@DVanLangenhove Kwartels zijn ook een goede optie! Groeien als kool en ook dubbel doel, eieren en vlees. Ze zijn ook niet te luid dus ideaal voor in een kleinere tuin, zelfs in een stad! Justin Rhodes en Joel Salatin zijn meesters in hun simplistische technieken.
Gisteren deed het Parlement eindelijk z’n werk: 334–324 stemmen om het Mercosur-akkoord eerst door het Hof van Justitie te laten checken opsplitsing, rebalancing, alles.
Geen sabotage, gewoon een democratische check.
En wat doet de top nu?
De Raad en Von der Leyen zeggen: “Prima, maar wij willen het alvast provisioneel toepassen.”
Dat betekent: vleesquota, suiker, ethanol, tariefverlagingen allemaal al in werking, terwijl het Hof nog jaren bezig is met oordelen.
Dit is geen normaal proces.
Dit is een top-down machtsgreep: de stem van het Parlement wordt genegeerd, boerenprotesten tellen niet, juridische checks zijn een bijzaak.
Alles wordt doordrukken, ongeacht procedure en democratie.
De boodschap is glashelder:
In Brussel telt jouw stem alleen als het de top uitkomt. Alles wat eronder zit boeren, burgers, wetten kan zomaar worden genegeerd.
dit is geen democratie, dit is een top-down coup.
De Migratie-industrie: drie VW-fabrieken vol banen
Migratie wordt in Vlaanderen en België bijna altijd voorgesteld als een morele plicht. Politici spreken over mensen in nood, over humaniteit en solidariteit. De beelden van tentenkampen en wanhopige gezichten versterken dat discours.
Maar achter die façade van compassie zit een andere realiteit, één waar zelden over gesproken wordt: migratie is uitgegroeid tot een industrie. Een industrie die duizenden banen creëert en die zijn eigen voortbestaan verzekert, niet door productie van goederen, maar door opvang en begeleiding.
Fedasil als fabriek
Wie denkt dat dit beeld overdreven is, moet alleen al naar Fedasil kijken. Het federale agentschap dat verantwoordelijk is voor de opvang van asielzoekers stelt bijna 4.000 mensen tewerk. Dat is geen “dienst” meer, dat is een fabriek. Even groot als Volkswagen Vorst in zijn gloriedagen, waar duizenden arbeiders dagelijks auto’s van de band lieten rollen. Alleen rollen hier geen auto’s, maar dossiers, opvangplaatsen en contracten van de band.
Fedasil vormt het hart van de migratie-industrie, maar is slechts één speler in een veel breder ecosysteem.
De periferie van belangen
Rond Fedasil draait een hele schil van organisaties die volledig afhankelijk zijn van migratie. NGO’s als Vluchtelingenwerk Vlaanderen, Caritas International, het Rode Kruis en Dokters van de Wereld. Samen goed voor honderden medewerkers en duizenden vrijwilligers. Vluchtelingenwerk Vlaanderen alleen al telt meer dan 150 aangesloten organisaties.
Daarbovenop komt het lokale niveau: bijna driehonderd Vlaamse gemeenten, elk met OCMW’s en maatschappelijke diensten die voltijds bezig zijn met opvang en begeleiding. Denk aan maatschappelijk werkers, administratieve krachten, coördinatoren, psychologen. Ook dat is een leger op zich.
En dan zijn er de taal- en integratiecentra, waar duizenden leerkrachten NT2 en coaches hun werk vinden. Universiteiten en onderzoekscentra die projectsubsidies binnenhalen en doctoraatsplaatsen financieren. Tolken en vertalers die permanent worden ingeschakeld in scholen, ziekenhuizen en rechtbanken. Advocaten gespecialiseerd in vreemdelingenrecht die hun kantoren vullen met dossiers van asiel en regularisatie.
Tel je alles samen, dan kom je uit op meer dan 13.000 banen.
Drie Volkswagenfabrieken
Om dat cijfer in perspectief te plaatsen: Volkswagen Brussel (Vorst) stelde in zijn hoogdagen zo’n 6.000 mensen tewerk. Audi Brussels houdt er vandaag nog ongeveer 4.000 over. De migratie-industrie in België is dus het equivalent van twee tot drie Volkswagenfabrieken.
Drie gigantische werkplekken, niet geconcentreerd in één gebouw, maar verspreid over opvangcentra, NGO-kantoren, klaslokalen en rechtbanken. Het gaat niet om staal, olie en machines, maar om subsidies, contracten en beleidsprojecten.
