سلام و عرض ادب
باعرض معذرت خدمت شما بزرگواران همانطور که در جریان حال مادرم و مشکلاتی که براش پیش اومده هستین
توی بیمارستان موقع بستری دکتر ریه با یه سی تی اسکن دنیای مارو ویران کرد و گفت که مادرم دچار سرطان شده وتقریبا تمام بدنش هم درگیره
بعداز مرخصی تمام آزمایشهای که دکتر
#مهدی_ایمانی که تو پرونده «شهرک اکباتان» از قاضی صلواتی حکم اعدام گرفته، خیلی بیصداست. به جز چند تا عکس، ازش فیلم و اطلاعات چندانی موجود نیست
-مهدی نباید بیصدا بمونه. اگر از وضعیتش و زندگیاش خبر بیشتری دارید، دایرکت بدید یا بنویسید
خب
دستآورد این جنگ دقیقاً چی بود؟
سید علی که سرطان داشت و چیزی از عمرش نمونده بود بدون محاکمه در تاریخ به مقام شهادت رسید و براشون عزیزتر شد!
پسرش که با بحران جانشینی مواجه بود در شرایط اضطرار جنگی بدون درگیری با علما و اعتراض مردم که از ۸۸ شعار میدادند «مجتبی بمیری، رهبری رو نبینی» و «مجتبی رهبر بشه، ایران قیامت میشه» رو جاش نشوندند و از تو کُما داره رهبری میکنه!
نسل اول و دوم فرماندهان سپاه که از جنگ هشت ساله به قدرت رسیده بودند و تجربی عمل میکردند از بین رفتند و سپاهیان تازهنفس که در دانشگاههای نظامی روسیه تعلیم دیدند و دانش سرکوب سیستماتیک دارند و ما حتی اسمشون رو نمیدونیم روی کار اومدند!
معلوم نیست مملکت افتاده دست کی و باید چه کسی رو فحش بدیم!
بیش از هزار و هفتصد غیرنظامی شامل سیصد کودک با موشکهای آمریکا و اسراییل کشته شدند!
کودکان ما از مدرسهی شجرهی طیبهی میناب تا باشگاه والیبال لامرد که اسمش به گوشتون نخورد…
کشور امنیتیتر از همیشه شد و تو هر صد متر یک ایست بازرسی گذاشتند و مردم رو در ایست بازرسیها به رگبار بستند!
اسلحه دادند دست بچههای پرورشگاه و کودکان کار و کودکسربازان بیپناه تو ایستبازرسیها با موشکهای اسراییل کشته شدند!
انسانهای بیگناه به جرم جاسوسی بازداشت شدند و سرشون رفت بالای دار!
قطعی سه ماهه اینترنت تمام کسبوکارهای بزرگ و خانگی رو نابود کرد و صدها زندانی سیاسی و عقیدتی در سکوت خبری اعدام شدند!
زندانبانان فرار کردند و زندانیان برای روزها بدون آب و غذا به حال خودشون رها شدند و نمیدونیم چه بلایی سر زندانیان معترض زندان دستگرد اصفهان آوردند!
چند سال بود تصمیم داشتند اینترنت رو ملی کنند ولی نمیتونستند یک شبه انجامش بدند چون از واکنش مردم میترسیدند، جنگ فرصت خوبی شد حذف اینترنت بینالملل بیدردسر و هزینه انجام بشه و به همون قول معروف کرهی شمالی بشیم!
زیرساختهای مهم و حیاتی ایران از انستیتو پاستور که فلج اطفال رو ریشهکن کرده بود و آلودگی آب و خاک رو میسنجید تا پارس جنوبی قلب صنعت گاز که پای به ثمر رسیدنش هزاران کارگر عرق و اشک و خون ریخته بودند، صدمه دیدند و صدها پل و فرودگاه و بیمارستان از بین رفت و کشور به قبل قاجار پسرفت کرد و تهدیدمون کردند به عصر حجر برمیگردیم و تحقیر شدیم!
بارها به ماهشهر و عسلویه حمله شد! اسراییل اعلام کرد این دو مجتمع که هشتاد و پنج درصد صادرات پتروشیمی رو پوشش میدادند کاملاً از کار افتادند و از مدار خارج شدند!
