiçbir problem olmadığını görünce o kadar da matah biri değilmişim hissi oluşurdu. Çünkü bir çocuktum ve hayatımın benmerkezci dönemindeydim. Sonra büyüdüm.
Tüm bu koca akışta milyarlarca insan arasında iki ayakkabı büyüklüğünde yer kapladığımı, sevdiğim insanların kalbinde de 40 günlük yas miktarı kadar yer kapladığımı fark ettim. Ve bunun rahatlatıcı bir yanı var. Değerliyiz ama boşluğu doldurulamaz değiliz. O halde önemli olan yaşadığımız sürece hayat. Burada kalmak ve tebessümle hoş bir koku bırakmak. Büyük anlamlar aramaya gerek yok.