نباید هم در عرصه فردی و هم در عرصه اجتماعی،سیاسی و... اجازه بدهیم،سیستم عیب یاب ما هیپرتروفی بشه.من در همه سطوح دیده ام که آدم ها بدون حس انتقام،بدون دلیلی موجه بلحاظ نظری،از شکست،از زمین خوردن،از ناتوانی فرد مقابل حتی در گفتگو،شاد می شوند.
https://t.co/limHyHrN2m
هدف قرار گرفتن رهبری و همه فرماندهان ارشد نظامی در تهران در مرکز شهر در ساختمان بیت یعنی حفره بزرگ شناختی، ادراکی، اطلاعاتی و امنیتی و حفاظتی. حفرهای که از زمان مراسم تحلیف اقای پزشکیان و ترور هنیه به چشم امد.
تا این خلا پر نشود هر حضور و مراسمی ریسک بالا دارد به ویژه تشییع.
حمزه صفوی:
سناریوی ب��یار خطرناک اسرائیل علیه ایران، سناریوی «قورباغهپز» است
تجویز نخست اسرائیلیها این است که آمریکا را متقاعد به حمله تمام عیار با هدف نابودی تمامی زیرساختهای ایران بکنند و هر جوری هم ایران دوست دارد جواب بدهد، چون به زعم آنها بعد از آن، میتواند با مرگ تدریجی روبرو شود
سناریوی دوم اسرائیلیها این است که ایران را وارد یک فرایند مرگ تدریجی بکنند، یعنی حلقه محاصره را تنگ تر کنند و مدام به صورت متناوب درگیرش بکنند
عقل حکم میکند که سناریوی اصلی ما فرسایشگریزی از طریق «توافق بزرگ» باشد
ویدیوی کامل مصاحبه در لینک زیر
https://t.co/QCKhDfGm4K
واقعا از تیره بختی های ما ملت،اظهار نظر هر تریبون داری دردهر حوزه ایی است.کاش بشه این مداح ها که البته کارکرد های فوق العاده ایی در انسجام هممیتوانند داشته باشند رو توجیه کرد،شایدم برخی تشر لازم باشند....
شتک زده ست به خورشید خون بسیاران
بر آسمان که شنیده ست از زمین باران؟
هر آنچه هست به جز کُند و بند خواهد سوخت
از آتشی که گرفته ست در گرفتاران
دریده شد گلوی نیزنان عشقنواز
به نیزهها که بریدندشان ز نیزاران
ز شور و زمزمه شوری چنان نمیشنوند
که رطلهای گران درکشند میخوارا��
زندهیاد حسین منزوی
عاشورای حسینی تسلیت باد!
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، پیوند واژه «ناموس» با مفهوم «وطن»، استعارهای عمیق و نمادی از حریم مقدس، شرف، آبرو، هویت و غیرت ملی است؛ ارزش والایی که پاسداری از آن تا پای جان واجب است. از اینرو، هر ایرانیتباری که پرچم یک رژیم متجاوز به خاک ایران را برافرازد، مصداق بارز بیوطنی و بیناموسی به شمار میرود.
فریاد آن زن معترض در لحظه بازداشت که میگوید: «ایرانی با پرچم اسرائیل بیناموسه»، فراتر از یک تندزبانی یا پرخاش لفظیِ ساده، تلاشی است برای سلب مشروعیت�� ملی و اخلاقی از کسانی که هویت، وطن و ناموس خود را به دشمن فروختهاند. از دیدگاه او، حمل پرچم اسرائیل (که نماد تجاوز به خاک ایران و ۸ دهه ستیز با ارزشهای انسانی میباشد)، خیانتی آشکار به آرمانهای ملی و بشری است.
عباسابن علی به اصحاب:
«اصحاب غریب هستند، بار سنگین را جز صاحب بار كسی حمل نمی نماید. صبح كه شد شما پیش از آنان به جنگ بروید، ما پیش از آنها از شهادت استقبال می كنیم تا مردم نگویند یارانشان را به كام مرگ فرستاد��د پس از آن خود اقدام نمودند تا ساعتی مرگ خود را به تأخیر اندازند».
