İnsanlarla yaşadığım sorunları bir başkasıyla konuşmuyor oluşum o insanların konuyu ve olayı değiştirerek anlatabileceği anlamına gelmiyor. Dökülürsem sokağa çıkamayacak insanlardan etik dersi alacak değilim. Eskiden asla hedef olmazdım bu da düşündürücü. Mesela neden şimdi? 🤔
Geçmişte ilişkini kurtaramadın ama o zamanlar edindiğin tecrübe ile bugün bir dostunun ilişkisini kurtardın. Bu da zamanda geriye gidememenin hüznü ile arkadaşını kurtarabilmenin buruk bir mutluluğudur mesela.
Yeni yaşımda bir meyhanede fotoğrafına denk geldim o zaman anladım bize geç kaldığımı. Ama her yaş bir farkındalıktır, sen emeğin ve sevginin en ziyan olmuş halisin. Ararsan açmam, yazarsan dönmem, çağırırsan gelmem çünkü senden çok kendime geç kaldım ben. Artık benim zamanım.
Aniden çalan hiçbir acıklı şarkıda birinin hatrına düşmeyecek kadar temiz bir hikâye bıraktım arkamda, kimsenin aklına gelmem mesela rakı masasında, kimse aramaz beni bir şişenin dibinde sabaha karşı. Ama bazen keşkelerim oluyor, keşke biraz da ben kötü olsaydım diyor insan.
Uzun zaman sonra hayaller bile kurabildiğinizi hatırlatan birinin tam olacak gibiyken olmayışı nasıl bir yıkımdır öyle. Dostoyevskinin söylediği gibi , çok garipti içim paramparça olmuştu ama ağlayamadım.
Küçükken bisiklete binmeyi çok severdim. İlk öğrendiğimde hep düşerdim ama düşme korkum hiçbir zaman bisiklete binme sevdamın önüne geçemedi. Belki düşeceğimi biliyordum ama hiç düşerim korkusuyla binmemezlik yapmadım. Konu bisiklet değil siz onu biliyorsunuz.