Klapsigaar

Vrij en onverveerd

[Henk Vermeer @henkvermeer]

“Dit alles neemt verder niet weg dat het ons verder een uitstekend idee lijkt om Ongehoord Nederland op te doeken, maar dan graag ook meteen BNNVARA, de AVROTROS (brr), de EO, Powned, de VPRO, lokale omroep Cuijk en omstreken, Omroep Zwart, KRO-NCRV (die als eerste eigenlijk), WNL, HUMAN en de rest van al die weggooiers erbij. Gelijk oversteken jongens. SANEER DE NPO.”

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

John Law was een briljant wiskundige, beroepsgokker, vrouwenversierder, duellist en voor een libertariër misschien wel de ultieme conman. Nadat hij in 1694 in Engeland ter dood was veroordeeld wegens een dodelijk duel om een mooie meid en wist te ontsnappen, belandde hij na vele omwegen in precies het land dat ontvankelijk was voor zijn proto Keynesiaanse ideeën: een failliet Frankrijk.

Frankrijk ging begin achttiende eeuw gebukt onder een torenhoge staatsschuld, verstikkende belastingen, een uitdijende bureaucratie en een politieke elite die hervormingen liever uitstelde dan doorvoerde (klinkt dit bekend?).

Law bood precies wat iedere failliete overheid graag wil horen. Geen bezuinigingen. Geen kleinere overheid. Geen structurele hervormingen. Maar nieuw geld, nieuw krediet en de belofte dat economische groei de schulden vanzelf zou wegwerken.

Zijn Banque Générale gaf steeds meer papiergeld uit. De Mississippi Company die 1/3 van de huidige VS in bezit had, nam de staatsschuld over in ruil voor aandelen. Krediet explodeerde. De beurs schoot omhoog. Parijs raakte in een speculatieve roes. Ministers, hovelingen en beleggers verklaarden Law tot Draghi stijl genie. Het leek alsof de staat eindelijk had ontdekt hoe zij welvaart uit het niets kon scheppen.

Maar één tijdgenoot doorzag de illusie: de proto libertaire Richard Cantillon.

Cantillon speelde het spel van Law aanvankelijk meesterlijk mee. Hij verstrekte leningen aan speculanten tegen hoge rente en verdiende een fortuin zolang de bubbel zich verder opblies. Maar waar de massa steeds hebzuchtiger werd, zag Cantillon dat het echte gevaar niet de aandelen waren, maar de munt zelf. Hij begreep dat de voortdurende geldcreatie de Franse livre uiteindelijk zou vernietigen.

Daarom deed hij iets wat economisch sterk doet denken aan George Soros in 1992. Zonder moderne derivaten nam Cantillon feitelijk een shortpositie in tegen de Franse munt. Hij verkocht Franse activa, zette zijn vermogen om in goud, zilver en Britse ponden, en wachtte. Toen de Mississippi-zeepbel uiteenspatte en de livre instortte, verloor vrijwel heel Frankrijk zijn vermogen. Cantillon werd juist schatrijk.

Daaruit trok hij een inzicht dat drie eeuwen later nog altijd de sleutel vormt tot ons monetaire systeem. Nieuw gecreëerd geld komt nooit gelijkmatig in de economie terecht. Het bereikt eerst de overheid, banken, financiële instellingen en degenen die het dichtst bij de politieke macht staan. Zij kopen activa voordat prijzen stijgen. Pas daarna bereikt het werknemers, spaarders en kleine ondernemers, wanneer huizen al duurder zijn, prijzen zijn gestegen en koopkracht is verdwenen. Dat mechanisme kennen we vandaag als het Cantillon-effect.

Nederland in 2026 draagt de stempel van Cantillon. De Europese Centrale Bank creëerde jarenlang goedkoop geld. Overheden reageren op vrijwel iedere crisis met nieuwe fondsen, subsidies, garanties en schulden. Wie profiteert als eerste? Overheden, banken, institutionele beleggers, grote bedrijven met lobbykracht en criminele polderorganisaties die toegang hebben tot politieke macht. De starter op de woningmarkt, de spaarder en de kleine ondernemer betalen uiteindelijk de rekening.

Vrijwel ieder verkiezingsprogramma gaat over dezelfde vraag: wie krijgt welke subsidie, welk fonds of welke compensatie? Vrijwel niemand stelt de vraag die Cantillon drie eeuwen geleden al stelde: wie ontvangt het nieuwe geld als eerste en wie betaalt uiteindelijk de prijs?

