NeverGiveUp

Stubborn. Born out of consistent realism .

[Dariusz Brzozowski @Darekbrzoza]

"Mam sześćdziesiąt lat i z czasem zrozumiałam jedną rzecz: nie chcę już mieć ludzi w swoim domu.
Kiedyś było inaczej. W młodości zawsze otwierałam drzwi. Pełna kuchnia, nakryty stół, śmiech do późnej nocy. Byłam ciągle w ruchu: nosiłam potrawy, sprzątałam, pilnowałam, żeby wszystkim było dobrze. Pod koniec wieczoru byłam zmęczona, ale spełniona. Czułam, że mam swoją rolę, że jestem potrzebna.
A potem, bez żadnego konkretnego momentu, wszystko się zmieniło.
Dziś mój dom to zamknięta przestrzeń — tylko moja. Kiedy ktoś dzwoni i mówi: „Wpadnę na chwilę”, spinam się. To nie jest niechęć do tej osoby. To coś głębszego. Od razu myślę: jak długo zostanie, czego chce, jak to zmieni to, co właśnie robię.
Obecność innych zaburza mój rytm. Wytrąca mnie z równowagi.
Tak jest nawet z moimi dziećmi. Cieszę się, kiedy je widzę, ale kiedy wychodzą, zamykam drzwi i oddycham z ulgą. Wracam do ciszy, do swojego tempa, do swojej przestrzeni.
Potrzebowałam czasu, żeby to zrozumieć, ale to nie jest problem do rozwiązania.
To jest wybór.
Ten dom to jedyne miejsce, gdzie nie muszę się do niczego dostosowywać. Gdzie nie muszę niczego tłumaczyć ani organizować się dla kogoś. Mogę stać, poruszać się albo nie robić nic.
Niektórzy mówią, że w ten sposób zostanę sama.
Odpowiedź jest prosta: już jestem sama. I dobrze mi z tym.
To nie jest izolacja. To jest umiar.
Po wielu latach spędzonych na organizowaniu, przyjmowaniu i dbaniu o innych nauczyłam się zostawiać przestrzeń także dla siebie. "
za Kawa z mlekiem

[NeverGiveUp @NeverWashTheSun]

☺️☺️

[Paroles d'auteurs @Paroles_auteurs]

"Je pense que les femmes sont folles si elles prétendent être les mêmes ou égales des hommes. Elles sont tout à fait supérieures à eux et l’ont toujours été ! Tout ce que tu donnes à une femme elle le transformera en mieux ! Si vous lui donnez du sperme elle vous donnera un fils, si tu lui donne une maison, elle la transformera en un chez toi, un cocon confortable et douillet, si tu lui donne des aliments, elle les transformera en un repas délicieux, si tu lui souris, elle te donnera son cœur ! Elle magnifie et multiplie tout ce que vous lui donner !"
William Golding

[CNN @CNN]

NASA briefly directed astronauts on the International Space Station to stand by in a SpaceX capsule while an ongoing leak was assessed. https://t.co/tLIwrBo5Ep

[Andy Hatfield @andyhat54]

@TheRabbitHole @KennyJOwens

[The Rabbit Hole @TheRabbitHole]

Far right is often just a propaganda term for normal person

[Pierre Andrews @propaganda_nerd]

#Hautkrebs kommt von zu viel Sonne. 🤣

[Le Contemplateur @LeContempIateur]

Les femmes ont davantage tendance à avoir froid que les hommes, non pas parce qu’elles seraient « trop sensibles », mais parce que la température ambiante de référence a été initialement définie en fonction du niveau de confort des hommes.

Pendant des décennies, les normes de confort thermique utilisées dans de nombreux bureaux ont été établies à partir d’un modèle standard représentant un homme d’environ 40 ans pesant 70 kg.

Le problème, c’est que les femmes ont en moyenne moins de masse musculaire, un métabolisme différent et une production de chaleur corporelle plus faible. Résultat : une température jugée parfaitement confortable par beaucoup d’hommes peut être perçue comme trop froide par de nombreuses femmes.

Certaines études suggèrent même que la température idéale pour les femmes pourrait être plusieurs degrés plus élevée que celle retenue dans de nombreux espaces de travail.

C’est un détail auquel la plupart des gens ne pensent jamais, mais il montre à quel point certains standards que nous considérons comme universels ont en réalité été conçus à partir d’un profil humain très spécifique.

[Dr Gert Jan Mulder @drG_J_Mulder]

Over de prachtig zwangere @lidewij_devos

Wat gisteren zichtbaar werd in de Tweede Kamer rond Lidewij de Vos, was meer dan een stevig politiek debat. Het was een demonstratie van hoe de parlementaire cultuur in Nederland in rap tempo verruwd is geraakt. Niet inhoudelijke nieuwsgierigheid stond centraal, maar het klassieke politieke hinderlaag-denken: formuleringen, frames en suggestieve vragen waarmee iemand in een morele val moet lopen.

De oude debattruc; “slaat u uw vrouw nog steeds?” is daarvan het bekendste voorbeeld. Een vraag die zo geconstrueerd is dat elk antwoord schuld impliceert. Precies dat mechanisme zag je gisteren meerdere keren terug. Niet proberen te begrijpen wat iemand werkelijk zegt of bedoelt, maar iemand in een hoek manoeuvreren waar alleen nog beschadiging mogelijk is.

En dan is er nog iets anders. Iets cultureels misschien. Iets dat ooit vanzelfsprekend was.

Want hoe men politiek ook tegenover elkaar staat: vroeger bestond er een zekere terughoudendheid tegenover zwangere vrouwen. Niet uit zwakte. Niet uit neerbuigendheid. Maar vanuit beschaving. Vanuit het besef dat zwangerschap iets kwetsbaars, zwaars en fundamenteel menselijks is. Dat je iemand in die situatie niet met collectieve agressie tegemoet treedt alsof het een bokswedstrijd betreft.

Gisteren leek dat volledig verdwenen.

De moderne politieke cultuur kent nog maar één norm: totale gelijkheid in de aanval. Emancipatie is kennelijk zo ver doorgeschoten dat iedere vorm van natuurlijke terughoudendheid inmiddels verdacht wordt gemaakt. Alsof fatsoen hetzelfde zou zijn als seksisme. Alsof elementaire menselijke consideratie ineens ouderwets zou zijn.

Maar beschaving herken je juist aan het vermogen onderscheid te maken tussen wat mág en wat gepast is.

Natuurlijk kan een zwangere politica deelnemen aan een hard debat. Natuurlijk hoeft niemand haar inhoudelijk te ontzien. En inderdaad: Lidewij de Vos stond zichtbaar stevig overeind. Maar dat ontslaat anderen nog niet van de vraag hoe men zich behoort te gedragen.

Want wat gisteren overbleef, was het ongemakkelijke beeld van een Kamer die collectief “met scherp” schoot op een zwangere vrouw, terwijl niemand nog leek stil te staan bij hoe dat er eigenlijk uitzag.

En misschien is juist dát het meest veelzeggende van alles.

Dr Gert Jan Mulder
Vader van 6 kinderen

[Sama Hoole @SamaHoole]

A farmer dies in April 2026.

His son inherits the farm. The farm has been in the family since 1847.

The farm consists of: 300 acres of grazing pasture, a farmhouse built in 1892, a barn, a milking parlour, two tractors of varying ages, a Land Rover that runs about 70% of the time, and a herd of 180 Hereford-cross cattle.

On paper, the farm is worth approximately £3.2 million. This is because land near him has been bought recently by a London hedge fund looking for carbon credits, which has dragged the comparable value of every field within forty miles upward to a number nobody local can justify.

In cash, the farm produces a profit of about £28,000 a year in a good year. In a bad year it loses money. The son also works as a fencing contractor three days a week to keep the operation viable.

The inheritance tax bill on a £3.2 million estate, even at the reduced 20% rate, comes to approximately £140,000 after the increased threshold is applied. The son does not have £140,000. The son has never had £140,000. The son has £4,200 in his current account and an overdraft.

The son sells 60 acres to a developer to pay the tax. The developer puts solar panels on the 60 acres. The remaining herd cannot be sustained on the reduced land. The herd is sold. The barn becomes a holiday let.

A different family eats Brazilian beef this Christmas without knowing why the price went up.

The Treasury collects £140,000.

The land never produces British food again.