Iedereen herinnert zich nog de schokgolven toen Volkswagen Vorst in 2006 een grote herstructurering aankondigde. Politici vlogen over en weer, duizenden gezinnen vreesden voor hun toekomst. Vandaag hebben we een sector die qua omvang minstens even groot is – maar er wordt zelden over gesproken.
Big business achter morele façade
En precies dat is de paradox: achter het morele discours van “helpen uit noodzaak” zit een materiële realiteit. De migratie-industrie is big business.
Hoe groter de instroom, hoe meer opvangplaatsen, hoe meer begeleiders, hoe meer juridische procedures, hoe meer subsidieprojecten. Het systeem groeit mee met de aantallen. Voor duizenden werknemers is migratie niet alleen een maatschappelijke kwestie, maar ook hun dagelijkse broodwinning.
Dat creëert een belangenconflict dat nauwelijks benoemd wordt. Organisaties die pleiten voor opvang en integratie, verdedigen tegelijk hun eigen bestaansreden. Want zonder migratie geen opvangcentra, zonder dossiers geen advocaten, zonder nieuwkomers geen NT2-klassen.
Historische groei: van opvang tot industrie
Het begon klein, in de jaren negentig. De eerste opvangcentra werden opgericht als tijdelijke noodoplossingen tijdens de Joegoslavische oorlogen. Een paar honderden plaatsen, wat vrijwilligers en een handvol maatschappelijk werkers. Niemand dacht toen dat dit een blijvend fenomeen zou worden.
Maar met elke nieuwe crisis – Kosovo, Afghanistan, Irak, Syrië – groeide het systeem. Tijdelijke structuren werden permanente instellingen. Vrijwilligers werden werknemers. Projectsubsidies werden vaste budgetten. Waar er vroeger losse initiatieven waren, ontstonden professionele NGO’s met kantoren, communicatieteams en een eigen lobby in Brussel.
Tegelijkertijd ontstonden nieuwe opleidingen, specialisaties en niches. Sociaal tolken en vertalen werd een volwaardige job. Advocaten kantoren richtten zich exclusief op vreemdelingenrecht. Universiteiten bouwden onderzoekscentra rond migratie en integratie. Wat ooit een randfenomeen was, werd een structurele pijler van werkgelegenheid en subsidies.
Vandaag is dat systeem verankerd in honderden organisaties en duizenden banen. Het heeft zichzelf genormaliseerd. Migratie is geen tijdelijke nood meer, maar een constante motor van werkgelegenheid.
Het echte hefboompunt
En hier komt de essentie. Zolang deze sector royaal gevoed wordt met middelen, personeel en subsidies, blijft migratie een magneet. Maar leg de industrie zelf op droog zaad, en de aantrekkingskracht verdwijnt.
Geen gesubsidieerde opvangstructuren meer, geen projectgelden, geen betaalde tolkendiensten, geen smeermiddel voor de juridische machine – en de fabriek valt stil.
Migratie is dan niet langer een goed geoliede business.
Het gaat dus niet om grenzen sluiten of instroom reguleren. Het gaat om de industrie achter de instroom.
Dat is de motor.
Zet je die op droog zaad, dan komt geen kat meer af.
Van Vlaamse onafhankelijkheid naar Belgische onderwerping: Theo Francken, hofnar in wording
Theo Francken, jarenlang het gelaat van de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd of toch wat daar nog van overblijft in de coulissen van de N-VA-show staat plots schouder aan schouder met het koningshuis. Je leest het goed, het koningshuis....
De man die jarenlang op elke nationale feestdag zijn republikeinse pose oefende in de spiegel krijgt nu als potentieel staatsfiguur een plek naast de monarchie die hij zogezegd wou afschaffen.
Wat een tragikomedie. Francken die naast de koning staat, is alsof Bart De Wever de 21 juli-viering opent met een ode aan het unitaire België gevolgd door een duet met koning Filip op accordeon. De man die zijn carrière opbouwde op de retoriek van afscheuring, van 'eigen volk eerst' nestelt zich nu schaamteloos in het decor van de Belgische staatsmacht.
Is het opportunisme? Natuurlijk. Is het hypocriet? Absoluut. Maar vooral: het is pijnlijk doorzichtig. Francken wil macht, aanzien, een podium. En als dat niet meer via het republikeinse front lukt dan maar via het koninklijke decor. De Vlaamse leeuw, zo vaak misbruikt als vlaggetje op zijn verkiezingskarretje ligt intussen ergens onder zijn bureau te verstoffen tussen de oude N-VA-slogans over confederalisme.