Dat is de blijvende libertaire erfenis van Richard Cantillon. Politieke controle over geld, krediet en kapitaal is nooit neutraal. Zij creëert privileges, beloont degenen die het dichtst bij de staat staan en laat de rekening achter bij de productieve burger. Daarom heeft Nederland geen behoefte aan een andere verdeling van de buit, maar aan een fundamenteel kleinere staat, gezond geld, minder politieke privileges en een terugkeer naar vrije markten, eigendom en vrijwillige samenwerking.

https://t.co/4399Vn68st

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

Nederland kent een steeds groter democratisch probleem dat nauwelijks wordt besproken: de opkomst van wat je de GONGO-maffia kunt noemen. GONGO staat voor Government-Organized Non-Governmental Organizations: organisaties die zich presenteren als onafhankelijke maatschappelijke waakhonden, maar grotendeels afhankelijk zijn van overheidssubsidies. Ze vormen steeds minder een tegenmacht en steeds vaker een verlengstuk van hetzelfde bestuurlijke ecosysteem dat zij geacht worden te controleren.

Het mechanisme is even simpel als effectief. De overheid verstrekt subsidies. Met dat belastinggeld bouwen deze organisaties omvangrijke bureaucratieën op, produceren zij rapporten, leveren zij de data waarop beleid wordt gebaseerd, adviseren zij over vergunningen en starten zij juridische procedures om nóg strengere regelgeving af te dwingen. Dat leidt vervolgens weer tot meer beleid, meer ambtenaren, meer subsidies en meer invloed. Een zichzelf versterkende cirkel waarin vrijwel iedereen binnen het systeem wint, behalve de belastingbetaler.

In dossiers als stikstof zien we hoe gesubsidieerde organisaties wetenschappelijke gegevens aanleveren, overheden adviseren, vergunningen beïnvloeden, juridische procedures starten en vervolgens aanschuiven bij de onderhandelingen over de uitkomst.

Nog problematischer wordt het wanneer sommige van deze organisaties niet alleen tegen bedrijven procederen, maar vervolgens ook met diezelfde bedrijven onderhandelen over het intrekken van juridische procedures in ruil voor verstrekkende concessies, natuurcompensatie of financiële afspraken.

Daardoor vervagen de grenzen tussen belangenbehartiging, beleidsbeïnvloeding en private onderhandeling. Zelfs wanneer dergelijke afspraken juridisch geoorloofd zijn, ontstaat de schijn dat procedures niet uitsluitend worden gevoerd uit algemeen belang, maar ook als drukmiddel om politieke of financiële doelstellingen af te dwingen.

Daarmee vervaagt de grens tussen onafhankelijke belangenbehartiging, beleidsvorming en politieke machtsuitoefening. Wie betaalt, bepaalt. Wanneer overheid, subsidieontvangers, beleidsmakers en lobbyisten steeds vaker onderdeel zijn van hetzelfde netwerk, verdwijnt de institutionele afstand die een gezonde rechtsstaat juist nodig heeft.

De slachtoffers zijn voorspelbaar: boeren die geen vergunning krijgen, bouwers die projecten stil moeten leggen, ondernemers die investeren in permanente juridische onzekerheid en burgers die steeds hogere belastingen betalen om een uitdijend netwerk van subsidieafhankelijke organisaties te financieren. De Nederlandse polder verandert zo van een systeem van checks and balances in een gesloten bestuurlijk kartel.

Dit is geen aanval op natuur, milieu of maatschappelijke organisaties. Integendeel. Een vrije samenleving heeft juist behoefte aan krachtige, onafhankelijke NGO’s. Maar onafhankelijkheid begint bij financiële onafhankelijkheid. Wie grotendeels wordt betaald door de overheid kan onmogelijk volledig onafhankelijk toezicht houden op diezelfde overheid.

Libertariërs waarschuwen hier al decennia voor. Macht concentreert zich altijd wanneer geld, regelgeving, wetenschap, rechtspraak en lobby in hetzelfde ecosysteem samenkomen. Daarom is de oplossing helder: volledige transparantie over financiering, een strikte scheiding tussen subsidieverstrekking en politieke lobby, geen structurele overheidssubsies voor organisaties die actief beleid proberen te beïnvloeden en een rechtsstaat waarin gekozen volksvertegenwoordigers de koers bepalen, niet een gesloten netwerk van overheid, gesubsidieerde actiegroepen en belangenorganisaties.

Een vrije samenleving leeft van echte tegenmacht. Zodra die tegenmacht financieel afhankelijk wordt van de staat, verandert zij van waakhond in huisdier. En zodra dat huisdier ook nog mede de regels schrijft, de procedures voert en de onderhandelingen bepaalt, is de democratische controle fundamenteel uit balans.

[Ioannis E Kolovos @ioannisekolovos]

1.17 million illegal immigrants have applied for legal status under Spain's amnesty programme - far exceeding the initial estimates of 500,000, and also previous regularisation schemes

The 1.17 million applicants are equal to 2% of Spain’s population!

https://t.co/Pxj8IGOQi7

[Jan Dijkgraaf @jndkgrf]

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Dilan Yesilgöz

"Beste Dilan,

Er heeft in Nederland zo langzamerhand het idee postgevat dat de ooit zo machtige VVD tegenwoordig als een braaf schoothondje aan de leiband van D66 en andere linkse tot kneiterlinkse partijen loopt..."