[TheSkepticalReader 🎯 @max1ci6]

🚨Profezia di Julian Assange: ULTIMO avvertimento per l'umanità. Gli archivi digitali permettono di cancellare la storia con un clic. Il successivo: "Pagina non trovata". Il successivo: "Non è mai successo". Non fidatevi del cloud.

[NeverGiveUp @NeverWashTheSun]

😅😅

[Angela Xuan Nguyen @admvhv]

Hiện tượng từ Ngoại trưởng cho tới Phó Tổng thống, và còn nữa, tạm thay vị trí Thư ký báo chí Nhà Trắng để gặp báo chí là chưa từng có trong lịch sử hiện đại nước Mỹ.

Nó cho thấy điều gì về chính quyền Trump?

1. Thao trường trui rèn những “Người kế thừa” (The Succession Training)

Đối với các chính trị gia Mỹ, bục báo chí Nhà Trắng (White House podium) chính là một “đấu trường La Mã” khốc liệt nhất. Phóng viên ở đó không hỏi để lấy thông tin, họ hỏi để gài bẫy, để tìm sơ hở và hạ bệ nhân vật, nhưng trong một nền tảng của xã hội tự do báo chí nhất thế giới.

Trump thừa hiểu nỗi khổ này vì ông đã chiến đấu với truyền thông suốt một thập kỷ.

Bằng cách đẩy JD Vance (Phó Tổng thống) và Marco Rubio (Ngoại trưởng) ra đứng bục thay Leavitt, Trump đang ép các “hạt giống tương lai” của đảng Cộng hòa phải trải qua một cuộc thử lửa (trial by fire) ở cấp độ cao nhất. Đây là sự chuẩn bị chiến lược cho cuộc bầu cử năm 2028 hoặc xa hơn, đảm bảo rằng những người kế nhiệm ông sẽ có một làn da đủ dày và một cái đầu đủ lạnh trước áp lực truyền thông dòng chính đầy ác cảm.

2. Sự tự tin của kẻ mạnh: Không sợ bị “so kè” với cấp dưới

Karoline Leavitt dù trẻ tuổi nhưng là một thiên tài bẩm sinh về phản xạ truyền thông—cô sắc sảo, nhanh nhẹn và có sự mềm dẻo của một phụ nữ trẻ. Vance hay Rubio dù là những tay cáo già nghị trường, nhưng khi đối mặt với những câu hỏi vặn vẹo chớp nhoáng của phóng viên Nhà Trắng, chưa chắc đã có được sự uyển chuyển, “ngọt nước” như Leavitt.

Việc Trump và bộ sậu chấp nhận đẩy họ ra bục chứng tỏ một tư duy quản trị rất sòng phẳng: Họ không sợ bị đem ra so sánh với cấp dưới. Họ chấp nhận cái thực tế là Vance hay Rubio có thể sẽ có những giây phút lúng túng hơn Leavitt, nhưng cái họ cần là bản lĩnh đối mặt và sự cọ xát thực tế, chứ không phải một hình ảnh bóng bẩy, hoàn hảo được dàn dựng trong phòng kính.

3. Triết lý “Minh bạch hóa sự gai góc” (Transparency through Friction)

Một chính quyền yếu ớt và sợ hãi sẽ tìm cách trốn sau những thông cáo báo chí được gọt giũa tỉ mỉ bởi các luật sư, hoặc dùng những người phát ngôn học thuộc lòng kịch bản để an toàn.

Việc các lãnh đạo tối cao trực tiếp ra đứng bục, chấp nhận rủi ro lỡ lời hay mắc sai lầm, lại chính là một thông điệp ngầm gửi đến công luận về sự tự tin tuyệt đối.

Nó cho thấy bộ máy này vận hành bằng xương bằng thịt, có tư duy độc lập và không có gì phải che giấu. Giữa bối cảnh tình hình trong ngoài đều đang căng như dây đàn, sự “dũng cảm đối mặt” này tạo ra một hiệu ứng tâm lý cực mạnh trong lòng dân chúng Mỹ: Họ thấy một chính quyền dám làm, dám chịu và không sợ hãi.

4. Trump đang “khoe” với thiên hạ sức mạnh đa tầng, đa tài của bộ máy chóp bu trong chính quyền mình

Từ vị trí này, họ không chỉ đảm trách vai trò “thư ký báo chí”, mà còn là cơ hội khai triển những tư tưởng, mục tiêu, phương pháp hành động của chính quyền mà chỉ ở tầm cao của họ mới có thể nhìn thấy và dám nói tới.