کاخ گلستان و کاخ مرمر و بازار بزرگ تهران، قلعهی فلکالافلاک و سایت پیشاتاریخ درهی خرمآباد، میدان نقشجهان و کاخ چهلستون و مسجد جامع اصفهان و آثار تاریخی دیگه که ثبت یونسکو و میراث بشریت بودند آسیب جدی دیدند!
تورم سالانه شصت درصد رو رد کرد و اقلام خوراکی صد و ده درصد گرون شدند و خط فقر رسید به ماهی هشتاد میلیون و یک بسته چیپس شده نیم میلیون!
نیروی هوایی و نیروی دریایی ایران کاملاً نابود شد و کشوری که زیر گوش راستش طالبان و زیر گوش چپش داعشه تضعیف و بیدفاع شد!
در حمله به ناو دنا صدها ملوان تسلیمشده رو کشتند و ترامپ در جواب خبرنگاران که پرسیده بودند چرا کشتی رو نگرفتید و اسیرشون نکردید؟ گفت چون غرق کردنشون سرگرمکنندهتر بود!
از فولاد سبا و مبارکهی اصفهان تا فولاد خوزستان اهواز رو زدند! اسراییل رسماً اعلام کرد هفتاد درصد صنایع فولاد ایران رو نابود کرده!
نمیدونستید بدونید فولاد صنعت مادره، از میلگرد ساختمون و بدنهی خودرو تا لولهی گاز رو فولاد میسازه! یعنی عملاً تمام صنایع ایران رو هدف گرفتند و صدها هزار کارگر رو بیکار کردند…
اسراییل کارخونههای داروسازی رقیبش رو زد و شرکتهای دارویی ایران ورشکست شدند و دارو نایاب شد و بیماران خاص به مضیقه افتادند!
کادر درمان بعد از تعطیلات نوروز به سر کار برنگشت و بیماران در غیاب پزشکان با مشکلات جدی مواجه شدند!
باران اسیدی تهران و مردمش رو داغون کرد و کف خیابونها پر شد از گنجشکهای مرده به رنگ قیر!
مارک روبیو و پیت هگست بارها تو حرفهاشون به خلیج فارس گفتند خلیج و امارات برای جزایر سهگانهی ایران دندون تیز کرد!
ایران به آمریکا بدهکار شد و سالهای سال باید نفتمون رو جای غرامت جنگ بدیم بره!
وحشت شبهای موشکبارون یک ترومای جمعی جدید بهمون داد و میلیونها نفر سندروم استرس پس از سانحه گرفتند و وضعیت سلامت روان بحرانیتر شد!
مردم به اصطلاح جنگزده که خونههاشون تخریب شد تو مسافرخونههای ارزونقیمت و هتل لاله خودکشی کردند!
بنزین رو گرون میکنند و صدا از کسی درنمیآد…
تصویر: ترکهای دیوارم که هی بتونه میکردم باز با موشک بعدی از همونجا میشکافت
پ.ن: آپارتمان ما ضدزلزله است
#از_جنگ_بگو
۱۴ ساعت قطع بودم ولی به سختی برگشتم بگم که بیایید کم نیاریم و ادامه بدیم.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
اینترنت حق منه.
#اینترنت_حق_منه#DigitalBlackOutIran
تموم شدن حجم VPN تبدیل شده به یکی از اضطرابهای روزمره
اینکه مدام حواست به مصرف، حجم، قطع و وصل شدنش باشه
از این وضعیت بیزارم
#قطعی_اینترنت#DigitalBlackOutIran
گزارشگر صداسیما میپرسه «به نظرت کی از سگهای هلال احمر پستتره؟». ینی سگی که بدون هیچ منتی داره کمکشون میکنه و زنده یابی میکنه رو هم موجود "پست" میبینن و دنبال پستتر از اون میگردن.
رفتم بیمارستان ابنسینا، صادقیه…
از هر کسی که میدیدم میپرسیدم:
«یه برادر دارم… این شکلیه… این لباس رو تنش بوده… دیدینش؟
تا اینکه یکی منو کشید کنار…
چند تا سوال پرسید…
و بعد… یه عکس نشونم داد.
