🌱 ( busiestbutstillขึมDEF)

#EMA_Commu 🌷🍀𝘝𝘢𝘭𝘦𝘯𝘤𝘪𝘢 𝘙𝘰𝘴𝘢𝘮𝘶𝘯𝘥 | 𝘕𝘦𝘭𝘪𝘰𝘴 𝘏𝘰𝘶𝘴𝘦 𝘠𝘦𝘢𝘳 3 ☆ | ห้อง405 | ( 𝘋𝘔 24/7 | ไม่สบายใจอะไรแจ้งได้นะคะๆๆ , ผปค.อ่อนภาษาㅠㅠ )

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

#EMA_Commu

「 𝘝𝘢𝘭𝘦𝘯𝘤𝘪𝘢 𝘙𝘰𝘴𝘢𝘮𝘶𝘯𝘥 」
𝘕𝘦𝘭𝘪𝘰𝘴 𝘏𝘰𝘶𝘴𝘦 | 𝘠𝘦𝘢𝘳 3 ☆

" ..𝘗𝘦𝘳𝘩𝘢𝘱𝘴 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘸𝘪𝘭𝘭 𝘩𝘦𝘭𝘱 𝘺𝘰𝘶 𝘧𝘦𝘦𝘭 𝘣𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳..."
" 𝘚𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘥𝘳𝘦𝘢𝘮𝘴..."
___________________

꒰ ﹒𝘋𝘰𝘤 : https://t.co/ipojgOWsBQ
[ 𝘋𝘔 24 / 7 ]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 The Truth

หอประชุมแห่งชาติ, บลันธาเรีย

เวทีสำหรับจัดแถลงข่าวได้เตรียมพร้อมเรียบร้อย เมื่อผู้รายงานการแถลงวันนี้มาถึง เขาคือหัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการจากสภาเวทมนตร์ ทันทีที่ปรากฎตัว ผู้คนในหอประชุมต่างส่งเสียงฮือฮาเต็มไปหมด เพราะรูปลักษณ์ของเขาไม่มีคำว่าใกล้เคียงกับรูปแบบเดิมที่เห็นมานานกว่าร้อยปี

เกิดอะไรขึ้นกับเคียรอน เดอ เมลูน่า?

เขาสีแดงดำบนเรือนผมสีทอง นัยน์ตาพื้นสีดำตัดกับดวงตาสีแดงก่ำราวกับไม่ใช่เผ่าพันธุ์ใดบนโลกใบนี้ เขายังคงวางทีท่าสงบไม่ตื่นตระหนักอะไร ใบหน้างามประดับรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงเตรียมแถลงข่าว

“ก่อนเริ่มต้นการแถลงข่าวในวันนี้ ผมมีอะไรที่อยากจะบอกกับทุกคนก่อน ทุกคนคงจะสงสัยรูปลักษณ์ของผมใช่ไหมล่ะครับ?”

เขาใช้เวทมนตร์ฉายภาพของบุคคลที่มีลักษณะเหมือนกับตนเองอีกสิบกว่าคนให้นักข่าวดู

“พวกเขาคือเผ่าพันธุ์เอลฟ์รุ่นใหม่ครับ มีความสามารถในการใช้ธาตุมืดได้โดยไม่กลืนกินร่างกายของตนเอง และพวกเขาไม่มีขีดจำกัดที่เรียกว่า ‘ตราวัฎนภา’ ด้วยครับ”

ผู้คนในหอประชุมเริ่มส่งเสียงประหลาดใจ สับสน ว่าตนนั้นกำลังได้ยินอะไรอยู่ เผ่าพันธุ์ใหม่? ความมืดไร้ขีดจำกัด? ตราวัฎนภา?

เคียรอนเผยรอยยิ้ม ความสับสนมากมายนั้นไม่อาจตอบคำถามทีเดียวได้ เขารู้ จึงได้เตรียมการไว้แล้ว

“จากเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกคนคงเริ่มสงสัยกันมานานแล้วว่าประวัติศาสตร์โลกในยุคสงครามเป็นอย่างไรกันแน่ ถ้าจะให้เล่าประวัตินับพันปีในเวลาแค่ไม่นานคงยากเกินไป”

“ผมจึงเตรียมมาให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยตนเอง แต่ก่อนอื่น ทุกคนรู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่ท้องฟ้าเลือกสรร อย่างตราวัฎนภาที่อยากได้กันนักหนานั้น…แท้จริงแล้วคือ ‘คำสาป’”

นักข่าวทุกคนต่างฮือฮา พยายามจะส่งเสียงถามกลับว่าหมายความว่าอะไร ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สุดท้ายเคียรอนก็ยกมือขึ้นมาห้าม เพื่อให้ทุกเสียงเงียบไป

ขนาดในหอประชุมยังแตกตื่นขนาดนี้ พวกที่ดูทุกอย่างผ่านการถ่ายทอดสดจะร้อนรนแค่ไหนกันนะ?

