5 milyar yıl sonra Güneşin bizi yutacağını duyduğunda beynin bunu çok uzak bir ihtimal, sadece bir astrofizik detayı gibi algılıyor ama işin yüzleşmesi zor kısmı gezegenin yanması değil.
Güneşin çekirdeğindeki hidrojen yavaş yavaş tükeniyor. Şu an her saniye milyonlarca ton kütleyi enerjiye dönüştürüyor ve sen bunu sabah yüzünü ısıtan tatlı bir ışık olarak hissediyorsun. Ama bu yakıt bittiğinde, çekirdek kendi içine çökecek ve dış katmanlar akıl almaz bir boyuta ulaşarak dev bir kırmızı yıldıza dönüşecek.
Güneş o kadar genişleyecek ki, Merkür ve Venüsü rahatça yuttuktan sonra Dünyanın yörüngesine kadar ulaşacak. O noktada okyanuslar saniyeler içinde kaynayıp uzaya karışacak, dağlar sıvılaşacak, atmosfer tamamen soyulup atılacak. Ama varoluşsal kriz bu fiziksel yıkım değil. Kısım şu; insanlık tarihi boyunca inşa ettiğimiz, üzerine titrediğimiz, anlam yüklediğimiz her şeyin mutlak silinişi gerçekleşecek.
Piramitlerden en gelişmiş kuantum bilgisayarlarına, Mona Lisadan ilk aşk mektuplarına, devasa veri merkezlerindeki petabaytlarca bilgiden yazılmış tüm kitaplara ve şu an attığın tüm tweetlere kadar her şey. Hepsi sadece yanıp kül olmayacak, kelimenin tam anlamıyla temel parçacıklarına, atomlarına kadar eriyip dağılacak. Biz hep tarihe iz bırakmaktan, gelecek nesillere bir şeyler aktarmaktan bahsederiz ama evrenin böyle bir hafıza kaydı yok.
Milyarlarca yıl sonra evrenin başka bir köşesinden buraya bakan herhangi bir gözlemci için, burada Shakespearein yaşadığına, Roma İmparatorluğunun kurulduğuna veya senin bu ekranı kaydırırken bir şeyler hissettiğine dair tek bir kanıt bile kalmayacak. Tüm o savaşlar, devrimler, keşifler ve kişisel hırslar tek bir atomik çorbaya dönüşecek.
Şu an hayatın boyunca unutulmamak, kalıcı bir şeyler yapmak için çabalıyorsun ama günün sonunda evren, burada hiç var olmadığımızı söyleyen o kusursuz sessizliğine geri dönecek. Gerisi sadece yıldız tozu.
@madeinbajor Caraio amigo, 24 anos e já tá assim!!!Achei q esse tipo de coisa só acontecesse dos 50 pra cima!!!Molecada tá precosse mesmo hem!! Não é a toa q tem um monte q acha q com 40 vc já é um "idoso"!!!🙄🙄🙄🙄 Agora eu entendi😂😂😂😂😂Mas falando sério, procure ajuda médica irmão!!!
Tras la cancelación de Star Trek, el hombre que interpretó al capitán Kirk llegó a vivir en una pequeña caravana montada en la parte trasera de su camioneta y a pasar por una etapa durísima.
Suena como una leyenda triste de Hollywood, pero para William Shatner fue una realidad fría. En 1969, Star Trek había terminado.
NBC canceló la serie de ciencia ficción después de tres temporadas irregulares y con audiencias bajas. Los decorados desaparecieron, los trajes quedaron guardados y la industria siguió adelante.
Para los ejecutivos, la serie había sido un fracaso.
Para muchos directores de reparto, Shatner quedó atrapado en el papel de Capitán Kirk. Algunos se burlaban de su estilo intenso y teatral, y veían ese personaje no como un triunfo, sino como una etiqueta difícil de borrar.
Además, su vida personal se complicó al mismo tiempo.
Un divorcio doloroso lo dejó con fuertes responsabilidades económicas para mantener a su exesposa y a sus tres hijas, justo cuando sus ingresos se redujeron. Sin grandes papeles a la vista, aceptó el trabajo que pudo para seguir adelante. Hizo películas de bajo presupuesto, pequeñas apariciones en televisión y teatro de verano.
Para ahorrar cada centavo, llegó a vivir en una pequeña caravana sobre su camioneta, viajando de una ciudad a otra y durmiendo cerca de los teatros donde actuaba.
A finales de sus treinta, llegó a pensar que su tiempo bajo los focos quizá había terminado.
Pero mientras Shatner intentaba salir adelante, algo silencioso y enorme estaba ocurriendo en las televisiones locales de Estados Unidos.
Las reposiciones cambiaron la historia. Los canales locales empezaron a emitir Star Trek por las tardes, llegando a una nueva generación de niños y adolescentes que no habían visto la serie en su emisión original. Poco a poco, una enorme ola de admiradores comenzó a crecer.
A mediados de los años setenta, los fans organizaban convenciones, enviaban cartas y pedían el regreso de la serie.
Paramount finalmente escuchó.
En 1979, Shatner volvió al puente de mando en Star Trek: La película. No era un actor acabado recibiendo una ayuda; regresaba porque el público se negaba a dejar ir al Capitán Kirk.
Ese regreso encendió una nueva etapa de décadas. Protagonizó varias películas exitosas de Star Trek, encabezó la serie policial T.J. Hooker y se reinventó como un ícono querido, consciente de sí mismo y muy presente en la cultura popular.
Décadas después, ya en sus setenta, interpretó a Denny Crane en The Practice y Boston Legal, ganó dos premios Emmy por ese personaje y demostró que todavía tenía grandes actuaciones por delante.
Luego llegó el 13 de octubre de 2021.
A los 90 años, Shatner subió a una cápsula New Shepard de Blue Origin y viajó de verdad al espacio. El hombre que había pasado su juventud fingiendo mirar las estrellas vio por fin la curvatura de la Tierra con sus propios ojos.
Al aterrizar, se emocionó profundamente, conmovido por la belleza frágil de nuestro planeta frente a la oscuridad inmensa del universo.
La vida de Shatner no alcanzó su punto más alto en sus treinta. Sus grandes aventuras, sus premios más importantes y su verdadero viaje al espacio llegaron décadas después de que muchos lo dieran por terminado.
Si ahora estás atravesando una etapa oscura, sigue avanzando.
Sigue presentándote, sigue trabajando y sigue luchando. Las personas que quieren descartarte o escribir el final por ti no tienen la última palabra. Tu historia no termina hasta que tú decidas dejar de escribirla.
Fuente: Parade ("Why Did William Shatner Live In His Truck After Star Trek?", 5 de junio de 2015)
Japanese actor Hiroyuki Sanada spoke about the contradictions of human nature:
“Some people dream of having a swimming pool at home, while those who have one hardly ever use it. Those who have lost a loved one feel a profound sense of loss, while others often complain about their living relatives. Those without a partner long for one, while those who have one often don't appreciate it. The hungry would give anything for a meal, while the satiated complain about the taste of their food. Those without a car dream of owning one, while those who have a car are always looking for a better one.”
The key to happiness is gratitude: truly seeing and appreciating what we already have, and understanding that somewhere, someone would give anything for what we take for granted.
Eu não aguento a criatividade do brasileiro!
KkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKkkkkkkkkkkkkKk