My identity is deeply rooted in the values of freedom, justice, and equality. Defending human dignity and women's rights is not merely a choice; it is a commitment.
My identity is deeply rooted in the values of freedom, justice, and equality. Defending human dignity and women's rights is not merely a choice; it is a commitment.
فایق: بیجاشدن اجباری هزارهها و شیعیان در افغانستان عمیقاً نگرانکننده است
نصیر احمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل، در نشست کمیته سوم مجمع عمومی این سازمان، نسبت به وضعیت اقلیتهای قومی و مذهبی در افغانستان ابراز نگرانی کرد.
Twenty-five civil society representatives and women leaders have voiced their support for Ambassador @Lana_Nusseibeh’s candidacy for UN Secretary-General.
Their message is clear: the systematic exclusion of women cannot be justified in the name of religion. The Taliban’s restrictions on Afghan women and girls must not be normalized or accepted.
Afghan women deserve equal rights, meaningful leadership, and a seat at the table where decisions about their future and the future of the world are made. Their voices must be heard, their rights respected, and their participation guaranteed.
صدایتان رسا باد اقای سیاوش سخنانی را گفتید که یک تعداد برای اینکه منافع شخصی شان زیر سوال نرود نزده بودند .شما صدای دخترانی استید که در این چندین سال ظلم و جنایت طالبان و سیاست های کثیف شان را متحمل ش��ند
زن را کوچک میخواهند، چون از بزرگی او میترسند!
تبعیض جنسیتی همیشه با بستن دروازههای مکتب و دانشگاه آغاز نمیشود؛ گاهی پشت چهرههای مدرن، نکتاییهای رسمی و ادعای روشنفکری پنهان میشود. کسانی که ظاهرشان با ��نیای امروز هماهنگ است، اما ذهنیتشان هنوز اسیر فرهنگهای نادرست گذشته است؛ فرهنگی که زن را نه انسانی مستقل و صاحب حق، بلکه موجودی میخواهد که باید مطابق خواستههای دیگران زندگی کند.
درد زنان افغانستان تنها به محدودیتهای طالبان خلاصه نمیشود. گاهی زنی از یک مانع عبور میکند، اما با مانعی دیگر روبهرو میشود. دختری با هزاران دشواری وارد دانشگاه میشود تا آیندهاش را بسازد، اما بهجای آنکه دانش و استعدادش معیار ارزیابی قرار گیرد، با خواستههای نامناسب یک استاد، پیامهای آزاردهنده و فشارهای روانی روبهرو میشود. اگر تسلیم نشود، ممکن است با نمرهٔ ن��عادلانه یا محرومیت از فرصتهای علمی مواجه گردد. همین ستم گاهی در محیط کار نیز تکرار میشود؛ جایی که پیشرفت یک زن بهجای شایستگی و تخصص، به پذیرفتن خ��استههای نادرست افراد صاحبقدرت وابسته میشود.
زنی را از فرصت محروم میکنند، سپس او را به ناتوانی متهم میسازند؛ راهش را میبندند و بعد میپرسند چرا پیشرفت نکرده است!
در افغانستان، محرومیت زنان و دختران از آموزش، کار و حضور اجتماعی، این ستم را به مرحلهای عمیقتر رسانده است؛ وضعیتی که در بحثهای حقوق بشری با مفهوم «آپارتاید جنسیتی» شناخته میشود. اما تبعیض تنها در فرمانهای طالبان خلاصه نمیشود؛ گاهی در ذهنیت کسانی نیز زنده است که ظاهری مدرن دارند، اما استقلال زن را تهدیدی برای اقتدار خود میدانند.
سیمون دوبووار، نویسنده و فیلسوف فرانسوی، در کتاب ��نس دوم به نقش جامعه در شکلگیری جایگاه زنان پرداخت. این اندیشه ما را با پرسشی جدی روبهرو میکند: اگر زنی با محرومیت، تحقیر و محدودیت بزرگ شود، آیا ناتوانی او طبیعی است یا نتیجهٔ موانعی که دیگران بر سر راهش ساختهاند؟
و خطاب به مردانی که پیوسته از غرور و قدرت مردانگی سخن میگویند، باید پرسید: اگر زن را ضعیفتر از خود میدانید، چرا برای خاموشکردن صدایش از مقام، قدرت و نفوذ خود استفاده میکنید؟ اگر توانایی او ناچیز است، چرا از استقلال و پیشرفتش نگران میشوید؟
قدرت واقعی در کوچککردن دیگران نیست؛ در داشتن شخصیتی است که برای بزرگبودن، نیازی به تحقیر و محدودکردن دیگران نداشته باشد.