Qua đây, nhìn lại một chút vào chính quyền Biden, sẽ thấy cảnh “Một trời một vực” riêng về truyền thông khi so với chính quyền Trump.

Đảng Dân chủ của cái thời nhà hùng biện Obama đã qua lâu rồi; nếu tới đây, họ lại chọn Kamala Harris ra tranh cử (vì quá khó chọn người khác) thì sẽ là ác mộng mỗi khi gặp báo chí, sẽ góp phần không nhỏ đưa đến thất bại.

Nguồn: Ba Sàm & AI Gemini

[Elon Musk @elonmusk]

Where are the aliens? This is one of the most fundamental questions.

[Muskan @Muskan_nnn]

Being loyal is always a choice

[Luz Mery Ramírez @MeryLuz21226]

En Europa, comes pan, queso y pasta todos los días y te sientes bien.

En Estados Unidos, esos mismos alimentos te enferman. Y nadie habla de por qué.

Aquí tienes 11 alimentos estadounidenses prohibidos en otros países: 🧵

1. Pan (elaborado con azodicarbonamida)

[NeverGiveUp @NeverWashTheSun]

😅😅

[illuminatibot @iluminatibot]

THE WORLD YOU WERE BORN IN NO LONGER EXISTS

[NeverGiveUp @NeverWashTheSun]

😲🤨

[Gerard Krispijn @Gerardcolumn]

De Nederlandse Fabeltjes

Daar staan we dan, met onze loonstrookjes.

De onderzoekers hebben gesproken: "Nederlanders houden netto meer over!"

Een nationaal applaus stijgt op vanaf de Nederlandse bankstellen... tot we de deur uitstappen en de echte wereld ontdekken.

De Wegenbelasting Maffia.

Laten we beginnen met onze favoriete hobby: de wegenbelasting .

In Nederland betaal je voor een degelijke gezinsauto per kwartaal meer dan een Duitser in een heel jaar.

Wij zijn het enige land ter wereld waar een auto bezitten wordt behandeld alsof je een illegale brandstof stokerij in je achtertuin hebt staan.Rij je een diesel? Dan ben je nu dus officieel een sponsor van de staatskas.

Terwijl de Belgische buurman voor een prikkie over de grens tuft, betaal jij in Nederland maandelijks genoeg wegenbelasting om binnenkort de hele tweede kamer 18% loonsverhoging te geven.

En het mooiste? De provincies gooien er elk jaar nog een schepje bovenop omdat ze blijkbaar vonden dat je nog nét genoeg geld overhad voor een pak droge beschuitjes.

Die lage belasting op je loon is een schitterende illusie. De overheid zegt: "Kijk, we houden minder in!" En vervolgens fluisteren ze: "Maar je moet wel even die €160+ per maand zelf aan de zorgverzekeraar geven. Oh, en als je echt zorg nodig hebt, mag je ook eerst nog even €385 uit je eigen spaarpot trekken."

Dat heet geen 'netto voordeel', dat heet 'het geld via de achterdeur weer binnenharken.

Met je "hoge netto loon" loop je de supermarkt in.

In Duitsland krijg je voor vijftig euro een redelijke kar vol.
In Nederland krijg je voor datzelfde geld drie avocado’s, een biologische bloemkool en een zakje snoep, maar alleen als je je bonuskaart en je ziel inlevert bij de kassa.

We zijn wereldkampioen in het betalen van de hoofdprijs voor basisbehoeften, tenzij het in de "1+1 gratis" aanbieding is en je je hele schuur vol stouwt met veertig pakken wc-papier. ( wel snel doen hoor het Hantavirus komt eraan)

En dan moet je die dure auto nog volgooien. Terwijl we in Nederland naar de pomp kijken alsof we een donatie doen aan een vreselijk duur goed doel, lachen ze in de buurlanden om onze prijzen.

Je houdt dan wel "netto meer over", maar dat verdwijnt in de vorm van accijns letterlijk als rook uit je uitlaat.