“เพื่อเป็นรางวัลและคำตอบให้กับทุกสิ่งที่พวกคุณสงสัย ผมขอประกาศว่าจากนี้ไป…”

ครืน…

จู่ๆ บนหัวของเอลฟ์ผมทองก็ปรากฎลักษณะของตราวัฎนภาขนาดใหญ่กลางโถงประชุม มุมปากของเขาวาดรอยยิ้มสนุกสนา แล้วจึงดีดนิ้วหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณ

เปราะ!

ชั่วพริบตาต่อมาตราวัฎนภาได้เริ่มแตกสลายพร้อมกัน…ทั่วโลก

__________

ทุกคนบนโลกต่างส่งเสียงกรีดร้องและทรมานออกมา เมื่อตราวัฎนภาที่เปรียบดั่งคำสาประดับโลกได้พังทลายลงไป สัญชาตญาณเก่าของเหล่าสัตว์ร้ายถูกเปิดเผย พันธะสัญญาเชื่อฟังของบีสต์ถูกทำลาย พลังงานเวทมนตร์บางอย่างหลั่งไหลเข้ามากะทันหัน พาลให้ร่างกายที่อ่อนแอกว่าเริ่มรับมือไม่ทันกับ ‘พลังดั้งเดิม’ ที่พวกเขาควรมี!

สัตว์ที่ไร้โซ่ตรวนล่าม มองเห็นภาพความทรงจำของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับ ‘อดีตชาติ’ อันแสนยาวนาน ของวิญญาณพวกเขา ที่ต้องเกิดในกรงขังเดิมซ้ำๆ ไม่อาจเกิดใหม่เป็นใครอื่นได้ ภาชนะที่อ้างว่ารองรับเพียงตัวเรา แท้จริงแล้ว เป็นเพียงแค่การตีตราย้ำชัด ว่าโชคชะตาของทุกคนต่างถูกสาปด้วยคำว่านิรันดร์ เพื่อเป็นเครื่องสังเวยแด่

โลกมายาลวงแห่งความรื่นรมย์
(Esfurtia)

ทันใด

ภาพสงครามนับพันปีก็ไหลเข้าสู่ความทรงจำเท่าที่รับได้

ความรุนแรงและความโหดร้ายท่ามกลางซากศพที่นองไปด้วยทะเลเลือดเป็นอนันต์

กาลเวลาเคลื่อนผ่านคืนแล้วคืนเล่า ภาพของตัวเราในสงครามปรากฎแต่เราคือคนคนนั้นเสียเอง

ตรงหน้าเป็นนักเวทอมตะเรือนผมสีม่วงสะบัดพร้อมสะบั้นอาวุธและเวทนับไม่ถ้วนลงสู่สงคราม

ร่างที่ไร้วิญญาณล้มลงไม่เว้นนาที แต่ดวงตาของผู้ทำหาได้รู้สึกผิดไม่

ดวงตาแววโรจน์แดงฉานบ่งบอกความตั้งใจ การฆ่าล้างบางเผ่าพันธุ์ไม่ต่างจากนรกบนดิน

การเข่นฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า รักษา ก้าวสู่สนามรบ บาดเจ็บ ล้มตาย วนเวียนไม่รู้จบ

.
.

ภาพเหล่านั้นกำลังแสดงให้เห็นถึงอดีตที่น่าอึดอัดใจ จนภายในปั่นป่วน ความทรมานก่อเกิดผ่านตราวัฎนภาบนร่างกาย เป็นคำสาปที่สาปลงซ้ำๆมาเนิ่นนาน

และในวันนี้ ทุกคน...ได้เห็นความจริงอันโหดร้าย

ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำ และผู้สร้างโลกอันสงบสุข ภายใต้หน้ากากที่สร้างเอาไว้

จอมเวทแห่งเพลิงผลาญมหาสงครามให้ทุกชีวิตสิโรราบจำยอม

เอนเดเลอัส นาร์เฟอร์เทีย

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓮𝓵. @L3One1_ema]

#EMA04 | Night 5 00:06
ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซล

วังวนวสันต์ผันแปร สวนป่าใบไม้แดงแห่งความทรงจำของพวกเราบ้านฮาเซล...

ไม่สิ...บัดนี้มันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของพวกเราไปแล้ว

ร่างของแวมไพร์หนุ่มเทเลพอร์ตกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อทำบางสิ่ง ดวงเนตรคู่งามกวาดสายตามองรอบๆเขาวงกตป่าเมเปิ้ลที่ก่อนหน้ามันช่างงดงามและอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรู้สึกต่างๆที่พวกเราส่งต่อกันมาเสมอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเรารู้สึกกับที่นี่มากกว่าเป็นเพียงแค่ที่พักผ่อนฆ่าเวลา เรื่องสนุกมากมายที่เราทำไปด้วยกัน ร่วมมือกันเปลี่ยนให้มันเป็นสถานที่แสนสุข ที่หลบซ่อนและการกลั่นแกล้งตามประสา แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้งกับไม้แดงเหล่านี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยเพราะเราควบคุมได้ ที่แห่งนี้เป็นมากกว่าความทรงจำช่วงหนึ่ง...

