Jedyny mecz w listopadzie w Hali Mistrzów i trzeci 𝙎𝙊𝙇𝘿 𝙊𝙐𝙏 w tym sezonie 🔥
Jak zawsze zachęcamy, aby skorzystać z możliwości zwolnienia miejsca. Pozwolisz komuś innemu cieszyć się meczem, a sam otrzymasz zniżkę na zakup karnetu w przyszłym sezonie 🎟️
➡️ https://t.co/wWc6mslNSI
#plkpl
Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.
Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin.
Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.
Wyszedł na ulice, by odbierać życie.Dziesiątki innych rzuciły, żeby je ratować. Studentka gołymi rękami uciskała przestrzeloną szyję. Strażnicy bez broni biegli za mordercą. Strażak osłonił żonę własnym ciałem.
Agnieszka Kawalec, postrzelona dorożkarka.
Mimo własnej rany krzyczy i ostrzega swoją siostrę. Obu kobietom ratują życie bezimienni pracownicy pobliskiego kantoru.
Eryk Nęcek, Krakowianin związany ze środowiskiem dorożkarzy. Dwie jego krewne zostają ranne podczas ostrzału Rynku. Przybiega na miejsce, zakłada opaskę uciskową, ostrzega przechodniów i razem z ojcem wiezie ranną do szpitala.
Nieznana dorożkarka i Ewa, kwiaciarka z Rynku Pierwsza głośnym krzykiem zawraca przechodniów z linii strzałów. Druga podbiega prosto do postrzelonej kobiety, sprawdza jej stan i próbuje ją ratować.
Magdalena Frączek Widzi starszą panią, która nie ma szans uciec. Wciąga seniorkę za wielką donicę i osłania własnym ciałem. Zamachowiec przejeżdża tuż za ich plecami. Magdalena zostaje ranna odłamkami, ale gdy strzały cichną, pomaga starszej kobiecie wstać i bezpiecznie odejść.
Paweł, motorniczy tramwaju linii. Jego skład zostaje ostrzelany. Paweł zachowuje stalowe nerwy – zatrzymuje skład i celowo nie blokuje drzwi, by spanikowani pasażerowie nie wybiegli wprost pod ogień napastnika.
Edyta i Julia
Edyta otwiera swoje studio tatuażu i wciąga do środka około dwudziestu uciekających z ulicy ludzi. Julia, kelnerka, błyskawicznie zabezpiecza lokal i uspokaja przerażonych klientów.
Pracownicy Zary, Muzeum Krakowa, restauracji i sklepów. Otwierają bramy Pałacu Krzysztofory, kierują rodziny z dziećmi w bezpieczne miejsca i organizują ewakuację z linii ognia.
Miriam Považanová, Milan Finík i Jozef ŠaligaSłowacka przewodniczka, dwaj kierowcy autokaru i jeden z turystów. Mają pod opieką 54 osoby. W samym środku chaosu organizują bezpieczne zebranie całej grupy i wyprowadzają wszystkich bez szwanku.
Na krakowskim bruku leżą jednak ciężko ranni. Zanim przebiją się do nich pierwsze karetki, o ich życie walczą cywile.
Iwona Kościelna. Pielęgniarka z Jarocina, w Krakowie na weekendzie z rodziną. Gdy padają strzały, jest w Zarze. Zamiast kryć się z tłumem, schodzi prosto do rannych i prowadzi resuscytację.
Linda Trnková i MárioMłoda para ze Słowacji – studentka ratownictwa i zawodowy żołnierz. Widzą z restauracji kobietę z ciężką raną postrzałową szyi. Wybiegają bez rękawiczek i bez sprzętu. Linda uciska krwawiącą ranę gołymi rękami, na zmianę z Máriem reanimując ranną aż do przyjazdu karetki.
Unn-Britt Folvik i Tom Folvik. Małżeństwo z Norwegii. Pielęgniarka anestezjologiczna ratuje kobietę postrzeloną w klatkę piersiową. Jej mąż, były ratownik medyczny, opatruje kobietę poranioną szkłem.