Want laten we wel wezen: als Francken écht een nationalist was, dan stond hij niet naast het koningshuis, hij stond ervoor, met een bulldozer. Zijn plaats zou niet zijn naast de kroon maar met de rug ertegen, het manifest van een Vlaamse republiek in de hand, gezworen op de grondwet van een onafhankelijk Vlaanderen. Maar nee. Hij kiest voor de schaduw van de kroon, niet voor de strijd.
Misschien is dat de tragiek van Theo Francken: de man die zichzelf graag zag als een revolutionair eindigt als een karikatuur in de wachtkamer van het establishment. Geen vaandeldrager van Vlaanderen maar een figurant in het koninklijk toneel. Geen rebel mee, maar een salonsouvereinist met heimwee naar de camera’s.
Laat ons dus stoppen met doen alsof Theo Francken nog een nationalist is. Hij is een politicus zoals alle anderen: gehaaid, ambitieus, en bereid zijn principes op te vouwen tot een papieren hoedje, zolang hij ermee op het balkon van Laken mag zwaaien. De republikein is dood. Leve de hofnar.
We worden niet slecht bestuurd. We worden doelbewust misleid.
Dit is geen lokale crisis, geen vergissing, geen reeks toevallige misstappen.
Wat we meemaken, is een wereldwijd patroon.
Politici dienen niet meer, ze beheersen.
Ze luisteren niet meer, ze liegen.
En ze liegen met een doel.
Er is geen sprake meer van falend beleid.
Dit is gepland beleid.
We worden stap voor stap uitgehold, verdeeld, tegen elkaar opgezet en gecontroleerd.
Elke nieuwe crisis, gezondheid, klimaat, veiligheid, economie, een denkbeeldige vijand,
wordt gebruikt als excuus om angst aan te wakkeren en macht te centraliseren.
De politiek voert geen open debat meer.
Ze stuurt, dwingt en dicteert.
Niet in het belang van de burger,
maar voor agenda’s die achter gesloten deuren worden bepaald.
Noem het een duistere agenda, een machtstructuur, een eliteklasse…
Wat het ook is: het gaat allang niet meer over onze belangen.
Het volk wordt niet vergeten.
Het wordt opzettelijk gemanipuleerd.
Niet uit onkunde, maar uit strategie.
Niet om te dienen, maar om te controleren.
🚨 THIS is what "medical care" looks like in a New Jersey hospital.
A walking symbol of Sharia, fully veiled in a niqab, handling your health records.
Let’s be clear:
Anyone fleeing an Islamic regime and still choosing to wear this oppressive uniform in America isn’t escaping Sharia - they’re here to spread it. Deport them.
This isn’t “diversity.” It’s civilizational infiltration.
Our hospitals are becoming ideological war zones, staffed by people who openly support Sharia, and yet, non-Muslims are expected to trust them with our lives?
I said it years ago, and I’ll say it again louder:
Be cautious when you’re under the care of a devout Islamic medical professional.
You may be their patient. But to them, you are an infidel, a kafir.
And let’s not pretend this is rare — across the country, there are endless documented cases of Muslim doctors and med students celebrating violent jihad.
This is not religious freedom. It’s ideological warfare.
The burqa is not just fabric. It’s a political flag.
It’s a uniform of allegiance, not to America, but to Islamic supremacy.
We need to push our leaders at every level to wake up.
Stop bowing to “tolerance.” Start defending the West.
Het is werkelijk ONGELOOFLIJK dat @de_NVA weigert samen te werken met een partij die 1 miljoen Vlaamse kiezers vertegenwoordigt, maar tegelijk een radicaal Islamitische Vlamingenhater de heerschappij wil aanbieden in Brussel.
Hoe ver kan je van je statuten afwijken, eigenlijk?
Of het nu een "defensietaks" is, een meerwaardetaks, of eender welke andere taks of heffing, het is quasi misdadig om in een land met zoveel misbruik en verspilling van overheidsmiddelen nog eens iedereen wat extra uit te persen, onder welk voorwendsel ook.
Oppositie ruikt onraad nu minister Gennez geen onderzoek meer wil naar fiasco met 'Tripadvisor voor de zorg'.
Project kostte miljoenen, maar flopte.
Eerst wou Gennez een audit, maar nu plots niet meer. Met steun van N-VA en CD&V.
Waarom die bocht?
