@michielhimself@driekusvierkant Dat is al zo! In het najaar wordt de KRW norm voor fosfaat in De Onlanden al overschreden door alle rottende plantenresten
De Nederlandse “welvaartsstaat” dreigt steeds verder vast te lopen. Ik zet welvaartsstaat tussen aanhalingstekens, omdat het woord steeds minder de lading dekt. Beter zou zijn te spreken van “afhankelijkheidsstaat” of “onvrijheidsstaat”. Steeds meer mensen zijn afhankelijk van de staat, van politieke beslissingen in Den Haag en Brussel en er is steeds minder ruimte voor mensen/ondernemers om regie over hun eigen leven te leiden.
EU-lidstaten hebben ook moeten opgeven hoeveel geld zij uit gaan trekken voor hun Natura 2000-gebieden, voor de periode 2021 - 2027. Nederland gaat 32 miljoen euro per gebied (gemiddeld) investeren. Dat is nog exclusief de stikstofmiljoenen, die komen er nog bij. Nederland gaat ruim aan kop met de uitgaven per gebied👇
En natuur en stikstof.
En energie “transitie”
We hebben geen aardgasbaten meer, maar Den Haag blijft doorgaan met uitgeven. Hoe dit te fixen? Gewoon meer belastingen innen.
Wat vertelde Margaret Thatcher daarover in 1983? Wat mij betreft nog actueel!
https://t.co/ojLkzi2iAn
Ook ik denk dat dat de gasprijzen in de winter sky high gaan worden. Het feit dat de gasvoorraden vrijwel niet worden bijgevuld daar maak ik me wel zorgen over. https://t.co/mIVeOn1hJP
Supermarkten slaan alarm: 10% voedselinflatie.
Dit kabinet belast boeren, vissers en burgers kapot met torenhoge lasten en verstikkende regels.
Dan helpt ze ook nog eens voortvarend eigen boeren om zeep.
Een regering die haar eigen volk laat betalen voor haar ideologie.
10% is pas het begin.
Schande! https://t.co/b3Fhleyw00
VNO-NCW was de afgelopen jaren volledig met “duurzaamheid” bezig. Daar koop je niks voor. Dat kost alleen maar en levert veel extra regels en ergernis op. Logisch dat leden weglopen.
De Toeslagenaffaire wordt vaak voorgesteld als een tragische uitzondering. Een ontsporing van een verder gezond systeem. Een samenloop van fouten die zich onder normale omstandigheden niet had mogen voordoen.
Dat is de grootste misvatting van allemaal.
Wie verder kijkt dan Nederland, ontdekt namelijk dat vergelijkbare schandalen zich met opvallende regelmaat voordoen in vrijwel iedere moderne verzorgingsstaat. Nederland had de Toeslagenaffaire. Het Verenigd Koninkrijk kende de Horizon-affaire, waarbij honderden onschuldige postkantoorhouders als fraudeurs werden behandeld. Hetzelfde land kende ook Windrush, waarbij legale inwoners door de overheid als illegalen werden beschouwd. Australië had Robodebt, waarbij honderdduizenden burgers werden geconfronteerd met geautomatiseerde schuldeisen die vaak op onjuiste aannames waren gebaseerd. Noorwegen kende de NAV-affaire, waarbij burgers ten onrechte werden vervolgd wegens vermeende uitkeringsfraude. Frankrijk had het besmette-bloedschandaal. België kende vergelijkbare problemen rond kinderopvang en sociale regelingen.
Op het eerste gezicht lijken dit afzonderlijke gebeurtenissen. Andere landen, andere wetten, andere regeringen en andere ambtenaren. Maar wie de dossiers bestudeert, ziet steeds dezelfde onderliggende structuur terugkeren.
Overheden creëren omvangrijke systemen om miljoenen burgers te controleren, classificeren, subsidiëren en corrigeren. Politici eisen zichtbare resultaten. Ambtenaren krijgen doelstellingen. Interne waarschuwingen verdwijnen in procedures. Rechters vertrouwen op de informatie van de overheid. Journalisten ontdekken het probleem vaak pas nadat de schade al is aangericht. Vervolgens volgen parlementaire onderzoeken, publieke excuses en kostbare compensatieregelingen.
Daarna wordt aangekondigd dat er lessen zijn geleerd.
En vervolgens gebeurt het opnieuw.
Dat is geen toeval. Het is een terugkerende eigenschap van grote bureaucratische systemen. Niet omdat de betrokken mensen kwaadaardig zijn. Integendeel. Vrijwel geen enkele ambtenaar zag zichzelf als schurk. Vrijwel geen enkele minister stond op met het voornemen duizenden onschuldige burgers te ruïneren. Het probleem was juist dat bijna iedereen binnen het systeem deed wat van hem verwacht werd.
Juist daarom zijn deze affaires zo verontrustend. Ze ontstaan niet doordat het systeem tijdelijk faalt. Ze ontstaan doordat het systeem werkt zoals het ontworpen is om te werken. Wanneer miljoenen dossiers, duizenden regels en honderden instanties onder centrale politieke aansturing worden samengebracht, ontstaat onvermijdelijk een apparaat dat periodiek mensen verplettert die eenvoudigweg niet in de administratieve logica passen.
De fundamentele vraag is daarom niet hoe Nederland een nieuwe Toeslagenaffaire kan voorkomen. De fundamentele vraag is waarom zoveel mensen blijven geloven dat steeds grotere administratieve systemen plotseling anders zullen functioneren dan alle vergelijkbare systemen die eraan voorafgingen.
De Toeslagenaffaire was geen historische uitzondering.
Zij was precies het soort uitkomst dat men statistisch mag verwachten van een grote moderne verzorgingsstaat.
Ook arme Pieter Omtzigt en onze eigen “DDR Renske” hebben dit nooit begrepen.