من تو عمرم هیچوقت اعتقادی به نیروهای ماورایی و این خرافاتها نداشتم. اما ثانیهبهثانیهی بازیهای امشب رو با دقت دنبال کردم و برای اولین بار حس کردم انگار نیرویی فراتر از فوتبال داره تکتک این اتفاقات رو کنار هم میچینه.
نمیدونم، شاید اسم اون نیرو این باشه: آهِ مادران داغدار.
پاییز بعدی با اولین بارون، آخرین لته رو از تیکانو میگیرم، آخرین سیگار از دکهی سر کوچه، میرم کوهسار و آخرین بار از دور شهر رو میبینم و برای همیشه تمومش میکنم.