من عاشق حرف زدن با کسی هستم که فردا میرود.
کسی که بتوانی در فاصله ی ۴٠سانتی متری اش نسخهی اورجینال و ادیت نشده ات را بدون ماسک و نقاب ارائه بدهی و گندکاری های قبل از ٣٠سالگی ات را بریزی روی دایره، حتی توی چشمهایش زل بزنی و بگویی کِی و کجا یک نفر را کُشتی...
مرزها ممکن است ما را جدا کنند، اما دردی که میکشیم یکیست. زنی در افغانستان برای حقِ الفبا میجنگد و زنی در ایران برای حقِ نفس کشیدن. «تحصیل، کار، آزادی» و «زن، زندگی، آزادی» دو لهجه از یک فریادند.
#هرات#افغانستان
@mamadrezarwnnn کنار اومدنی وجود نداره، حس فقدان و خلاء تا همیشه همراه آدمه، انگار یه تیکه از وجود آدم با اون عزیز دفن میشه ... اما آدمها یاد میگیرن با این فقدان ادامه بدن.