Lees verder: https://t.co/qEadcoa9o6

#briefjevanjan

[Nicole Lampert @nicolelampert]

This is the UN.
Look at the face of the UN special rapporteur who is meant to stand up for women but has refused, again and again, to speak up for Israeli women.
Look at her face when a former hostage challenges her.

[CLINTEL.NL @ClintelNED]

Voor één set turbinebladen zijn tot wel 40 volwassen balsabomen nodig. Door de explosieve vraag naar windenergie wordt balsahout op grote schaal illegaal gekapt in beschermd Amazonewoud. Maar in het Westen wordt het verkocht als ‘groene’ energie. Korte video van @Electroversenet 👇
#Windenergie #Klimaatbeleid

[Sama Hoole @SamaHoole]

Ukraine sits on some of the most fertile soil on earth, the deep black earth that made it the breadbasket of Europe. In 1932 and 1933, on that very soil, close to four million of its people were starved to death. The soil was as rich as ever. The famine was a decision.

The decision was collectivisation. Stalin set out to abolish the independent farmer altogether, to end private land and private animals and drive every peasant onto a state-run collective farm. The man who owned a little, a few cattle, a horse, a plot worked by his own family, was branded a kulak, an enemy of the people, and marked for destruction. Stalin's instruction was to liquidate them as a class.

The peasants saw what was coming, and many made a terrible choice. Rather than surrender their animals to the state, they killed them. Across the Soviet Union the herds simply collapsed. Around half the cattle, gone. Nearly half the horses that pulled the ploughs. Two-thirds of the sheep and goats. Tens of millions of animals slaughtered in a few seasons, a loss so total that the country did not rebuild its livestock to the old levels until the 1980s. A people who had fed themselves for a thousand years destroyed their own herds rather than hand them over, and the state called it sabotage.

Then came the grain. The quotas were set impossibly high, and when the villages could not meet them, brigades went from house to house and took everything. The harvest. The seed saved for next spring. The last food in the pantry. And when the countryside had been stripped bare, the people were forbidden to leave in search of bread, sealed inside their own dying villages.

So it was that in one of the richest farming regions on the planet, the men and women who actually grew the food lay down in the lanes and died of hunger, in their millions. Some, at the very end, ate things no human being should ever have to eat.

Here is the lesson, and it is worth carving somewhere it cannot be forgotten. A man who owns his land and his animals can feed his family whoever sits in the palace. A man who depends on the state for his bread can be starved the day he steps out of line. That is why the independent farmer is always the first enemy of absolute power. Take his herds, take his fields, and you have taken the one thing that let him stand on his own.

A population that cannot feed itself will, in the end, do as it is told.

Destroy the farmer, and you hold the whole nation by the throat.

[Een ex-woke docent @EenExWokeDocent]

Beste mevrouw Moorman,

Vanuit de hemel hoorde ik uw oproep om ervaringen te delen over wat u zo graag de ‘manosfeer’ noemt. Graag deel ik mijn verhaal, aangezien u een nogal ernstige blinde vlek lijkt te hebben.

Met droge ogen, veel pathos en vol overtuiging heeft u het over de positie van meisjes en vrouwen, terwijl achter u demonstratief een vlag hangt die symbool staat voor de islamitische doodscultuur die mij als jonge vrouw het leven heeft gekost.

Ik ben afgeslacht door mijn vader en twee broers omdat ik ‘te westers’ was. Ik wilde geen hoofddoek meer dragen, me niet langer gedwongen bedekken.

Ons gezin kwam uit Syrië. In Nederland maakte ik kennis met vrijheden voor meisjes die onder het juk van Allah en zijn profeet volstrekt ondenkbaar zijn. Ik maakte kennis met Nederlandse jongens die u vandaag collectief voor de bus gooit als een soort maatschappelijk probleem en die u via een perverse omkering mee-framet voor het leed dat mij werd aangedaan.

Mijn moordenaars luisterden niet naar Andrew Tate. Zij hadden nooit van de manosfeer gehoord. Zij lazen geen zelfhulpboeken en zij luisterden geen podcasts over supremacistische mannelijkheid. Mijn leven werd niet verwoest door Nederlandse jongens. Mijn leven werd me afgenomen door beestachtige aanhangers van een patriarchale religieuze cultus, waarin iedere vrouwelijke autonomie als een bedreiging wordt gezien.

De aandacht die hard nodig is om échte vrouwenhaters te bestrijden verdwijnt door uw manosfeerobsessie verder uit beeld. U verschuift het debat naar een politiek correcte collectieve vijand die niemand in Den Haag echt ongemakkelijk maakt. Ondertussen blijven meisjes die gevaar lopen binnen gesloten gemeenschappen vrijwel onzichtbaar.

Miljoenen Nederlandse jongens groeien op tot fatsoenlijke mannen, behandelen vrouwen met respect en bouwen gewoon een gezin en een toekomst op. Waarom moeten juist zij collectief verdacht worden gemaakt? We weten natuurlijk waarom: de werkelijkheid wordt aangepast aan uw ideologisch gewenste narratief, in plaats van dat het narratief wordt aangepast aan de onwelgevallige werkelijkheid.

