Ik ben een Amsterdammer die ziet wat er in mijn stad gebeurt: #Joden die hun keppel afdoen voor ze de deur uit gaan, mezoeza's die verdwijnen van deurposten, een gemeenschap die zich onzichtbaar maakt om veilig te zijn. Dát is de staat van Nederland in 2026. En iets waar ik me weigert bij neer te leggen. #Antizionisme is alleen een ander woord voor antisemitisme. Niet minder erg.
#Amsterdam #JodenNL #Antisemitisme #IkZwijgNiet #Nederland2026 #Joods #israel
Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Sophie Straat
"Beste Sophie,
Wij kennen elkaar niet, maar ik ben dus een oudere collega van je.
Ik noem mezelf in mijn werk weliswaar ‘stukkiestikker te Eesterga’, maar eigenlijk ben ik net als jij een activistische woordkunstenaar."
Lees verder: https://t.co/pMlpnuELFl
#aangifte #discriminatie #groepsbelediging #briefjevanjan
@maartenbakkerch Om het overschot aan elektriciteit op te vangen wordt u straks verplicht om de auto op te laden op die momenten. In de winter wordt uw autoaccu gebruikt om de dalen in het net op te vullen. Of je wilt of niet, gebeuren zal het. Door de strot geduwd. Slikken moet je.
@frankgvisser@TadekSolarz@Quintin24 Dan zal je dat iets beter moeten omschrijven. Hoogopgeleide mensen zien de timmerman en loodgieter als laagopgeleid. Ook qua salaris. De opleiding is door de plee gespoeld met alsgevolg dat er bijna geen NL electriciens etc. meer zijn.
@frankgvisser@TadekSolarz@Quintin24 Je kunt geen huizen bouwen met universitair personeel. Je kunt een bouwbedrijf beginnen maar er wordt alleen nagedacht en niks gebouwd. Heel NL naar de uni is zinloos. Helaas begrijpt de politiek dat niet en moet jan en alleman doorstuderen. Liever een timmerman dan een dr of mr.
Jarno Meulenbeek, vader van zoons vriend en klasgenootje, heeft 3 jaar geleden nog (met eigen handen!) een nieuwe, milieu- en diervriendelijke stal gebouwd om zich voor te bereiden op wat de overheid wilde. Prachtige stal, koeien lopen vrij, in de hitte van afgelopen maanden hadden ze verneveling, een emissiearme vloer, alles binnen de vergunde ruimte en met oog op de toekomst gebouwd. Geen idioot grote bioboer of dikke rijke agromiljonair, gewoon een boerengezin met liefde voor de dieren en de gemeenschap. Je ruikt niets, de emissies zijn al flink gereduceerd, tussen hen en het "natuurgebied" zit een meer stikstofuitstotend industriegebied dan dat zij ooit zouden uitstoten.
Ook hij kan zijn bedrijf wel sluiten, net als alle andere ouders van de kinderen van ons plattelandschooltje waar onze buurtschappen omheen draaien. De hele gemeenschap wordt de nek omgedraaid en uit elkaar gerukt met deze plannen.
Dit is het nekschot voor het Nederlandse Nederland zoals we dat kennen.
Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen.
Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn.
De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden.
Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad.
Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking.
Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking.
Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden.
Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden.
De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders…
Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen.
Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2
@scherperob Het is geen "wegenbelasting" meer. Iemand heeft ooit een rechtszaak gewonnen vanwege het feit dat de wegenbelasting niet naar wegen ging. Het heet: Houderschapsbelasting. Het kabinet kan met dit geld doen wat ze willen.
Gisteren had ik de eer Itay Shabi te ontmoeten. Hij en zijn gezin overleefden de pogrom van 7 oktober 2023.
Iedereen met gezond verstand begrijpt dat die zwarte dag méér was dan een terroristische daad. Het was een breuk met de beschaving zélf, een gebeurtenis die ons morele kompas op de proef stelde. Het was óók het moment waarop voor eens en voor altijd zichtbaar werd waar Hamas nooit een geheim van maakte: het enige doel van dit satansgebroed is het op zo sadistisch mogelijke wijze vernietigen van het Joodse volk.