اگر میخواهید شجاعت خود را نشان دهید، در برابر بیعدالتی بایستید، نه در برابر زنی که تنها خواهان حق تحصیل، کار، انتخاب و زندگی آزادانه است.
چه یک بانوی سرزمین افغانستان باشی و چه زنی در هر گوشهٔ دیگر جهان، باید بدا��ی که برای داشتن اندیشه، استعداد و استقلال، از هیچکس عذرخواهی بدهکار نیستی. ردکردن یک خواستهٔ نادرست نشانهٔ ضعف نیست؛ دفاع از کرامت انسانی است.
زن دشمن مرد نیست؛ دشمن، تفکری است که جنسیت را معیار برتری و وسیلهٔ سلطه میداند. آزادی زن شکست مرد نیست، بلکه پایاندادن به امتیازی ناعادلانه است.
زن را از مسیرش کنار نزنید و سپس او را به ناتوانی متهم نکنید؛ گاهی آنچه ضعف زن مینامید، نتیجهٔ سالها مانعتراشی خود شماست.
این دلنوشته، بیان بخشی از واقعیت تلخ زندگی زنان امروز است؛ زنانی که نهتنها با محدودیتهای آشکار، بلکه با تبعیض پنهان، آزار و سوءاستفاده از قدرت نیز مبارزه میکنند. واقعیتی که یادآور میشود برای رهایی زنان، تنها مقابله با یک عامل کافی نیست؛ بلکه باید با هر تفکری ایستاد که حق، آزادی و کرامت انسانی زن را نادیده میگیرد.
نرگس سادات
PAKISTAN: Journalist Sayed Qasim Hashemi and artist Hamed Ehsas, both Afghan nationals who fled Afghanistan immediately after the Taliban takeover, have been missing for over two months, since 4 July, from Islamabad. Since then, their families have not been able to reach them since, and the police authorities have refused to register cases. The circumstances raise concerns that they may have been subjected to enforced disappearance or arbitrary detention.
Pakistani authorities must urgently investigate their disappearance, establish their fate and whereabouts, and provide answers to their families.
✍️ Take action now: https://t.co/CgouuWxeuv
علامیه جنبش آینده نوین زنان افغانستان
جنبش آینده نوین زنان افغانستان، انفجار خونین امروز در غرب کابل و کشتهشدن دانشآموزان بیگناه را با شدیدترین الفاظ محکوم میکند.
کودکانی که با کیف و کتاب راهی مکتب شده بودند، قربانی خشونتی شدند که سالهاست جان مردم بیگناه، بهویژه هزارهها و شیعیان افغانستان را هدف قرار داده است. این فاجعه تنها یک «حادثه امنیتی» نیست؛ حمله به جان انسانها و جنایتی علیه آینده افغانستان است.
ما از جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری میخواهیم در برابر تداوم این کشتارها سکوت نکنند، عاملان این جنایات را شناسایی و پاسخگو سازند و برای پایاندادن به مصونیت از مجازات اقدام جدی کنند.
جنبش آینده نوین زنان افغانستان
۱۷ آگست ۲۰۲۶
تظاهرات ام��وز شهر تورنتو
تا عدالت جایش را به جهالت ندهد
ما همواره از هر گوشه کنار جهان صدا بلند خواهیم کرد
ترس را جاگزین شجاعت کرده فریاد سر میدهیم تا گوش دشمن را کر کنیم
و چشم های کور جهان را بینا
با احترام نرگس سادات
کانفرانس مطبوعاتی ایران تهران
آستانه پنجمین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت، چندین جنبش و جریان مدنی و اعتراضی زنان افغانستان گردهم میآیند تا موضع مشترک و راه مشخص خود را در برابر وضعیت جاری افغانستان برای مردم افغانستان و جامعه جهانی روشن سازند.
پنج سال محرومیت؛ پنج سال مقاومت
پنج سال از حاکمیت طالبان بر افغانستان میگذرد؛ پنج سال سرکوب، محرومیت، تبعیض و حذف سیستماتیک زنان و دختران از جامعه. پنج سال است که دروازههای مکاتب و دانشگاهها به روی دختران بسته شده و زنان از کار، آزادی و حضور اجتماعی محروم شدهاند؛
Five Years of Deprivation; Five Years of Resistance
Five years have passed since the Taliban took control of Afghanistan—five years of repression, deprivation, discrimination, and the systematic exclusion of women and girls from society.
Protest Statement of the Afghanistan Women’s New Future Movement
On the Fifth Anniversary of Gender Apartheid and the Systematic Repression of Women and Girls in Afghanistan
For five years, women and girls in Afghanistan have faced one of the most severe f women’s voices.