Misschien moet u eens aan deskundigen vragen hoeveel vrouwen bescherming nodig hebben tegen eergeweld. Misschien moet u eens onderzoeken hoeveel opvangplekken gevuld zijn met slachtoffers van patriarchale cultuurpatronen. Misschien moet u eens luisteren naar vrouwen die daadwerkelijk hun leven niet zeker zijn door religieuze vrouwenhaat.

Ik kreeg geen tweede kans. Ook niet van u.

[@petersiebelt @PjwSiebelt]

Van Osdorp naar Ter Apel: Hoe idealisten per ongeluk de asielindustrie uitvonden
Waarom kwamen vluchtelingen uit Portugal en zijn koloniale gebieden naar Nederland?
Tussen 1968 en 1974 vluchtten duizenden jonge Portugezen naar Nederland. Geen arme stakkers op zoek naar een beter leven, maar vooral deserteurs die geen zin hadden om te creperen in de Portugese koloniale oorlogen. Portugal, het armste en meest achterlijke dictatoriaal regime van West-Europa, vocht onder Salazar en later Caetano drie uitzichtloze oorlogen tegelijk:
Angola - tegen het MPLA
Mozambique - tegen FRELIMO
Guinee-Bissau - (en Kaapverdië)- tegen PAIGC
Jonge Portugese jongens uit arme families werden jarenlang naar de bush gestuurd. Veel van hen dachten: “Liever naar Amsterdam dan dood voor Salazar.” Ze trokken via Spanje, de Pyreneeën en Frankrijk naar het beloofde land van de linkse solidariteit.
Waarom raakten linkse activisten én politieke partijen zo diepgaand betrokken?
Omdat Portugal de perfecte vijand was: zwak, dictatoriaal en Europees. Veel makkelijker om tegen te demonstreren dan het robuuste apartheidssysteem in Zuid-Afrika.
Sietse Bosgra, ex-natuurkundige en fulltime revolutionair, richtte in 1961 het Angola Comité op. Hij bleek een uitstekende ondernemer in morele verontwaardiging. Via AAPSO - een door de BVD en andere westerse diensten als KGB-mantelorganisatie beschouwd - onderhield hij contacten met de bevrijdingsbewegingen. De PAIGC kreeg intussen volop Sovjet-wapens en training. Bosgra fungeerde als handig westers solidariteitsluik.
De praktische uitvoering kwam in handen van idealisten zoals Aart ter Stege (de 24-uurs deserteurshotline in Osdorp) en Frits Eisenloeffel. Samen ontwikkelden ze een geniaal systeem dat later school zou maken:
Codebericht: “Zak aardappelen aangekomen. Kwaliteit twijfelachtig.” Vervalste paspoorten en identiteitspapieren.
Maandenlang onderduiken bij sympathiserende gezinnen, waar het verhaal mooi werd gepolijst en de deserteur acclimatiseerde aan het Nederlandse systeem. Hoogleraren en docenten lieten deserteurs “studeren” zonder diploma, zodat ze een studentenpas kregen, veel handiger voor de bureaucratie.
Daarna de grote show: pers tippen, een PvdA- of PSP-Kamerlid (huidige PRO), een advocaat en liefst een tv-ploeg meenemen naar de vreemdelingenpolitie.
José António Rodrigues Monteiro (1968) was het perfecte proefkonijn: hij werd eerst ondergebracht bij een sympathiserend gezin, kreeg een baantje in een drukkerij, de pers werd getipt, een Kamerlid en advocaat gingen mee en hopla, verblijfsvergunning binnen. Deze truc werd in één jaar twintig keer herhaald en leidde uiteindelijk tot honderden succesvolle gevallen. Geldinzamelingen, Kamervragen en kerkelijke hulp zorgden voor de nodige morele druk.
De PvdA en PSP deden volop mee. Al in 1964 sprak Anne Vondeling plechtig over de “klassenstrijd der continenten”. Kamerleden voelden zich revolutionair terwijl ze deserteurs escorteerden.
Het absolute hoogtepunt van het revolutie-toerisme kwam in 1973, toen Sietse Bosgra de geheime reis regelde van Jan Nico Scholten en Relus ter Beek naar de PAIGC in Guinee-Bissau. Kano’s, beschietingen, loopgraven — pure romantiek voor Nederlandse parlementariërs.
Voortzetting na de onafhankelijkheid: Scholten en Pronk
Na de Anjerrevolutie van 1974 en de onafhankelijkheid van de koloniën hield de solidariteit niet op, integendeel. Jan Nico Scholten, in samenwerking met Jan Pronk, zette de strijd via AWEPA, AEI en vooral als voorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland nog jaren voort. Ook toen de nieuwe bevrijdingsbewegingen aan de macht kwamen en hun eigen burgeroorlogen, repressie en economische rampspoed veroorzaakten. De vluchtelingen die daardoor ontstonden, werden ijverig gebruikt om asiel en opvang in Nederland uit te breiden. Zo werd de cirkel mooi rond: eerst de strijd steunen, daarna de vluchtelingen van die strijd opvangen.
De rol van de BVD (huidige AIVD): kijken, noteren, niets doen
De BVD hield alles netjes bij. In een rapport uit 1978 noemden ze Bosgra “de stuwende kracht” achter het comité. Ze zagen de AAPSO-KGB-link, de clandestiene netwerken en de boycots. Toch grepen ze nauwelijks in. Zolang het binnen de Nederlandse grenzen bleef en geen echte spionage was, werd het gedoogd. Topambtenaren van Justitie mopperden over “rotstreken”, maar harde actie? Nee hoor.
Late reflectie op Bosgra
Sietse Bosgra overleed op 8 oktober 2023 op 88-jarige leeftijd. Tot het bittere einde heeft hij gezwegen over de honderdduizenden - volgens sommige schattingen meer dan een miljoen - doden die vielen in de burgeroorlogen in Angola en Mozambique. Oorlogen die mede ontstonden doordat de bewegingen die hij zo fanatiek had gesteund, aan de macht kwamen en vervolgens nieuwe vormen van onderdrukking, corruptie en ellende installeerden.
Hij heeft nooit rekenschap hoeven afleggen. Geen interview waarin hij terugblikte, geen spijtbetuiging, geen erkenning dat zijn romantische bevrijdingsstrijd voor miljoenen Afrikanen uitmondde in nieuwe tragedies. Bosgra stierf als een man die tot het laatst overtuigd bleef dat hij aan de goede kant had gestaan - en dat zwijgen was misschien wel het meest kenmerkende aan zijn nalatenschap.
Samenvatting voor de lezer van vandaag
Wat begon als een romantisch avontuur in Osdorp met codeberichten, vervalste paspoorten en tv-ploegen bij de politie, groeide uit tot een professioneel en uiterst effectief systeem. Idealisten, opportunisten en politici ontdekten samen hoe je met morele superioriteit, mediadruk en politieke chantage een asielstroom kunt organiseren en legitimeren. De BVD keek toe. De methoden bleven. En zo ging de carrousel van Osdorp moeiteloos door naar Ter Apel en verder.
De blauwdruk was gelegd. En iedereen klapte voor zichzelf.
Peter Siebelt-Zozzaro 16 juni 2026
(Wordt vervolg)