De Conclusie

Dat hele onderzoek is een meesterwerk in misleiding. Ja, we houden netto meer euro's over op ons loonstrookje. Maar tegen de tijd dat we de zorgverzekering hebben betaald, de tank hebben volgegooid en de wegenbelasting hebben afgetikt, houden we nog precies genoeg over om een ansichtkaart naar Duitsland te sturen met de tekst: "Help, stuur shampoo en goedkope boter."We zijn niet rijk, we zijn gewoon de best betaalde 'tussenpersonen' van de Belastingdienst.

Gerard Krispijn.

[Wim den Oudsten @WimdenOudsten]

De avond bij Eva Jinek begon zogenaamd als een keurige discussie over inflatie, hypotheken en “de toekomst van ons financiële systeem”. U weet wel: zo’n gesprek waarbij drie mensen in nette kleding elkaar twintig minuten vertellen dat u vooral “verantwoord” moet blijven lenen totdat u 78 bent en eindelijk eigenaar wordt van uw eigen badkamertegels.

Maar toen zat daar ineens Jort Kelder.

En heel even leek het alsof iemand per ongeluk een raam had opengezet in een studio die al jaren luchtdicht wordt gehouden door economen, bankiers en andere mensen die “prijsstabiliteit” zeggen terwijl uw boodschappenrekening in drie jaar tijd ontploft.

Klaas Knot, veertien jaar lang de hogepriester van De Nederlandsche Bank begon nog zoals altijd. Rustig. Beheerst. De bekende toon van iemand die u uitlegt dat u vooral niet om loonsverhoging moet vragen terwijl banken recordwinsten boeken alsof ze een drugsbende met pinautomaten runnen.

Volgens Knot moesten Nederlanders “slim omgaan met krediet.”

Dat is Haagse taal voor: “U blijft netjes rente betalen tot uw kleinkinderen afstuderen.”

Want laten we eerlijk zijn, de moderne Nederlander bezit geen huis meer. Hij huurt zijn eigen leven van de bank.
Ondertussen staan dezelfde financiële goochelaars op televisie te vertellen dat dit allemaal “gezonde economische groei” heet.

Groei voor wie precies?

Voor de burger die zijn energierekening opent alsof hij een dreigbrief van de maffia leest?
Voor de starter die tegenwoordig eerst een erfenis, een miljonairsoom en een nier nodig heeft om een studio van 42 vierkante meter te kopen?
Of voor de banken die ieder kwartaal winstcijfers presenteren alsof ze zojuist Zuid-Amerika hebben gekoloniseerd?

Toen gebeurde het mooiste moment van de avond.

“U bestéélt miljoenen Nederlanders en u weet het.”

Bam.

Niet “u vergist zich”.
Niet “ik ben het oneens”.
Nee:
u bestéélt mensen.

En eerlijk?
Daar zat iets pijnlijks in.
Want heel Nederland voelde ineens:
die opmerking kwam harder binnen dan duizend CPB-rapporten.

Jarenlang hoorde de burger, meer lenen, meer belasting, hogere huizenprijzen zijn “goed , inflatie is “tijdelijk” en spaargeld verdampen is “gezond monetair beleid”.

Telkens opnieuw bleek de rekening toevallig bij dezelfde mensen terecht te komen, de werkenden, de middenklassen en de brave belastingbetaler.

De enige groep die in Nederland nog géén compensatie, subsidie of klimaatenvelop krijgt.

Wat deze televisieavond vooral liet zien, was iets veel groters:
de kloof tussen systeemtaal en werkelijkheid.

Mensen voelen allang dat het systeem niet meer voor hen werkt.
Maar zodra iemand dat hardop zegt, wordt hij weggezet als populist, complotdenker of economisch analfabeet.

Totdat iemand live op televisie opstaat en zegt, “Misschien zijn de bankiers niet uw redders, maar gewoon de huisbazen van uw schuld.”

En toen vertrok Knot uit de studio.

Microfoon af.
Weg.

Alsof iemand tijdens een toneelstuk plots het decor had omgetrapt en het publiek ineens de kabels zag hangen.

Misschien was dát wel het meest symbolische moment van de avond.

Niet wat er gezegd werd.
Maar wie bleef zitten…
en wie wegliep.

[NeverGiveUp @NeverWashTheSun]

Zo is dat!

[Der Barde Ralph @DerBardeRalph]

Gedanken zum Montag