Reha Muhtar öldü
Ölenin ardından konuşmak, cenaze evinde fısıltı gibidir. Sesi yükseltmek ayıp sayılır. Ama toplum hafızası cenaze evi değildir. Hafıza, vicdanın aynasıdır. Yüzleşmezsek, aynı filmi tekrar seyrederiz. Ki seyrediyoruz da. Bu yüzden birkaç söz söylemek borcumdur.
Mikrofonu kim tutuyordu?
Türkiye’nin 90’larını yaşayanlar bilir. O yıllar televizyonun krallık yaptığı yıllardı. O krallığın tahtında da Reha Muhtar oturuyordu. “Sıcak Saatler” deyince evler susar, sokaklar boşalırdı. Haber, onunla birlikte ciddiyetini yitirdi. Stüdyodan çıktı, salona indi, oradan da magazin sayfalarına gömüldü. Reha Muhtar reytingi tanrı ilan etti. Geri kalan her şey put oldu.
Ama asıl mesele reyting değildi. Mesele, mikrofonu kimin adına tuttuğuydu. Sermayenin koridorlarında, tekçi medya patronlarının masalarında gazeteci Reha Muhtar değil, “tetikçi Reha Muhtar” vardı. Gücün sopasını eline alan kalem, artık yazmaz, vururdu. Türkiye medyası o yıllarda bu vebali çok ödedi. Reha Muhtar, o dönemin en görünür yüzlerinden biriydi.
Unutulmayacak o gece
Tarih, Magazin Gazetecileri Gecesi’ni “utanç arşivi”ne mühürledi. Ahmet Kaya sahneye çıktı. Kürt olduğunu söyledi. Kürtçe şarkı yapacağını açıkladı. O cümle biter bitmez salon koptu. Çatallar havaya kalktı. Bardaklar fırladı. Küfürler yağdı. “Vatan haini” diye bağırıldı. Bir sanatçı, kendi memleketinde, kendi meslektaşlarının önünde, sadece Kürt olduğu için linç sehpasına çıkarıldı.
Tarihi utandıran sadece linç değildi. Linci sahneleyen, mikrofonu elinde kırbaç gibi sallayıp kalabalığı gaza getiren, “daha çok” diye alkışa tempo tutan adamdı: Reha Muhtar.
O gün yalnız değildi, kuşkusuz. Arkasında avuçları patlarcasına alkışlayan bir koro vardı. İsimlerini saymama gerek yok. O kare hafızalarda. Gazeteci, şarkıcı, iş insanı... Hepsi oradaydı. Hepsi alkışa ortaktı. Ama baş aktör, sahnenin ortasındaki adamdı: Reha Muhtar.
Sevgili dostumuz Ahmet Kaya ülkesinden sürüldü. Bir yıl sonra Paris’te, sürgünde son nefesini verdi. Sürgün Ahmet’e ağır geldi. Kalbi o bir yıla sığmadı. 43 yaşındaydı. 43 yaş, bir sanatçının en olgun, en üretken çağıdır. Reha Muhtar ve linç korosunun çoğu, yaşattıkları utancın bedelini ödemedi. Kariyerlerine devam ettiler. Ekranlar utançlarını gizlemeyi sürdürdü.
Ölüm, her şeyi aklamaz
“Öldü bitti” kolaycılıktır. Kişisel vebal Allah’ladır, itirazım yok. Ama kamusal vebal ölmez. Reha Muhtar mikrofonu eline aldığı an, gazeteciliği bıraktı, linci yönetti. Bir sanatçının kapısına “vatan haini” yazan mürekkebi sıktı. Bu bireysel bir kayma değildi. Bu, toplumun ortak vicdanında oluşan bir kırılmaydı. Kırılan vicdan, cenazeyle gömülmez.
Ölüm, kırılan vicdanı onarmaz. Sadece faili toprağa indirir. Geride 10 Şubat’ın utanç görüntüleri kalır. Unutursak, mikrofon yine kınından çıkar. Yine bir sanatçı hedefe konur. Yine bir salon alkışla suça ortak olur.
Hafıza intikam için değil, tekrar etmesin diye vardır.
Ferhat Tunç
Yıllardır ölüm korkusuyla İsrail ve ABD’ye boyun eğen bölge ülkeleri liderleri ve ölüm tehdidiyle bölge ülke liderlerine diz çöktüren İsrail ve ABD gerçeği apaçık ortaya çıkmıştır.
Ölmekten korkmayan tüm liderlere selam olsun.
Nuri Pakdil, Sükût Sûretinde'yi oluşturan şiirlerde Mekke'yi, Kudüs'ü, İstanbul'u ve Filistin'i; dayanışmayı ve "katsayısı artan direniş" fikrini bir bilinç ve çağrı olarak zikre taşıyor...
Kahramanmaraş, artık UNESCO Edebiyat Şehri!
Uzun soluklu bir emeğin, sabrın ve inancın ardından; kelimenin, şiirin, hikâyenin başkenti Kahramanmaraş, UNESCO Yaratıcı Şehirler Ağı’na resmen dahil oldu.
Türkiye’den “Edebiyat Şehri” unvanını alan ilk şehir olmanın gururunu yaşıyoruz.
Bu başarı; yüzyıllardır kelamla yoğrulmuş bir medeniyetin, kitap kokulu sokaklarda büyüyen bir kültürün, kalem tutan her yüreğin ortak zaferidir. Tüm paydaşlarımıza şükranlarımı sunuyorum.
Bu unvan, Sütçü İmam’ın direnişinde, Abdurrahim Karakoç’un dizelerinde, Cahit Zarifoğlu’nun dualarında, Sezai Karakoç’un umutlarında, Necip Fazıl Kısakürek’in satırlarında vücut bulmuş bir edebiyatın taçlanmasıdır.
Bugün Kahramanmaraş, bir millet hafızasının, bir medeniyetin kelimelerle yeniden doğuşunun simgesidir.
Artık dünyanın her yerinde, edebiyat dendiğinde Kahramanmaraş yankılanacak.
Kelimenin kalbi, şiirin vatanı.
#Kahramanmaraş #UNESCO #CreativeCities #EdebiyatŞehri #CityOfLiterature #YediGüzelAdam
https://t.co/uU9Wbf9T0a
Önce yazdılar, şimdi anlatıyorlar...✍
📚 @ketebe'nin bu haftaki konuğu Necip Evlice oluyor.
👉 Mehmet Önder ile #Ketebe pazar 14.20'de #TVNET'te.
@Nevlice