[Carel Brendel @CarelBrendel]

Eigenlijk wil ik twitteren dat het door de gemeente Amsterdam gesubsidieerde Pakhuis De Zwijger een avond heeft georganiseerd, waar twee kopstukken van Hamas in Europa in het zonnetje werden gezet. Maar ik doe het niet, want dan speel ik rechts in de kaart.

[Bas Paternotte @baspaternotte]

Eerst door Italië, Frankrijk en België omdat iemand praatjes verkoopt dat Nederland een 'open land' is. Daar zit een interessant onderzoek in: hoe is dat beeld ontstaan en wie promoten het? https://t.co/sBLj4Jei1L

[Een ex-woke docent @EenExWokeDocent]

Prima vragen van Diederik Boomsma en Annabel Nanninga, die de opportunistische deugdrang van onze D66-minister van OCW aan de orde stellen.

Ik geloof persoonlijk geen seconde dat La Letschert per ongeluk met de lange arm van de Moslimbroederschap aan tafel is beland. Ongetwijfeld weet Letschert met wie zij zaken doet. Men kan mij niet wijsmaken dat zij niet wist dat de MSA deel uitmaakt van een internationaal netwerk rond FEMYSO en de Moslimbroederschap. Kennelijk vormt dat voor haar geen enkel probleem.

Dit is overigens dezelfde minister die bijzonder weinig deed voor Joodse studenten en medewerkers die in de knel kwamen na de eindeloze palestinisering van de Universiteit Maastricht, waar zij eerder bestuurder was. Het verbaast mij dan ook totaal niet dat zij liever enthousiast aanschuift bij organisaties die pseudoslachtofferschap tot politiek instrument hebben verheven, dan dat zij iets doet aan het antisemitisme dat de academische wereld, mede dankzij diezelfde organisaties, overspoelt.

De Instagrampost van Letschert laat bovendien mooi zien hoe het vocabulaire van de ‘softe’ jihad zich voortdurend ontwikkelt. Eerst ging het over islamofobie en moslimhaat, vervolgens over discriminatie en racisme, maar inmiddels bewegen we richting de eis om “je thuis te voelen”. Een volledig subjectief begrip dat de basis vormt voor wéér nieuwe eisen en wéér verdere aanpassingen van ons onderwijs.