عکس پیکر بیجان برادرم بود
#پرهام_آقامحمدی
قطع کردن اینترنت برای ۹۰ میلیون نفر وسط جنگ، فقط سانسور نیست.
این یعنی بریدن مردم از کمک، هشدار تخلیه، خبر، و ارتباط با دنیا.
این تعریف دقیق جنایت جنگیه.
واکنش رسانههای دنیا به اتفاقات این باغوحش از جان بچههای ما در آن دو روز بیشتر بود و این مقایسه آنقدر تلخ و آزاردهنده است که آدم را وادار میکند ساعتها به این فکر کند که دقیقاً در کجای این مسیر طولانی و پرهزینه، راه را اشتباه آمدهایم و چگونه شد که رنج ما و داغ عزیزان ما نتوانست به اندازهی تیتر ۴۸ ساعته خبری، توجه جهانی را به خود جلب کند.
نمیدانم کجای راه را خطا رفتیم، نمیدانم در کدام بزنگاه تاریخی این تصمیمی گرفته شد که ما را از مدار همدلی جهانی خارج کنند، و حتی نمیدانم آیا اساساً مسئله اشتباه ما بوده است یا نه، یا شاید واقعیت این است که ذات این جهان بر اساس توازن قدرت و منافع شکل گرفته و نه بر مبنای عدالت و انسانیت، و ما سالها با این توهم زندگی کردهایم که اخلاق میتواند بر سیاست غلبه کند.
شاید حقیقت این باشد که خاورمیانه در الگوریتم این دنیا جای ثابتی ندارد مگر آنجا که بحران تولید کند، تیتر بسازد، بازار تحلیلهای امنیتی را داغ کند و خوراک رقابت قدرتهای بزرگ را فراهم آورد، و در غیر این صورت، رنجهای روزمرهی مردمش، اضطرابهای شبانهی خانوادههایش و ترسهای خاموش کودکانش در میان انبوه خبرها گم میشود و به حاشیه رانده میشود.
اینجا انسانها اغلب به عدد تبدیل میشوند، به آماری که در انتهای گزارشها میآید، به نموداری که بالا و پایین میرود، به عبارتی کلی مثل «تنش در منطقه»، بیآنکه کسی مکث کند و بپرسد پشت هر عدد، یک زندگی کامل با امیدها، خاطرهها و آیندهای ناتمام قرار داشته است.
درد ما تا زمانی که در چارچوب روایتهای از پیش تعیینشدهی جهانی نگنجد، دیده نمیشود و اشک ما تا وقتی با منافع بازیگران اصلی همراستا نباشد، شنیده نمیشود، و همین است که احساس میکنیم در این معادلهی بزرگ، وزن ما کمتر از آن چیزی است که باید باشد و صدایمان کوتاهتر از آنچه شایستهاش هستیم.
شاید اشتباه ما این بود که باور کردیم عدالت جهانی یک اصل قطعی و تضمینشده است و نه یک آرمان شکننده و وابسته به توازن قدرت، و شاید هم اشتباه ما این بود که تصور کردیم خون همهی انسانها در نگاه ساختارهای مسلط جهان یک ارزش برابر دارد، در حالی که تجربههای پیدرپی خلاف آن را به ما نشان داده است.
با این حال، حتی اگر جهان ما را در اولویتهای خود قرار ندهد و حتی اگر الگوریتمهای رسانهای جای مشخصی برای رنجهای ما تعریف نکرده باشند، ما حق نداریم خودمان را نادیده بگیریم و روایت خود را به حاشیه برانیم، زیرا اگر صدای ما در بلندگوهای جهانی پژواک نمییابد، دستکم باید در حافظهی جمعی و تاریخ خودمان ماندگار شود و اجازه ندهیم که فراموشی، آخرین لایهی بیعدالتی باشد.
یکی از هولناکترین تصاویر خیزش دیماه؛
جایی که مأموران سرکوب، شبیه گنگسترهای فیلمهای اکشن، لابهلای خودروهای شخصی سنگر گرفته و با سلاحهای جنگی به سوی معترضان شلیک میکنند؛ انگار نه انگار اینها همنوعانشان هستند که به مسالمتآمیزترین شیوه اعتراض میکنند. چنین حکومتی باید برود.