واقعا بهترین حس دنیا درک شدنه ولی نه لزوما برای چیزای قابل درک. دقیقا همونجا که فکر میکنی احساست مسخرست ولی میفمنت؛ همون آدما امنترینان. بقیه که به مسخره میگیرن یا نمیفهمن و یا به تخمشونه جاشون تو سطل زباله زندگیه.
ناراحتکنندس که هر چقدر بیشتر میرم جلو میبینم چقدر چنین انسانهایی کمیابن. بنظر من ضریب هوشی پایین و عزت نفس درونی خیلی پایین گاها در ناخوداگاه، عامل این ایگوی بزرگ و خودمحوری عمده آدماست و افسوس.
(۳)
اما من دلم یه سری ارتباط نزدیک با کسایی میخواد که اینجوری نباشن! محبتورزی، معرفت، پاکی، مهربانی و خلوص جوری درونشون رخنه کرده باشه که اطرافیانشون رو باب میل و خواستشون شاد کنن نه صرفا بر اساس چیزی که "منیت" میخواد و ازش لذت میبره.
(۲)