หากเพียงต้องการเราก็จะมองเห็น...ความทรงจำต่างๆฉายภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ช่างน่าคะนึงหา แม้เราชาวฤดูใบไม้ร่วงมักจะไม่ค่อยแยแสกัน ต่างคนต่างมีโลกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยทิ้งกัน ราวกับความต่างที่เข้ากันดี

รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้ายามที่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ไม่นานนักเมื่อหันมองกับความจริงที่เกิดขึ้นกับป่าแสนงามเหล่านี้

เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวป่าไม้แสนสวยงามแห่งความทรงจำเหลือเพียงแค่ชื่อในช่วงค่ำคืนเดียว ลีโอเนลเดินเข้าไปเรื่อยๆมองสภาพสถานที่ที่เขารักได้พังลงไปอย่างช้าๆ รากไม้เน่าเสีย ต้นไม้นับร้อยล้มตาย ใบไม้สีส้มแดงแสนงดงามร่วงหล่นลงจนหมด ทำอะไรไม่ได้เลย

แวมไพร์หนุ่มลากเสียงถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงเรียกใครสักคน

" เอนดี้ เธออยู่ไหม "

สิ้นเสียงเอ่ยเรียก แมวตัวสีม่วงที่กำลังใส่ชุดนักเรียนอยู่ก็กระโดนมาตรงหน้าเขา แมวแสนน่ารักของบ้านเราที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็พ่อของบ้านเราชัดๆ แถมชื่อที่ให้เรียกนั่นอีก

ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง สองแขนเอื้อมไปข้างหน้าแล้วอุ้มเจ้าวิฬาร์สีม่วงขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้างดงามก้มลงมาถูไถกับแมวตัวใหญ่ในอ้อมกอดคลอเคลียกับอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง

" มีอะไรหรอ " เจ้าตัวในอ้อมกอดเอ่ยถาม

ลีโอเนลอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ใบหน้านั้นดูเศร้าหมองก่อนจะเริ่มขบแม้มริมฝีปากแน่น เขาตั้งสติแล้วยอมพูดออกมา

" ต้นไม้พวกนี้ตายกันหมดแล้ว...แถมยังส่งกลิ่นที่ไม่ดีออกมาอีก " เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง

" ถ้าฉันจะ— "

" ได้สิ "

เสียงทุ้มหวานเอ่ยยังมิทันสิ้นกลับได้คำตอบรับกลับมาแล้ว ราวกับว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรทั้งๆที่สภาพขอป่าไม้แดงนี้เละขนาดไหน

" แต่ว่า... "

" ไม่เป็นอะไรหรอก ทำเถอะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้คงแย่กว่าเดิม "

เป็นจริงตามที่แมวตาสองสีพูด ลีโอเนลชั่งใจอยู่หลายวันในขณะที่มองต้นไม้เหล่านี้ ความทรงจำทุกอย่างของพวกเรา ความทรงจำตลอดหลายร้อยปีของคุณพ่อ หากเผาไป มันจะหายไปตลอดกาลไหม...

" ข้าจดจำทุกสิ่งเอาไว้แล้ว "

ราวกลับถูกอ่านความคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเจ้าแวมไพร์หนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาได้ นัยน์ตาสีโกเมนมองภาพอดีตสวนเมเปิ้ลที่เขามักมานอนเล่นบ่อยๆอีกครั้งที่บัดนี้มันช่างน่าเวทนา

ฝ่ามือซ้ายเลื่อนไปยังเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีสวยถูกจุดประกายและค่อยๆแผดเผาอดีตไม้งามเหล่านี้อย่างช้าๆ แต่ไฟงามลุกพล่ามพวกนั้นกลับดูไม่เหมือนสิ่งที่กำลังทำลายป่าไม้้น่าพวกนี้เลย

ไม่อยากทำลายพวกมันเลย
อยากรักษาทุกสิ่ง...ของเขาเอาไว้

อัคคีพิบัติที่ครั้งนึงนั้นทำลายทุกสิ่งจนพินาศ ครานี้กลับแปรผันกลายไปอัคนีอบอุ่นที่คอยเยียวยาทุกสรรพสิ่งแทน

แม้อดีตไม่งามเหล่านี้จะถูกเผาจนแทบกลายเป็นเศษซากธุลีแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าไม่ใช่ การรับรู้พวกนั้นราวกลับถูกโอบกอดและร่วงลงกลับสู่ผืนดินที่เกิดมา

ละอองจากการเผาซากต้นไม้แดงล่องลอยอยู่กลางอากาศและถูกกระแสลมพัดพาปลิวว่อนไปทั่วเอสเฟอเทีย เปลวเพลิงอบอุ่นโอบกอดผู้คนให้ผ่อนคลายและรักษาตามจุดประสงค์ของผู้ใช้ที่ต้องการรักษาสิ่งสำคัญของคนสำคัญของเขา

