وا.

برای بیشتر چیزها جایگزینی ندارم.

[وا. @Nechemidoonam]

@Agyneh به چی عزیزم؟ حساس نیست؟

[وا. @Nechemidoonam]

هنوز هم گاهی لحظه‌ی تماس ویبراتور یک آن غافل‌گیر می‌شم از میزان حساسیت. انگار نه انگار که این همه ساله بدنم رو می‌شناسم. انگارنه انکار که این همه ساله تو این بدن زندگی کرده‌ام. انگار نه انگار که این همه ساله دقیقاً همین قسمت این همه فعاله. بامزه.

[وا. @Nechemidoonam]

دوست داشت رد تازه‌ی کمربندش رو به نرمی نوازش کنه و ببوسه. خوشم می‌اومد. دست که می‌کشید ورم‌ها رو حس می‌کردم. بوسه‌ها دردناک بودن؛ پوست ملتهب در تماس با ریش بدجور می‌سوزه. فکر می‌کنم شاید اصلاً برای همین این کار رو می‌کرد.

[وا. @Nechemidoonam]

@_l1314l_ اکه‌هی.

[وا. @Nechemidoonam]

می‌گفت مثل ساز می‌شه نواختت؛ صداهای قشنگی می‌دی.

[وا. @Nechemidoonam]

گفته بود یکی بعد از این‌که می‌زنمت و یکی وقتی ارضا می‌شی لب‌هات رو‌ جوری ور می‌چینی که از همه‌چیز قشنگ‌تره.

[وا. @Nechemidoonam]

خیلی خوشش می‌اومد که توی حمام وقتی سینه‌هام صابونی و لیز بودن باهاشون بازی کنه. تو دستش می‌گرفت، فشار نرمی می‌داد، از دستش می‌لغزیدن بیرون، غش‌غش می‌خندید.

[وا. @Nechemidoonam]

@lipsdick666 ممنونم عزیز.

[وا. @Nechemidoonam]

خیلی دلم گرفته. دلم برای تهران تنگ شده. کشتی رو از دور تماشا می‌کنم که می‌سوزه، و دلم برای داخلش بودن، با آدم‌های خوب و بدش بودن تنگ شده. قایق رو به آب نمی‌اندازم چون چشمام بازن، و چون گرمای شن رو دوست دارم، اما دلم برای کشتی و آدم‌هاش تنگ شده. دلم خیلی برای تهران تنگ شده.

[وا. @Nechemidoonam]

سوزن‌ها رو از کشوی نخ‌سوزن خونه‌ی تهران دزدیدم و با خودم به قاره‌ی غریب آوردم، به یاد عصرهای ساکت بچگی که با مامان روی فرش لاکی می‌نشستیم و با دقت رو پتوهای ببری زمخت ملافه‌های نخی گل‌دار تمیز می‌دوختیم.

[وا. @Nechemidoonam]

@javdan_ وای خدا غش کردم.

[وا. @Nechemidoonam]

مهاجرت برام تصمیم درستی بود. احتمالاً. به باقی احتمالات دوست ندارم فکر کنم. اما گاهی فکر می‌کنم که کاش بیشتر می‌موندم. خیلی چیزها رو باید اون‌جا تجربه می‌کردم که نکردم. عکس‌ها رو که می‌بینم، خاطرات رو که می‌خونم، حسرت می‌خورم. آیا ضروری بود؟ آخ. باز که به باقی احتمالات فکر کردم.

[وا. @Nechemidoonam]

نوستالژیا اذیت می‌کنه امروز. تو تایملاین دیدم نتایج کنکور اومده، دلم مچاله شد. دوستی گفت از سر مزرعه سیب برام آورده، یاد اون جعبه‌ی سیب‌های درشت دماوند افتادم، دلم مچاله شد. یاد اون شیرینی‌فروشی که مامان حرفش رو می‌زد و چهار بار رفتم تا باز گیرش آوردم از ناکجا رسید، دلم مچاله شد.

[وا. @Nechemidoonam]

فکر آدم به چه جاها می‌ره. یهو متوجه شدم که در سن و سالی‌ام که وقتی سیگار روشن می‌کنم نکته‌ی عجیب، نگران‌کننده، یا جالب توجهی برای کسی وجود نداره. کسی نصیحتم نمی‌کنه، چشم‌غره نمی‌ره، برق از سرش نمی‌پره، توضیحی نمی‌خواد. حالا وقتی کسی سیگار رو دستم می‌بینه می‌فهمه سیگاری‌ام. همین.

[وا. @Nechemidoonam]

هی چنگ می‌اندازم و دستم حتی به هیچ رویایی برای آینده‌ی ایران نمی‌رسه؛ آرزو پیشکش. کاش می‌شد مهرت رو از سینه‌ام بیرون کنم، مام سیاه‌بخت میهن.

[وا. @Nechemidoonam]

@_l1314l_ زیاد خوشم نمیاد غذاهای سنتی رو این‌طوری یاد بگیرم. دستور حدودی این‌که خانواده‌ت چجوری درست می‌کنن رو داری؟

[وا. @Nechemidoonam]

@_l1314l_ ای بابا. :((

[وا. @Nechemidoonam]

@_l1314l_ :)))
ذهن منو خیلی درگیر می‌کرد بچه که بودم. آخر به این نتیجه رسیدم که کسایی که بینایی داشته‌ان و از دست داده‌ان شاید سیاه ببینن، اما کسایی که از اول تجربه‌ی بینایی نداشته‌ان، احتمالاً چیزی نمی‌بینن!