ما موظف به دیدن واقعیات،دفاع از وطن،حفظ کارآمدی نسبی موجود و تدبیر فردای کشور هستیم.اجازه نداریم با آرمان خواهی کور و ندیدن واقعیات کشور نسخه بنویسیم.ما باید حفظ کیان ویکپارچگی سرزمینی کشور رو با ضریب بالا اولویت بدیم،بعدش کارآمدی و باقی مصالح
مارک روته دبیرکل #ناتو در جریان استمالت از ترامپ که مدعی بود ناتو و اروپا هیچ کمکی به او در #جنگ_علیه_ایران نکردند! اعتراف کرد بسیاری از پایگاههای ناتو و فرودگاههای #اروپا در اختیار جنگنده ها و سوخت رسانهای آمریکایی با حدود ۴ تا ۵ هزار پرواز در طول ۶ هفته بوده است!
#جنگ_جهانی_سوم
آیت الله سید محقق داماد:
حواستان باشد که بیدینها امام حسین را نکشتند، دیندارها کشتند
🔹هیچ بلایی نقش کج اندیشی دینی را ایفا نکرده است.
🔹شاید به اندازهای که جهلِ ناشی از دین، خون ریخته، سر بریده، و انسانهای دیگر را به قصد قربت قطعه قطعه کرده، هیچ بلایی آدم نکشته باشد.
مصاحبه اخیر ونس به نکته مهمی اشاره داشت؛ حلقههای راهبردی اسراییلی به کمتر از لیبی شدن ایران رضایت نمیدهند. بخشی از تحلیلی را دو هفته پیش از جنگ ۴۰ روزه نوشتم دوباره بخوانیم : «مهمترین میراث الگوی لیبی این نبود که چه کسی حاکم شد، بلکه این بود که دیگر هیچکس قادر به حاکمبودن نشد.
الگوی لیبی از منظر اسراییل نیز جذاب است، زیرا ایران را به چند واحد کوچک تقسیم میکند، هزینه اشغال و مسئولیت بازسازی را برای ترامپ حذف میکند؛ اما برای ایران بهمراتب خطرناکتر است، زیرا آن را در معرض بیثباتی مزمن، فرسایش دولت و تعلیق قدرت قرار میدهد.»
هنوز سه ماه از جنگی نگذشته است که در آن رئیسجمهور آمریکا ایران را به نابودی نیروگاهها، پلها و زیرساختهای حیاتی تهدید کرد. هنوز ویرانههای نظامی و اقتصادی برجای ماندهاند، هنوز سازوکار قابل اتکایی برای جلوگیری از تکرار حمله وجود ندارد و هنوز حتی توافق موقت موجود به یک معاهده حقوقی الزامآور تبدیل نشده است. در چنین شرایطی، سخن گفتن از سرمایهگذاری شرکتهای آمریکایی، بازطراحی تصویر آمریکا در نظام آموزشی ایران و تبدیل توان موشکی ایران به «چتر حمایتی» کشورهای ��ربی، نه آیندهنگری استراتژیک، بلکه پرش از روی واقعیت است.
مسئله اصلی مخالفت با صلح نیست. اتفاقاً ایران بیش از هر زمان دیگری به صلح، بازسازی، توسعه و خروج از چرخه جنگ نیاز دارد. اما صلح را نمیتوان بر انکار واقعیت جنگ بنا کرد. گذار واقعی باید از توقف تهدید، تضمین عدم تعرض، رفع مرحلهای و برگشتناپذیر تحریمها، جبران خسارت، سازوکار راستیآزمایی و ایجاد هزینه برای نقض توافق آغاز شود. سپس میتوان به همکاری اقتصادی متنوع، ترتیبات امنیت منطقهای و مبادلات انسانی رسید.
صلح پایدار با خوشبینی ساخته نمیشود. با تضمین، توازن، حافظه، عدالت و نهاد ساخته میشود. نمیتوان بر فراز شهرهای آسیبدیده پلی از واژگان زیبا کشید و انتظار داشت جامعهای زخمی بدون پرسش از آن عبور کند. پلی که پایههایش در زمین سخت واقعیت، حقوق و قدرت فرو نرفته باشد، پل نیست. پرتگاهی است که با نظریههای خوشآهنگ تزئین شده است.