" ผมขอโทษนะ...คุณพ่อ "

" ไว้ผม...จะปลูกให้ใหม่นะ "

หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลหลากหลายความรู้สึกท่วมล้นข้างในอกโดยมีวิฬาสีม่วงตัวใหญ่ในอ้อมแขนคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกาย

ความรู้สึกนั้นหายวับไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงของเขาเปลี่ยนไป

" ก็ทำได้แล้วนี่ เจ้าน่ะ "

เจ้าของเปลวไฟก้มลงมองอีกสิ่งในอ้อมแขน เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร รู้ดีเลยล่ะ

" รีบกลับไปได้แล้ว เจ้าอยากปกป้องมิใช่หรือ "

เขายิ้มออกมา นั่นสินะ อยากปกป้องทุกสิ่งเอาไว้....

ร่างของทั้งสองเทเลพอร์ตเข้ามาข้างในบ้าน ลีโอเนลวางเจ้าวิฬาร์สีม่วงลงที่เบาะนั่งเล่น

" ฉันไปก่อนนะ "

" ช่วยรอให้ฉันกลับมากอดอีกทีด้วย "

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 End?

แพะรับบาป

ท้องนภาสาดสีแดงราวกับเผยธาตุแท้ของสงครามในครั้งนี้

ความรู้สึกเสียวสันหลังปรากฏขึ้น ในตอนที่ร่างกายของตนทรุดจนต้องใช้ดาบค้ำยันเอาไว้

" ... "

!

ทันทีที่สภาเวทมนตร์ปรากฏตัวพร้อมผู้แปลกหน้า ร่างของคาร์ลอสก็ถูกสูบพลังออกไปจนหมด พร้อมโซ่ที่ลากตรึงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้

“ อั่กก! ”

โซ่นั้นทำหน้าที่ไม่ต่างจากกำไลระงับเวทมนตร์ มันระงับเวทมนตร์ทุกอย่างในกายของคาร์ลอส

อุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆ ที่เขากระจายสู่นักเรียนนั้นเสื่อมสภาพลง เพราะคาร์ลอสไม่อาจใช้พลังเวทได้อีกต่อไปแล้ว

" เคีย... "

ร่างกายถูกยึดยากขยับ แม้แต่พูดยังทำไม่ได้

แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ตัวการปรากฎมาในตอนสุดท้าย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อขยับให้หลุดออกจากโซ่ที่รัดแน่น แต่เมื่อยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ก็ยิ่งรัดเหมือนใยแมงมุมที่จับเหยื่อ

ใบหน้าของเอลฟ์หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการเปลี่ยนไป ในยามนี้เขาไม่เหมือนเดิม แต่รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม

"นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้วคาร์ลอส ดีใจจังเลยนะครับ"

เคียรอนวาดรอยยิ้มทักทายให้กับสภาพแวมไพร์ที่บาดแผลไม่สู้ดีนัก

" เก่งนะครับที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่สภาพแบบนี้คงไม่ขัดขืนอะไรแล้ว "

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้านั้นสมกับผู้ชนะในเกมกระดาน

" ผมจะไม่พูดพล่ำทำเพลงอะไรเยอะมากมาย จงรู้เอาไว้ "

ใบหน้าผู้ผยองในชัยชนะหันไปหาเหล่านักเรียนและประชาชนไลเซลันด์

" ทางสภาเวทมนตร์ขอจับกุม คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ ในข้อหาผู้เสกคำสาปหายนะและเวทมนตร์โบราณ จนทำให้เกิดผลกระทบวงกว้างต่อไลเซลันด์ จนกว่าจะสอบสวนจนสิ้น บุคคลผู้นี้จะอยู่ในฐานะผู้ต้องโทษประหาร "

รอยยิ้มสะใจปรากฏบนหน้าของผู้นำที่แท้จริงอย่างชัดเจน

หลักฐานความผิดหลายประการถูกกระจายไปทั่วโลกตั้งแต่เมื่อวาน บุคคลที่ใช้เวทมนตร์โบราณสร้างคำสาประดับโลกขึ้นมา คนที่ทำให้ทุกคนในสนามรบโดนลูกหลงจนเสียชีวิตเพราะเวทโบราณ คดีของคาร์ลอสเรียงกันยาวเยียดเสียจนอ่านทีเดียวไม่หมด

" ไม่... "

ดวงตาเบิกโพลงกว้างในยามที่รู้สิ่งที่ตัวเองจะได้รับ กระจกอันเป็นภาพความทรงจำหลากหลายค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆจมดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจ ร่างกายเย็นชาวาบไปทั่วผิวกาย มือกำหมัดแน่นเหมือนจะพยายามคว้าไปที่เคียรอนแต่มันก็ไม่เป็นผล

' ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ '

' มันจบแล้วงั้นหรือ.... '

ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างมองไปยังเคียรอน

" พวกแกชนะแล้ว... "