In de interactie tussen Letschert en de MSA zien we het mechanisme van circulair cliëntelisme in volle glorie terug. Islamitische dawa-activistische organisaties produceren eindeloze claims over achterstelling en ongelijkheid. Progressieve bestuurders benutten deze claims voor de gebruikelijke fotomomentjes en gaan mee in de gestelde eisen. Vervolgens begint hetzelfde riedeltje opnieuw. Dezelfde organisaties blijven slachtofferschap cultiveren, stellen weer nieuwe eisen en progressieve bestuurders kunnen vervolgens weer vinkjes zetten bij hun ideologische opvattingen over diversiteit, gelijkheid en inclusie.

De studenten van de MSA zijn natuurlijk totaal niet bezig met het emanciperen van hun middeleeuwse fascistische ideologie. Zij zijn bezig met het islamiseren van onze universiteiten en de academische wereld.

Ik kan nauwelijks wachten op de ongetwijfeld ontwijkende antwoorden van onze minister op de schriftelijke vragen:

[BBB BoerBurgerBeweging 🍀🍀🍀 @BoerBurgerB]

Uitgelekte stikstofplannen zijn klap in het gezicht van boeren en regio’s.
De uitgelekte stikstofplannen van het kabinet zijn wat BBB betreft desastreus. Deze minister kiest niet voor perspectief, maar voor nieuwe onzekerheid.
https://t.co/qdStc5i49v

[Jan Dijkgraaf @jndkgrf]

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Diederik Gommers

"Meneer Gommers,

Ik weet zeker dat u met uw duidelijke uitspraak over dit misdadige overheidsbeleid vele nabestaanden van die gemartelden gisteren een hart onder de riem heeft gestoken..."

Lees verder: https://t.co/S7PTwUjjza

#corona #misdadigers #IC #verpleeghuizen #briefjevanjan

[Maarten van den Berg @mr_Smith_Econ]

De netkosten stijgen hard, en het frame is altijd “we verbruiken steeds meer stroom”. Maar dat klopt niet. Het Nederlandse elektriciteitsverbruik staat al een decennium vrijwel stil. Wat wel explodeerde, is het aanbod. De netverzwaring is voorbereiding op variabel aanbod, niet op groeiende vraag.

De cijfers. Het opgestelde zon-PV-vermogen vervijfvoudigde van 4,6 GWp in 2018 naar 23,9 GWp in 2023, terwijl het totale elektriciteitsverbruik het afgelopen decennium ongeveer gelijk bleef. Aanbod maal vijf, vraag vlak. Dat is geen detail, dat is de hele zaak.

En zon en wind zijn inmiddels geen nichebron meer. De productie uit zon en wind groeide in 2024 met 9% naar 55 TWh, goed voor 45% van de totale elektriciteitsproductie. Bijna de helft van de stroom komt nu uit bronnen die fluctueren met weer en daglicht.

Dat fluctueren is het probleem, niet de hoeveelheid. Een net dat is gebouwd op voorspelbare, regelbare centrales moet nu pieken aan en terugleveren verwerken die in uren ontstaan. Niet meer kWh per jaar, maar veel grilliger verdeeld over de dag. Daar gaat het verzwaringsgeld heen.

Het bewijs zit in de geografie. De meeste laagspanningsstoringen door overbelasting zaten in Groningen en Drenthe. Dunbevolkte provincies met veel teruglevering en juist weinig vraaggroei. Als dit vraag-gedreven was, zaten de knelpunten in de Randstad. Ze zitten waar de zon-PV zit.

De schaal van de operatie. Liander verwacht tot 2033 bijna 40.000 kilometer kabel te leggen en 23.000 transformatorhuisjes te plaatsen. Dit betaalt iedereen via de nettarieven. De vraag is dus eerlijk: waar bereiden we het net precies op voor?

De stijgende netkosten zijn vooral de prijs van een net dat wordt omgebouwd voor variabel aanbod, niet voor een verbruik dat al jaren stilstaat. Wie de rekening “groeiende vraag” noemt, vertelt het halve verhaal. Een deel is anticipatie op toekomstige vraag via warmtepompen en EV’s, maar de knelpunten van nu zijn teruglever-gedreven.

[Visegrád 24 @visegrad24]

🇮🇳🇵🇰In 1971, the Pakistan Army and Muslim Brotherhood-linked militias killed 500 000+ people and raped 400 000 women in just 9 months in Bangladesh

Hindus constituted a large share of the victims murdered in the Bangladesh genocide of 1971.

55 years later, pressure is mounting on countries across the West to terror-list both the Muslim Brotherhood and Bangladesh Jamaat-e-Islami.

Today, after playing a crucial and violent role in the protests that overthrew the Sheikh Hasina government in 2024, the main Muslim Brotherhood-linked group, Bangladesh Jamaat-e-Islami, has 68 seats out of 300 in the parliament and is again the driving force in the persecution of the country's Hindu and Christian minorities.

During the 1971 Liberation War, Jamaat-e-Islami sides with Pakistan against the Bangladeshi nationalists fighting for an independent state. They also never forgave India for defeating Pakistan in the war after it was attacked by Pakistan, making it possible for Bangladesh to be established.