Joe Mulligan, Gareth Daniel i Magdalena StefiTroje irlandzkich wolontariuszy z Dublin Civil Defence. Prywatny wyjazd w ułamku sekundy zamieniają w misję ratunkową – tamują krwotoki i prowadzą resuscytację na ulicy.
Wojciech Peters i Paweł Polański. Dwaj krakowscy strażnicy miejscy. Ruszają w pościg za strzelającym do ludzi napastnikiem, choć nie mają nawet broni palnej. Nie odpuszczają do samego końca.
Jakub Kulik (24 l.) i Artur Morański (27 l.) Dwaj młodzi policjanci. Ścigają zamachowca i stają z nim twarzą w twarz. Obaj zostają postrzeleni. Mimo odniesionych ran zdołają powstrzymać napastnika.
Kiedy Artur odzyskuje przytomność, zadaje tylko jedno pytanie o swojego partnera:„A Kuba żyje?”
Gdy cichną strzały na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej, do walki o życie ruszają kolejni:
Prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Chirurdzy spędzający sobotę z rodzinami. Natychmiast biegną do rannych. Dr Wierdak mocno uciska ranę postrzelonego policjanta, zatrzymując masywny krwotok, i oddaje mu własny płaszcz, by chronić go przed wychłodzeniem. Zdaniem prof. Pędziwiatra bez tych sekund funkcjonariusz mógł nie doczekać karetki. Obok krew własnymi ubraniami tamują policjanci i przechodnie.
Bezimienny mężczyzna o kulach. Kamery nagrywają jeszcze jeden kadr: człowieka poruszającego się o kulach, który tuż po strzelaninie idzie w stronę rannych policjantów, by pomóc.
Przemysław Janik, Dominik Wilk i służby ratunkowe. Przemysław kieruje akcją medyczną bezpośrednio na Rynku Głównym i ustala kolejność ratowania rannych. Dominik, główny dyspozytor medyczny, w krytycznych minutach koordynuje wysyłanie karetek. Razem z nimi walczą strażacy z JRG nr 1, ratownicy Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego, operatorzy 112, zespoły szpitalne oraz Dorota Litwicka, Zuzanna Stawowy i Andrzej Mąka, którzy po zamachu organizują pomoc ze środowiska dorożkarzy i fiakrów.
Polacy, Norwegowie, Irlandczycy, Słowacy.
Ale na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej wydarzyło się coś jeszcze. Historia, która wciąż trwa – i której finał zależy dzisiaj od nas.
Zaledwie miesiąc przed zamachem stanęli przed ołtarzem. Ślubowali sobie miłość.Tomek od 12. roku życia jest związany ze strażą pożarną. Jako druh OSP Olszowice jeździ do akcji ratowniczych, działa w orkiestrze, pomaga szkolić młodych strażaków. Kinga również służy w OSP.
Na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej w ich samochód z ogromną siłą uderzył uciekający zamachowiec. W ostatnim ułamku sekundy Tomek osłonił Kingę własnym ciałem.
Kinga przeżyła. Tomek został bardzo ciężko ranny. Przed nim skomplikowana rekonstrukcja twarzoczaszki, długie leczenie i kosztowna rehabilitacja.
Koledzy z OSP napisali mu jedno: w remizie wciąż czeka na Ciebie miejsce.
Dziesiątki ludzi odpowiedziały na cudze wołanie o pomoc. Dzisiaj my możemy odpowiedzieć na wołanie jednego z nich.
Namiary na oficjalne wsparcie leczenia i rehabilitacji Tomka (organizowane przez jego druhów z OSP Olszowice) zostawiam w mojej pierwszej odpowiedzi bezpośrednio pod tym wpisem 👇
Dwie szpitalne sale, dwóch ciężko rannych policjantów i jedna niezwykle poruszająca rozmowa. Jakub Kulik i Artur Morański, postrzeleni podczas zamachu w Krakowie, po raz pierwszy od tragedii mogli się zobaczyć dzięki połączeniu wideo zorganizowanemu przez lekarzy. Jeden dodawał otuchy drugiemu, mimo że sam walczy o powrót do zdrowia. Według lekarzy ta rozmowa dała obu funkcjonariuszom ogromną siłę. Tak wygląda prawdziwe braterstwo w mundurze.