"หึ ขอบคุณที่ชมครับ"

แวมไพร์ไม่แม้แต่จะพูดคำใดออกมาหลังจากนั้น เขาเลือกที่จะเงียบและยอมจำนนต่อชะตา

ดวงตาไร้ชีวาหันไปมองตามเสียงเรียก ของเหล่าผู้ที่เอ่ยชื่อของตนออกมา

แต่...มันก็มีเพียงรอยยิ้มบางที่ตอบรับ ราวกับว่านี่คือบทเรียนสุดท้าย ที่เขาอยากจะสอนและฝากมันเอาไว้ กับผู้รอดชีวิตทุกคน

' จงก้าวต่อไป '

' และเข้มแข็งด้วยตัวเองให้ได้ '

ในทันใดร่างของคาร์ลอสก็ถูกสภาเวทมนตร์พาไป และหายไปพร้อมกับความมืดของรัตติกาล

.
.
ทิ้งเอาไว้เพียงภาพสุดท้าย
.
.
โดยที่ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

'ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้ง ไม่อาจนำพาสันติสุขแท้จริงมาสู่โลกใบนี้ได้'

ในวันต่อไปพวกเราก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ โดยที่บาดแผลยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ วันถัดไปอีกเราอาจสูญเสีย แต่แล้วอย่างไร

วงจรแห่งความทรมานที่เรียกว่าสงครามจะไม่มีวันสิ้นสุดลง

หากปราศจาก...

.
.
.
.

'คงเป็นอย่างที่เจ้าว่าไว้'

จากมุมมองตรงนี้ เราต่างได้มองเห็นความเสียหายมากมายจากยุคสมัยใหม่ที่แสนสงบสุข ภาพมายากำลังเริ่มพังทลาย พวกเขาต่างคิดว่าการได้ชัยเพียงหนึ่งครั้ง หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง

ไม่มีทางหรอก โลกนี้ไม่ใจดีขนาดนั้น

วันพรุ่งนี้มอนสเตอร์ตัวใดจะปรากฎ ภัยแบบไหนจะมารุกราน เราไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย จนกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันไปซ้ำๆ

ทุกชัยชนะ แลกมากับจิตใจที่จำยอมจนอยากยอมแพ้

เหมือนในครั้งนี้

ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากมังกรเหล็กไหลถูกกำจัดลงไป ทั่วทั้งสนามรบกำลังเร่งมือช่วยเหลือ เข้ามารักษาคนเจ็บเท่าที่จะทำได้ ปลายแสงจะฟากฟ้ากำลังโปรยปรายลงมาสู่เช้าวันใหม่ พร้อมกับการสลายตัวไปของมังกร...

และสัญญาณของการทำลายล้างที่มันพลีชีพเพื่อครั้งนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...!?

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

[EMA04] Day 6 | Final Round

พลังทุกอย่างถูกอัดเข้าไปในการโจมตีครั้งเดียว ทั้งพลังโบราณและคำสาปพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรง พร้อมคำสาปที่กลืนกิน ธาตุทุกธาตุหล่อหลอมแล้วโจมตีซ้ำๆ จนผืนฟ้าสะเทือน

อาภรณ์เวทมนตร์ค่อยๆ สลายไปทีละนิดจากความรุนแรง และความร้อนของพลัง เลือดไหลออกจากดวงตาและริมฝีปาก

พลังทุกหยาดหยดเขาเค้นออกมาจนไม่เหลือแม้แต่เสี้ยว

ตู้มมม !!!!!!

แสงสว่างวาบและทุกอย่างนิ่งไป

เพล้ง!

ผลึกเวทจำนวนหนึ่งแตกออก แต่อีกจำนวนหนึ่งลอยหาอาจารย์เอลฟ์ ที่เขาตั้งใจเอาไว้ว่ามันจะต้องเป็นประโยชน์
.
.
ฟากนภาห่างไกล ดวงตาพร่าและค่อยๆร่วงหล่นจากที่สูง ดิ่งลงสู่ผืนดินด้วยร่างกายที่อ่อนแรง...ลมหายใจที่อ่อนลง
.
.
ฝากที่เหลือด้วยนะ...ฉันเชื่อในตัวพวกเขา

[Prof.Beatiz | Head of Florus @EMA_Beatiz]

เสียงอึกทึกครึกโครมดังลั่นสนั่นปฐพี

คล้ายกับว่าผืนธรณีส่งเสียงกัมปนาท
ทั้งๆที่โลกนี้ใจร้ายกับนายมาก
ทั้งๆที่โชคชะตาช่วงชิงย่ำยีซ้ำเติม

ใครบางคนกลับยังทำในสิ่งที่แสนไร้ความหมาย…
เพราะใครบางคนได้สร้างพื้นที่ในหัวใจของเขา
…เพื่อนร่วมงาน…เด็กๆ และใครที่เอ่ยเรียกเขาว่าพ่อ…