👇
https://t.co/CwU1u16eem
Ongeveer vijftien jaar geleden, ik was begin twintig en woonde en studeerde in Amsterdam. Na m’n studie ging ik werken voor een Amsterdamse vluchtelingenorganisatie. De organisatie hielp illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers om in Nederland te blijven. Ze boden juridische bijstand, toegang tot onderwijs en zorg, en regelden onderdak. In samenwerking met de Gemeente Amsterdam huurden ze sociale huurwoningen, waarin twee tot drie migranten per woning verbleven.
Mijn taken waren divers: ik onderhield contact met Amnesty, Artsen zonder Grenzen en ambassades om te onderbouwen dat terugkeer onveilig was en medische zorg in het land van herkomst nauwelijks toegankelijk. Ik begeleidde cliënten naar afspraken bij de IND, DT&V, artsen, psychologen en advocaten. Alles draaide om dossieropbouw voor bezwaar tegen afgewezen asielaanvragen.
Ik begon dit werk omdat ik iets wilde terugdoen. Zelf ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Maar na een paar maanden realiseerde ik me dat ik nauwelijks herkenning vond in de mensen die ik begeleidde. Behalve de juridische ondersteuning was ik ook verantwoordelijk voor praktische zaken. Ik bezocht de cliënten dagelijks thuis. Wat ik aantrof, was onthutsend: lethargie, drugs- en alcoholgebruik, chaos in huis, de verwarming midden in de zomer op 23 graden. Ze sliepen tot laat in de middag, wilden niets doen, en vrijwilligerswerk was onbespreekbaar.
Wat me het meest stoorde, was het totale gebrek aan verantwoordelijkheid. Ze deden niets om hun situatie te verbeteren, maar eisten wel van alles. Ik herinner me een jongen van een jaar of 23 uit West-Afrika. Gezond, fit, niets mis mee. Hij kwam op een dag mijn kantoor binnen met het verzoek of ik een medische check-up voor hem wilde regelen: bloedtesten, scans, alles erop en eraan. “Volgens mijn verzekering heb ik daar elke twee à drie jaar recht op,” zei hij.
Ik vroeg: “Betaal jij voor die verzekering? Heb je ergens last van?”
“Nee, maar ik ken m’n rechten,” zei hij.
Ik zei hem dat zolang ik er werkte, hij terechtkon bij een arts als er iets aan de hand was. En dat hij beter mijn kantoor kon verlaten voordat ik echt mijn geduld verloor.
Niet lang daarna ben ik gestopt. In de elf cliënten die ik begeleidde herkende ik niets van mijn eigen ervaring als vluchteling. Ik zag mensen die vonden dat ze overal recht op hadden, maar nergens aan wilden bijdragen. Mensen met compleet andere normen en waarden dan ik, een gemiddelde Nederlander.
Daarom stoort het me mateloos als mensen zeggen: “Een kopje soep aanbieden mag toch niet strafbaar zijn?”
Het gaat allang niet meer om een kopje soep. Het gaat om een complete sector die gedijt op (illegale) migratie. Mensen verdienen er bakken met geld aan en bestaan bij de gratie van migratie. En wij, Nederlanders die werken en bijdragen aan deze maatschappij, mogen opdraaien voor de kosten en, misschien nog wel belangrijker, voor de ernstige gevolgen voor onze vrije samenleving.
#asielwet #asielbeleid
Een mes op straat 'hoort niet', zei de rechtbank tegen de vrouw die een 37-jarige immigrant in de zij stak toen hij haar vriendin met de haren naar de grond trok.
Wij worden hier verwacht onze meisjes te laten verkrachten, onze jongens in elkaar te laten trappen door immigranten die niks te verliezen hebben.
Enkel omdat onze politici NIKS veranderen aan de eindeloze instroom uit de derde wereld. Wat we ook kiezen, wie we ook aan de macht helpen. Er verandert niks.
Er komen er enkel maar meer bij. We mogen ons zelfs niet verdedigen als we aangevallen worden! Wat voor een waanzin verkondigt die rechter.
There’s a protest march happening in London right now against grooming gangs. And there’s a counter protest. A counter protest! Imagine being on a pro grooming gangs protest.
“The most effective lies are never shouted. They’re whispered until they sound like common sense.” – Julian Assange
A Thread Exposing the Everyday Lies and Propaganda We’ve Been Sold🧵
1. Equality Wasn’t the Lie. Feminism Was.
Zeer benieuwd naar de juridische basis waarop agenten (onschuldige) burgers vragen “waar ze heen gaan”.
