دلم میخواست در عصر دیگری دوستت می داشتم،
در عصر تالارهای باشکوه، موسیقی پیانو و ویالون، شراب های قرمز کهنه، رقص های درباری، گل های خشک شده در میان صفحات کتاب، نامه های عاشقانه و قرار هایی پنهان پشت پنجره های بلند رو به باغ.
هرمان هسه تنهایی را همیشه بیماری نمیدانست؛ گاهی آن را مرحلهای از رشد میدید.
آدم در تنهایی متوجه میشود کدام صدا واقعاً از خودش میآید و کدام صدا را فقط برای پذیرفتهشدن تقلید کرده است.
تنهایی اگرچه دردناک است، اما میتواند انسان را از زندگیِ قرضی نجات دهد...