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

[ พ่อ😭😭😭 บ้านฝนจะรุมCPRพ่อ ]

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

ครั้งสุดท้ายแล้ว...ที่เหลือฝากด้วยล่ะ
---
[DMG = 10000+[41,700]] = 51,700
[Status = HP 4 / MP 0]
---
ใช้ [นาฬิกาพกของอลิซ] จากคีออน
---
ATK 30x240 = 7,200
HP-36
= HP 4/40
MP 15 > HP 30
= HP 34 / MP 15
---
ATK 30x220 = 6,600
HP-33
= HP 1/40
MP 15 > HP 30
= HP 30 / MP 0
---
ได้รับ ฮีลจากฮาเซล
= HP 40 / MP 10
---
ATK 30x240 = 7,200
HP-36
= HP 4/40
MP 10 > HP 24
= HP 24 / MP 0
---
ATK 30x150 = 4,500
HP-23
= HP 1/40 MP 0/30
---
ใช้ผลึกเวท 5 อัน
= HP 26/40 MP 25/30
---
ATK 30x150 = 4,500
HP-23
= HP 3/40
MP 15 > HP 30
= HP 33 / MP 15
---
ATK 30x150 = 4,500
HP-23
= HP 10/40
MP 15 > HP 30
= HP 40/40 MP 0/30
---
ATK 30x240 = 7,200
HP-36
= HP 4 / MP 0
---

[L.Defrey🐾 @Loris_EMA]

อย่างน้อยวันนี้ลอริสมากับเพื่อนอีกคนหนึ่ง แน่นอนว่าหากมีเขาเพียงคนเดียวคงไม่สามารถยืนกัดฟันมาถึงตรงนี้ได้อย่างแน่นอน

“ขอรบกวนคุณวาเลนเซียอีกครั้งด้วยนะครับ!”

เขาไม่แน่ใจแล้วว่าตนเองพูดประโยคนี้ทวนซ้ำไปมากี่รอบแล้ว

@Lenny_EMA

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

@EMA_EllaH [ แบบนี้ต้องช่วยกันตีแล้วมั้ยคะ ช่วงนี้ยิ่งอดอยากกันอยู่ด้วย😾😾 ]

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

@CasierSs_EMA [ ได้เลยค่ะㅠㅠ แอ๊บแอ๋แสร้งว่าคว้าใบโคลเวอร์ที่ปลิวๆได้เลย

-4MP

+8HP ให้คาเซียร์ ]

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

เสียงกระแทกฝ่าเท้าไม่อาจได้ยินเมื่อถูกกลบด้วยเสียงปึงปังของมังกรที่ร่วงหล่น

แต่ถึงกระนั้นมันยังคงเกิดประกายแสงจ้ากระจาย ฉายรอบพื้นที่เป็นวงกว้าง

แสงประกายนับสิบเผยตัวออกเป็นโคลเวอร์ลอยฟุ้ง ก่อน เวทย์รักษานั้นจะออกบินว่อนทิ้งเจ้าของที่ล้มพับเอาไว้

[ แว้บมาแจกฮีลค่ะㅠㅠ ]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 DAY5

หลังจากมังกรยักษ์ล้มลงไป น่าประหลาดที่ตัวมันไม่ได้กำลังถูกย่อยสลายจากการสูญเสียเวทมนตร์ แต่มันกลับแค่หมดสติล้มลงนิ่งเฉย ราวกับรอเวลาที่จะหวนคืนมา...

กระนั้นเพื่อปกป้องร่างหลักให้ยังคงอยู่รอดปลอดภัย เจ้ามังกรได้ปล่อยสมุนร้ายออกมาเพื่อรังควานไม่ให้คนเข้าใกล้มัน

'Breakneck Predator' ถูกปล่อยออกมาจากตัวมังกร เพื่อปกป้องและไล่ล่าหัวของทุกคนที่อยู่ในสนามรบแห่งนี้ จำนวนของมันออกมาเรื่อยๆ ไม่มีวันหยุด จากหนึ่งร้อย สองร้อย ถึงห้าร้อยกว่า ยิ่งกำจัดยิ่งเพิ่มพูน

สายฟ้าสีแดงยังคงฟาดฟันลงมาที่พื้น ก่อให้เกิดเหตุเพลิงไหม้ในบางจุดของอาคารบ้านเรือน ซากปรักหักพัง โปรดระวังสิ่งของติดไฟง่ายให้ดี

ขอให้วัฎนภาอวยพร

________________________________

**แจ้งประกาศพักคั่นเวลาฉุกเฉินใน DAY5**

เชิงสตอรี่: มังกรถูกกำจัดลงในเวลาประมาณ 6 โมงเย็น ทุกอย่างสงบชั่วคราว มีมอนสเตอร์ใหม่ออกมาไล่จัดการทุกคนและเหตุเพลิงไหม้ จะเป็นแบบนี้ไปราวๆ 4 ชั่วโมงกว่า