Een stad afsluiten is al één ding dat wringt (vrijheid van beweging, publieke ruimte), maar niemand heeft de plicht een eerlijk antwoord op dergelijke vraag te geven.
Ik geloofde het niet, maar:
In Spanje moet je vooraf de belastingdienst informeren als je meer dan 3.000 euro van JE EIGEN geld opneemt of stort. En je moet vertellen waarvoor je het geld gaat gebruiken of hoe je er aan komt.
China op 2 uur vliegen.
DOODENG
Als magistraat dreigen met extra onderzoek naar corruptie binnen overheid omdat een regering uw pensioen wil inperken.
Dat is toch definitie van corruptie?
"Blijf van mijn pensioen en ik zal u niet onderzoeken!"
'Quid pro quo' van de zuiverste soort.
Wat een land, zeg.
“Met ongeloof, verdriet en een diepe verontwaardiging schrijven wij u deze brief. Wij, als Dierencentrum Waasland, kregen het hartverscheurende nieuws dat een genereuze nalatenschap van 187.000 euro – geschonken door een dierbare vrouw met een groot hart voor dieren – volledig opgaat in belastingen. Niet één cent blijft er over voor de dieren waarvoor zij haar leven lang zoveel liefde en zorg heeft gekoesterd.
Laat dat even bezinken: een laatste wil, een ultiem gebaar van medemenselijkheid, verpletterd door een kille, onmenselijke fiscale regeling.
Deze dame, ernstig ziek en niet meer in staat haar testament aan te passen, vertrouwde erop dat haar levensspaargeld goed terecht zou komen. Dat haar bijdrage het verschil zou maken voor honderden dierenlevens. Maar wat krijgen we? Een klap in het gezicht. Haar wens, haar nalatenschap, wordt simpelweg door de overheid gestolen onder het mom van een duolegaat dat sinds 2021 fiscaal volledig is uitgehold.
Wat voor samenleving zijn we aan het worden, als zelfs goede doelen die geen winst maken, maar dag in dag uit strijden voor de meest kwetsbare wezens, financieel kapot worden gemaakt door het systeem?
En wat het nóg cynischer maakt: de Vlaamse overheid wist perfect wat ze deed. De meeste mensen maken hun testament op vanaf hun zestigste. Dat betekent dat de overgrote meerderheid van deze duolegaten nu komt van mensen tussen 75 en 100 jaar oud – mensen die vaak niet meer in staat zijn hun testament aan te passen, of simpelweg niet op de hoogte zijn van de wetswijziging. Ondertussen blijft het duolegaat in Brussel en Wallonië gewoon bestaan. Waarom kunnen Vlaamse goede doelen wél door de overheid gepluimd worden, terwijl dezelfde regeling elders in het land gewoon blijft gelden?
Dit is geen fiscaal beleid – dit is misbruik.
Wij voelen woede. Onmacht. Verdriet. Want wij zagen deze gift als een kans om te investeren in broodnodige infrastructuur, verzorging, levensreddende zorg. Maar nee – alles verdwijnt in de bodemloze put van de fiscus. Is dit rechtvaardigheid? Is dit hoe we in Vlaanderen omgaan met mensen hun laatste wensen?
Het is een klucht. Een tragedie. En het is een schande.
De nalatenschap van deze vrouw, meer dan 2 miljoen euro, werd verdeeld onder vijf goede doelen en twee erfgenamen. Wat een eerbetoon aan haar gulheid had moeten zijn, verandert nu in een leeg gebaar, een boekhoudkundig drama. Want het bedrag dat onze organisatie werd toegewezen – bijna 187.000 euro – wordt volledig wegbelast. En dat geldt ook voor de andere goede doelen.
Wij roepen luid en duidelijk: dit moet stoppen. Goede doelen moeten opnieuw recht krijgen op een eerlijke behandeling binnen het erfrecht. Nalatenschappen zijn geen luxe-extra’s – ze zijn essentieel voor onze werking. En elk jaar opnieuw worden testamenten opgesteld zonder dat mensen beseffen dat hun giften letterlijk in rook opgaan door dit onrechtvaardige duolegaat-systeem.
Laat dit dus een waarschuwing zijn.
Aan elke burger met het hart op de juiste plaats: controleer uw testament. Spreek met uw notaris. Uw wens kan alleen werkelijkheid worden als het systeem u niet tegenwerkt.
En aan de beleidsmakers: doe uw werk. Herstel het vertrouwen. Geef mensen de zekerheid dat hun vrijgevigheid niet voor niets is.”
— Brigitte De Baere
https://t.co/tREdfIbVsz