Itay vertelde hoe die dag begon met raketten en hoe de dreiging snel veranderde in een gevecht om te overleven. Samen met zijn vrouw en kinderen trok hij zich terug in de schuilkamer. Urenlang hield hij de deur gesloten terwijl terroristen door hun huis trokken. Uiteindelijk probeerden de monsters het gezin uit te roken. Buiten klonken schoten, explosies en geschreeuw. Toch restte slechts één mogelijkheid: via het raam ontsnappen. Daarna lag het gezin urenlang verscholen onder palmbladeren. Toen zij uiteindelijk werden gered, bleek een groot deel van hun gemeenschap te zijn afgeslacht. Vrienden en buren waren er niet meer. Itay benadrukt dat ingrijpen van God zijn gezin heeft gespaard.
Zijn opvattingen veranderden op die dag volledig. Vóór 7 oktober was Itay een kibboetsbewoner die geloofde in vreedzame co-existentie met Gazanen. Zoals veel bewoners van zijn gemeenschap zag hij samenwerking en wederzijds begrip als weg naar de toekomst. Vandaag wordt zijn wereldbeeld niet langer vervormd door idealen en wensdenken, maar door de rauwe werkelijkheid: samenleven met een genocidale doodscultus is onmogelijk.
Wat Itay beschrijft leidt tot vragen: waarom wordt van Israëli’s verwacht dat zij hun veiligheid baseren op de veronderstelling dat een destructieve vijand tóch stiekem naar vrede zou verlangen? Geen enkele staat zou de verdediging inrichten op basis van ijdele hoop. Dat deze waanzin aan Israël wordt opgelegd, zegt álles over de morele crisis van de internationale gemeenschap.
Wat ook niet helpt, is dat de geschiedenis wordt geframed alsof Israël in 1948 uit het niets is ontstaan. Men gebruikt de gebeurtenissen als historische grabbelton. De band tussen het Joodse volk en Eretz Israël gaat duizenden jaren terug en is geworteld in de Bijbel, bevestigd door talloze archeologische vondsten én door onafgebroken Joodse aanwezigheid in het land. Wie de geschiedenis pas in ’48 laat beginnen, kiest dit punt als retorisch wapen. Geen historicus begint de geschiedenis van Nederland in 1945, die van Frankrijk in 1789 of die van Rusland in 1917. Het is een bewuste strategie om een inheemse beschaving om te katten tot koloniaal project, om die beschaving vervolgens te demoniseren.
Itay gelooft niet meer in de onzinnige tweestatenmythe die in westerse hoofden nog altijd beschouwd wordt als dé oplossing. Dat de Palestijnen helemaal geen tweestatenoplossing wensen, maar slechts genoegen nemen met de volledige uitroeiing van Joden, wil men nog steeds niet serieus nemen.
Staten zijn er bovendien niet primair om vrede te stichten, maar om het leven en vrijheid van hun burgers te beschermen. Vrede is een doel, veiligheid een plicht. Israël wordt paradoxaal genoeg veroordeeld omdat het zich precies zo gedraagt als iedere andere natie zou doen wanneer men met een existentiële dreiging wordt geconfronteerd.
Wat mij ook zorgen baart, is de positie van de Joodse diaspora. Van Joden in Europa wordt verwacht dat zij zich distantiëren van Israëlisch beleid om geaccepteerd te worden door de maatschappelijke elite. De staat Israël is in feite de collectieve Jood geworden op het wereldtoneel. Voor ieder normaal mens is echter helder dat het Joodse volk exact hetzelfde onvervreemdbare recht heeft op zelfbeschikking en soevereiniteit in het historische thuisland als ieder ander volk.
De ervaring van Itay is een krachtig pleidooi tegen ideologisch wensdenken. Het dwingt ons te breken met westerse projecties en achter Israël te staan.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Durbe, Letland in 1260 tussen het hertogdom Samogitië en de Duitse en Lijflandse Orde tijdens de Lijflandse Kruistocht. De Samogitiërs wonnen, de Lijflandse aanvoerder grootmeester Burchard von Hornhausen overleefde de slag niet.