เชิงระบบ: พักจากการตีบอส 1 วัน เพื่อขอระยะเวลาคำนวณและปรับปรุงระบบหลังบ้านใหม่ จะกลับมาอีกครั้งในเวลาเที่ยงตรงวันพรุ่งนี้ แต่ทุกอย่างจะยังไม่ถือว่ารีเซ็ต ยังอยู่ในวันที่ 5 เหมือนเคย

ขออภัยในความไม่สะดวกชั่วคราว

ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนเรื่อยมา

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

@EMA_ChionZ วาเลนเซียเพียงแค่พยักหน้าตอบ ก่อนคว้าใบโคลเวอร์สีเงินแปะไปที่หลังมือของอีกฝ่าย

-6MP

+12HP ให้คีออน

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

[ มีสามอันค่ะ*** เบลอㅠㅠㅠ ]

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

[ เปิดฮีลต่อค่ะ มีผลึกเวทย์เหลืออีกสองอันㅠㅠ ใครใกล้ร่วงมาได้เลยค่ะเรื่อยๆจนกว่าจะฮีลให้ใครไม่ได้ ]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 DAY5 [Final round]

โครม!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นลงมาใจกลางสนามรบ พร้อมด้วยพลังงานเวทมนตร์บางพุ่งตรงเข้าสู่ร่างมังกร! วินาทีแรกคุณคิดว่ามีใครบางคนโจมตีระยะไกลเพื่อดับลมหายใจของมัน แต่เปล่า นักล่าหัวสมุนของมันดูทีท่าราวกับได้รับชัยก็มิปาน

ทันใดนั้นจ้าวแห่งท้องนภาได้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง! ร่างกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีมืดครึ้ม นำพาสายฟ้าฟาดมายังสนามรบ วายุรุนแรงก่อตัวขึ้นรอบกาย! มังกรลุกขึ้นมาคำรามไปยังฟากฟ้า ห่าฝนเลือดนับล้านตกลงมามอบพลังให้กับมัน!

อัสนีบาตฟาดฟันไม่รู้จุดจบ มันส่งผลกระทบทั่วทั้งเมืองกำลังลุกลามด้วยเปลวไฟ ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ทิศทางที่มังกรมุ่งหน้าตรงไป คือสวนสวรรค์สุดท้ายของพวกที่ยังติดอยู่ในโลกมายา

มันกำลังจะมาที่ฐานทัพเอสเฟอเทีย....!

(มอนสเตอร์ประจำวันที่ 21/11/24) LAST BOSS!

(ได้รับเวทกระตุ้นปริศนาเลยตื่นขึ้น)​
---
มอนสเตอร์ The Real Jabber Dragon (EVO)​ ปรากฏตัว!!
HP : 200,000/200,000
---
รอบตัวมังกรปกคลุมด้วยพายุฝนและสายฟ้าฟาดตลอดเวลา พร้อมแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นทุก 5 นาที และจงอย่าประมาทเปลวเพลิงจากปากของมัน เพราะนั่นหมายถึงการลดโอกาสเห็นรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้!

มังกรสามารถใช้พลังงานได้ครบทุกธาตุ ร่างกายของมันต้านทานทุกการโจมตีไม่ว่าจะเป็นพลังธาตุแบบใด อีกทั้งสติปัญญาของมันยังชาญฉลาด สามารถพ่นไฟสีม่วงพร้อมสั่งสายฟ้าฟาด เกิดระเบิดเป็นวงกว้างกลางสนามรบ มิหนำซ้ำวินาทีต่อมา มันยังรวมเอาวาตะมรณาเข้ากับเหมันต์เยือกแข็ง ก่อเกิดพายุน้ำแข็งกลางเวหา!

(ผลกระทบเชิงสตอรี่ ทุกคนที่เข้าร่วมจะถูกโจมตีจากทุกธาตุอย่างรุนแรง)
____________________

*เงื่อนไข:
1. ตีเข้าก็ต่อเมื่อติดคริติคอล (ตีครั้งหนึ่งติดคริเท่าไหร่ก็ได้ ดาเมจนับรวมหมด เช่น ตี 21 (ตี 20 คริ 1) นับดาเมจเป็น 21 แต่ถ้าตี 20 (ไม่มีคริ)​ ถือว่าตีไม่เข้า ไม่ได้ดาเมจเลย
2. ทุกๆ การสร้างดาเมจถึง 200 จะถูกโจมตีกลับทำให้เสียเลือด 1 HP (หัก HP แยกกับคริติคอล)​
3. หากใช้ไอเท็ม [นาฬิกาพกของอลิส]​ สามารถสร้างความเจ็บปวดให้มังกรร้ายได้ (ใช้ 1 ครั้ง ลด HP มังกร 10,000 (ดาเมจฟรีเพิ่มต่างหาก)​ และทำให้ผู้ใช้สามารถตีมังกรเข้าโดยไม่ต้องติดคริ แต่ยังถูกโจมตีสวนได้)