After overthrowing Sheikh Hasina, Jamaat-e-Islami attacked hundreds of Hindu villages, burning down many of them while also attacking and killing Hindu students at universities on a large scale.

Overthrowing the government also created conditions in which the Jamaat-e-Islami has been able to firmly established itself in Bangladesh after having been banned by Sheikh Hasina in 2013.

They are now in the process of reestablishing close relations with the Muslim Brotherhood across the world, particularly through student organizations that they run.

The ideological links between the two organisations run deep.

Syed Abul A'la Maududi, who founded Jamaat-e-Islami in 1941, admitted that he had been inspired to launch the movement by the Egyptian Hassan al-Banna who founded the Muslim Brotherhood in 1928.

Many senior BJI leaders developed direct contact with the MB while studying abroad, particularly at Al-Azhar University in Egypt and in Turkey.

Today, BJI maintains active ties with MB-inspired groups in the Middle East, such as the Islamic Constitutional Movement in Kuwait and various organizations in Qatar.

One of the BJI's main assets is it's student wing Bangladesh Islami Chhatra Shibir (ICS), which maintains its own relationships with MB-affiliated youth groups across the world and has recently sought to deepen these ties for global outreach and funding.

After being one of the main perpetrators of the Bangladesh genocide, Jamaat-e-Islami is today the country's 2nd-largest party. In cooperation with the Muslim Brotherhood, the BJI party and movement is quickly spreading Islamism in Bangladesh.

The 1971 Bangladesh genocide has only been recognised by Bangladesh and Armenia as well as the regional parliaments of Scotland and Wales.

There is however a growing international movement calling on countries to recognise the genocide and ban both the Jamaat-e-Islami and the Muslim Brotherhood.

A bipartisan resolution (H.Res. 1430) on recognising the Bangladesh genocide was introduced in the U.S. House of Representatives in 2022 while Congressman Greg Landsman introduced his own new resolution in the same matter just last month.

The world can no longer ignore the past Islamist genocide and current atrocities perpetrated in Bangladesh.

[@petersiebelt @PjwSiebelt]

Nou breekt mij de klomp. Wederom worden we belazerd https://t.co/cnwBAVsygQ! Ik kan er alleen maar cynisch naar kijken. Statushouders opleiden, klinkt goed – maar vooral niet voor het reguliere bedrijfsleven.EDNIKO: een project van VluchtelingenWerk in samenwerking met de Hanzehogeschool GroningenIn de glimmende Marie Kamphuisborg van de Hanzehogeschool Groningen, waar de koffie lauw en de idealen gloeiend heet zijn, begon het EDNIKO-traject. Hoofdpersoon: Ahmad, vier jaar in Nederland, nog steeds schrikkerig van harde deuren en ambtenaren met klemmende dossiers. Dag één. Twaalf nieuwkomers in een kring. De trainer klapt enthousiast in haar handen. “Welkom bij jullie transformatie! Vandaag delen we ons verhaal. Methodisch. Met reflectie. En een flip-over. Dit alles mede mogelijk gemaakt door ZonMW, het Oranjefonds, het Kansfonds, de Hanzehogeschool… en natuurlijk het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW), onze trouwe partner in de Taskforce VIA en het Plan van aanpak Statushouders aan het werk!”Voorin staat Lies Korevaar, de grote architect van EDNIKO. Naast hem Ellis Merkelijn met haar PowerPoints vol herstelcurves. Ahmad denkt: SZW? Die van Werk en Participatie? Eindelijk een directe lijn naar een echte baan misschien?Toch doet hij mee. Want na twaalf bijeenkomsten van 4 uur en 6 intervisies (evidence-based natuurlijk) krijg je een certificaat. En zijn gemeente betaalt €1.450 per plek — factuur naar VluchtelingenWerk Noord-Nederland, dé officiële partner van SZW in pilots Veranderopgave Inburgering, RefugeeWork en de Werkagenda VIA. Week drie. Iedereen moet zijn “herstelverhaal” in twee delen vertellen. De Eritrese vrouw eindigt met: “Ik ben een veerkrachtige bruggenbouwer, volledig in lijn met de structurele samenwerking tussen SZW, VluchtelingenWerk, UWV en VNG.” Ahmad noemt zijn verhaal: “Van bootje naar bijstandsuitkering: een intersectorale transitie, cofinanciering SZW.” Ellen Poortenga van VluchtelingenWerk loopt rond met haar klembord. “Goed zo, Ahmad, dit is perfect voor de impactmeting die we aan het ministerie mogen rapporteren!”Halverwege de cursus de grote opdracht: “Kies drie kwaliteiten uit je vlucht.” Ahmad schrijft: 1. Extreem geduldig zijn (1.847 dagen wachtlijst). 2. Meerdere talen spreken onder stress. 3. Weten hoe je een formulier van 47 pagina’s invult terwijl je eigenlijk wilt schreeuwen. Lies Korevaar knikt goedkeurend. Ellis Merkelijn zegt: “Prachtig! Dit kun je inzetten als cultuurcoach in de WMO-trajecten — helemaal volgens de beleidsagenda van SZW voor snellere participatie.” Na twaalf sessies, zes intervisies, oneindig veel post-its en één bijna-huilbui tijdens het rollenspel “Grenzen stellen aan een SZW-ambtenaar”, is het zover. Diploma-uitreiking. Ellen Poortenga reikt de certificaten uit, Lies Korevaar houdt een inspirerend slotwoord, en Sabah Hamad staat trots te glimlachen als levend bewijs van het succes. Ahmad krijgt zijn certificaat. “Gefeliciteerd! Je bent nu officieel ervaringsdeskundig, mede mogelijk gemaakt door het volledige ecosysteem inclusief het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.” Buiten wacht zijn stageplek (minimaal 8 uur per week). En daarna? Dan stroomt hij keurig door naar een betaalde of deeltijd-functie bij… VluchtelingenWerk zelf, een gemeentelijk sociaal wijkteam, een WMO-aanbieder, een inburgeringsorganisatie, de GGZ of een ander welzijnsproject.Want dát is de echte genius van EDNIKO én de warme samenwerking met SZW: vluchtelingen worden opgeleid om daarna werkzaam te zijn in het sociale domein. Geen banen in de bouw, techniek, logistiek of een gewoon bedrijf. Nee, ze blijven keurig binnen de gesubsidieerde kringloop van hulpverlening aan andere vluchtelingen. Het ministerie van Werk en Participatie financiert en promoot het, VluchtelingenWerk voert het uit, en iedereen is blij met de “participatie” — zolang het maar binnen het sociale veld blijft. Tot slot heeft het bedrijfsleven (de belastingbetaler) het nakijken. Want juist daar zitten ze wanhopig te springen om arbeidskrachten, terwijl de goed opgeleide ervaringsdeskundigen keurig binnen de subsidiekarrousel blijven draaien.Ahmad kijkt naar de volgende lichting twaalf paar bange ogen. Hij glimlacht professioneel en zegt: “Welkom bij jullie transformatie, gefinancierd door ZonMW, het Oranjefonds, het Kansfonds, professor Lies Korevaar én het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid! Over een jaartje help jij weer de volgende lichting. En zo blijft alles lekker draaien — in perfecte harmonie met de Werkagenda VIA.” En ergens in een beleidsnotitie van VluchtelingenWerk (met SZW-logo prominent in de header) staat trots: “EDNIKO draagt bij aan zelfredzaamheid en participatie.”Daaronder, in onzichtbare inkt: En vooral aan het feit dat wij twaalf mensen van de lijst ‘probleemgevallen’ naar de lijst ‘gesubsidieerde oplossing binnen het sociale domein’ hebben verplaatst. Volgende ronde graag — het ministerie heeft nog budget over.Einde. Applaus voor de veerkracht. En voor de uitstekende, zichzelf voedende fondsen- en partnerschapswerving. Volgende groep, volgende factuur. Peter Siebelt-Zozzaro Loosdrecht 6 juni 2026

[卄𝐎ù𝔰ε 𝐨𝔣 ℙｏє𝐌 _ @P0eMPieDinges]

The Netherlands also has its Henry Nowak cases.

In July 2020, 14-year-old Tamar from Marken was hit by a car on a dark dike road and left to die. Her body was later found in the berm.
What happened next is deeply disturbing.

The police initially told her mother that the driver was German. Days later the truth came out: it was four Iraqis in the car. The mother was told they withheld the real background because they didn’t want to create a "Wilders-effect" — they didn’t want to give Geert Wilders political ammunition.

Even worse: evidence strongly suggests Tamar’s body was moved after the accident. The driver didn’t just flee, they dragged her off the road and left her there like an animal.

The driver received only a €1,500 fine for looking at his phone while driving. He then disappeared completely. The fine was returned “undeliverable” and for years he was untraceable.

Only after years of fighting by the family (including going to court to force prosecution), a breakthrough came in March 2026: the now 33-year old Jamal is finally being prosecuted for causing the fatal accident and leaving the scene.

Just like Henry Nowak in Southampton — an innocent young person dies, authorities seem more focused on protecting a narrative and avoiding “political incorrectness” than on delivering swift justice.
A 14-year-old girl dies on a Dutch dike. The system lies about the identity of the driver, gives him a slap on the wrist, loses him for years, and only after massive pressure does real prosecution begin.

This is not just a traffic accident. This is a story about truth, accountability, and what happens when institutions put ideology before grieving families.

Her name was Tamar.
She was 14.
She deserved better.

♡

[BBB BoerBurgerBeweging 🍀🍀🍀 @BoerBurgerB]

“De overheid moet terug naar haar kerntaken.”

Terwijl de overheid groeit, ervaren inwoners en ondernemers niet automatisch betere dienstverlening. BBB wil minder bureaucratie en meer focus op uitvoering, zodat de overheid weer doet waar mensen op rekenen.