"Ten moment, gdy radość z wygranego meczu miesza się z niedowierzaniem, że 6 raz z rzędu zdecydowała różnica 1 punktu, ma w sobie taką moc, że musi być zdjęciem meczu." - Picture of the Game oczami @piotrkieplin 📷
#plkpl
Sam i Bartek pokazują jak możecie zostać wybrani na courtside podczas jutrzejszego spotkania 👀
Wypatrujemy naszej jesiennej kolekcji AW 🔎 Wiecie gdzie jej szukać ➡️ https://t.co/28ZL35UmNQ
#plkpl
Wczorajszy mecz nie skończył się po naszej myśli, co nie oznacza, że nie miał swoich bohaterów ⭐
Tym razem tytuł MVP należy się Wam 💙 🤍 💚 Dziękujemy za Wasze wsparcie, energię i wiarę 💪
#plkpl#AnwilFamily
Przed sezonem - długa rozmowa w formie wideo. Na rozpoczęcie sezonu - kolejna, którą musi przeczytać każdy kibic @Anwil_official 🏀
#plkpl#AnwilFamily
⬇️⬇️⬇️
Prezes @HejmanHubert udzielił @K_Wasiek obszernego wywiadu. Uchylił rąbka tajemnicy zarówno w tematach samej drużyny jak i organizacji Klubu. Zapraszamy do lektury 📰
#plkpl
https://t.co/UYeKoWprjD
Tak jak byliśmy dumni w Klubie z Sebastiana, tak jestem pewien że będziemy dumni z @beckyabbott899 🤝
Rok temu o tej porze miała za sobą pierwsze dwa tygodnie pracy w koszykówce w ogóle, a 12 miesięcy później siada przed mikrofonem i ogarnia z luzem swój pierwszy cykl… 👏💪 #plkpl #AnwilFamily
MVP niedzielnego spotkania z bliska 🔍 Jest już pierwszy odcinek 𝘽𝙀𝘾𝙆𝙨𝙩𝙖𝙜𝙚 z Lennardem 🤩
Jaki jest nasz środkowy, gdy schodzi z parkietu? 🤔 Tego dowiecie się oglądając rozmowę 🗣️
➡️ https://t.co/uGvCYDlDOk
#plkpl
Rolka nagrana przed meczem, z napisami, przygotowana w komunikacji jeszcze przed pierwszym podrzutem…
…O to właśnie chodziło przy zmianie sposobu korzystania z możliwości wideo i wybieranie co jest ważniejsze dla naszej komunikacji 🤝
Brawo Media Team, brawo @arturczachowski 👏
#plkpl #AnwilFamily
Piękna wiadomość w sobotni poranek 🤩 Mamy 𝙎𝙊𝙇𝘿 𝙊𝙐𝙏 trybun na jutrzejszy mecz z @CzarniToWy 🔥 Zostały już tylko ostatnie miejsca w Courtside ➡️ https://t.co/oYVzu6lunG 🎟️
Widzimy się jutro #AnwilFamily💙🤍💚 #plkpl
Odeszliśmy od skrótów w tym sezonie.
Zamiast tego - kilka dodatkowych rolek z meczu.
Uznaliśmy tak dlatego że: 1) rolki ogląda dużo więcej osób, niż skrót 2) rolki są promowane przez algorytmy 3) skrót i tak robi @PLKpl, więc nie ma sensu dublować.
Ps. Kilka razy w sezonie pojawią się kulisy z meczów.
Mistrzowie Polski Zakładów Aktywności Zawodowej w koszykówce byli naszymi gośćmi honorowymi i oglądali pierwszy mecz @PLKpl z Courtside 🔥
Gratulujemy Tytułu i dziękujemy, że byliście z nami 🤝 #plkpl