* นักเรียน | NPC นับคริที่ 20+ ขึ้นไป สูงสุด 25
* บุคลากร | สภาเวท นับคริที่ 30+ ขึ้นไป สูงสุด 35
----
ตัวอย่างวิธีการคำนวณบอสตัวสุดท้าย

นักเรียนตี 13 ครั้ง (12,20,21,21,21,21,21,21,22,21,22,21,21)​ ติดคริ 11 ครั้ง รวมดาเมจ 21+21+21+21+21+21+22+21+22+21+21 = 233

คำนวนการเสีย HP
-1 จากการหักทุกๆ 200 ดาเมจ
-13 จากคริ (1+1+1+1+1+1+2+1+2+1+1)
รวม 14

แปลว่าตีมังกรเข้า 233 เสียเลือดตัวเอง 16 แต้ม

*สามารถกลับไปฮีล HP เพื่อมาตีมังกรใหม่ได้ แต่รบกวนระบุการกระทำคร่าวๆ ในเมนชั่นเดียว*

พึงระวังให้ดี

เริ่มโจมตีได้!!

ชีตอัพเดทสถานะมอนสเตอร์

https://t.co/MT0u0SJDCb

[🌱 ( busiestbutstillขึมDEF) @Lenny_EMA]

@Narvar_EMA [ +6 HP นะคะ เอาให้พออยู่ระดับสีเขียว ]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

เสียงกรีดร้องดังทั่วไลเซลันด์

ภาพฝันร้ายพร้อมคำสาปนั้นวุ่นวายเกินกว่าจะต้านทานได้ไหว ภาพนักเรียนและชาวเมืองบาดเจ็บไปทั่ว ความโกลาหลที่เกลียดชังนักหนาแต่กลับไม่อาจหลีกเลี่ยง

เอลเลียสหยิบคทาก่อนจะปลดล็อคพลังความโกรธที่เก็บสะสมเอาไว้

.
.

เอลฟ์หนุ่มผู้งดงามเดินไปยังน้ำพุขอพรอันเป็นใจกลางของไลเซลันด์และยังเป็นอดีตที่เคยมีผลึกขนาดใหญ่ซ่อนไว้

เขาร่ายเวทมนตร์ด้วยคทาจนเกิดน้ำแข็งที่ส่องสว่าง

ปราสาทน้ำแข็งที่ร่ายปรากฎขึ้น

ปราสาทขนาดใหญ่ที่เกิดจากความพิโรธที่สะสมมาหลายวัน

" ที่พำนักแดนน้ำแข็ง "

" จงรับรู้ความโกรธ จงพัดพาทุกสิ่งให้กลายเป็นหิมะขาวพิสุทธิ์ เย็นเยือกเฉือนกายผู้ทำลายความสงบสุขอย่างไร้ความเห็นใจ "

คทาถูกยกขึ้นพร้อมปรากฎน้ำแข็งที่กลายเป็นบาเรียขนาดใหญ่อารักษ์เอสเฟอเทีย

ลมแห่งเหมันต์พัดลบล้างคำสาป ตามที่คาร์ลอสเคยสอนเอลเลียสเอาไว้

' ต้องมากกว่านี้ '

เอลเลียสใช้พลังเวททั้งหมดที่มีใส่พลังเข้าไปในคทา จนร่างกายของตนถูกหิมะกัดกิน

.
.

คำสาปที่ปะทุทั่วเมืองกำลังถูกปัดเป่า

[เชิงระบบ : ผลกระทบทุกอย่างหายไป ฟื้นฟู HP และ MP ของทุกคนจนเต็มหลอด ร่างกายไม่มีบาดแผลใด]

[— Isabella ❄️ ( SS2/low active ) @EMA_IsaEirl]

[ #EMA04 | Day 3 ]

ยามที่ผู้คนต่างรวมใจคอยต่อสู้และปกป้อง เสียงไพเราะเริ่มร้องขับขานราวกับเสียงสวรรค์ วงเวทปรากฏขึ้นตามพื้นและขยายเป็นวงกว้าง

[ Celestial Voice | Diamond Icefield ]

ทั้งบาดแผล พลังกาย และพลังใจทั้งหมดได้รับการเยียวยายามที่อยู่ภายในวงเวทนี้ รวมถึงเสริมพลังการสู้

[𝔼𝕫𝕚𝕠 🦅⚡ • SS2 | Rest @EMA_Ezio]

@EMA_event1 "แค่ดูห่างๆ ยังรู้สึกหนาวสันหลังเลยนะเนี่ย"

ชายสภาเวทผู้หายไปค่อนวันปรากฏกายต่อหน้าปีศาจร้ายผู้เก็บเกี่ยวดวงวิญญาณ

"รับไปซะ โจมตีด้วยความหล่อที่มีทั้งหมดของฉัน"

เขาควักปืนพกคู่กายขึ้นมายิงใส่มอนประหลาดน่าครั่นคร้าม อนิจจาปืนกลับลั่นไปโดนศพข้างๆ บอสแทน

-1 HP เข้าร่วม | ดาเมจ 0