Niminaal

دوش گفتم به قلم نام حبیبم بنویس،رگ جانم زد و بنوشت به خون ایران را

[Hichkas @HichkasOfficial]

ما با جمهوری اسلامی و طرفدارا و خونشوراش اختلاف سیاسی نداریم...

پدرکشتگی داریم...

#ایران_را_پس_میگیریم
#جاویدشاه

[Its'Bina @ItsAboutBina]

بچه ها هممون قبول داریم که How i met you mother بهتر از Friends هستش دیگه؟

[Houri @Hoorieh81]

این حرکت عرفان یادتونه؟
عکس خامنه‌ای را پاره کرد و بی‌هراس ایستاد؛
دوساعت بعد، مقابل فرمانداری آمل، گلوله‌باران شد.

چهارسال گذشت... #عرفان_رضایی

[🇮🇷Apoptose/آپوپتوز 𓃬☼ @mr_apoptosis]

70,000 people have been brutally killed by this regime, and you’re still supporters of theirs. Shame on you. Do you call yourselves human?😡
@kajakallas

[Houri @Hoorieh81]

«خواهرمو نبرید، ما این‌جا غریبیم»

۲۲شهریور ۱۴۰۱

[Houri @Hoorieh81]

پس دلیل این‌که خبر اعدام عرفان در هیچ سایت خبری‌ای نبود، روشن شد؛ عرفان با طناب دار اعدام نشد، زیر شکنجه کشته شد.
به گفته خانواده‌ش، ماه‌ها شکنجه‌ش کردن و آثار شکستگی دست، پا و لگن روی بدنش بوده!

چه کردید با این بچه حرام‌زادگان تاریخ😭
#عرفان_میرزایی

[آهیمسا @callmiiran]

زندگی سخت‌تر فرسوده‌ترت میکنه پر از استرس و اضطراب، افسردگی و بدبختی بهت میده، انگیزه و امیدت رو ازت می‌گیره.هیچ فضیلتی در سختی کشیدن در زندگی نیست

[امام زمان (عج) @thetwelfth_Imam]

قوی باشید، امیدوار باشید، دشمنان خودتان را فراموش نکنید، خودتان را برای نبرد نهایی آماده کنید و گوش به فرمان شاه باشید

[The Dude @TheDude44583863]

شما احتمال داره بر سر یه مسئله با ۲۰:۳۰ هم‌نظر باشی ولی اگه با BBC در یک ساید بودی وقتشه بری پیش مامانت و اسم پدر واقعیتو ازش بپرسی

[JJ @gorbeyeTanhayeS]

نیم ساعت گشتم تو توییتر..

فقط ۲ تا پست پیدا کردم مال ۷ ماه پیش..
.
.
.

فرزند ایران و جانفدای میهن..

جاویدنام #علی_‌اکبر_عباس‌آبادی

۶۴ ساله.. ۱۸ دی، اسفراین، خراسان شمالی عزیز..

معروف به اوستا اکبر..

اوستا اکبر.. فراموشت نمی‌کنیم🖤

[Hichkas @HichkasOfficial]

با هم می‌رفتین نامجو تنها نباشه...

تو آغوش آخوند برای همه‌ی ۵۷یا جا هست...

[مغموم @patheticnote]

اما تو عزیزم!
نه قایقی ساخته بودی، نه سازی در دستت بود و نه ترانه‌ای بر لبت. نه تولدی که کسی برایت گرفته باشد. نه فیلمی از موتورسواری نه لحظه‌ای از رقصیدنت؛ گویی زندگی پیش از آن‌که به تو برسد، از کنارت گذشته بود.
از تو، چیزی نماند جز چند عکسِ تکراری، یادگارِ یک‌بار سفر به شمال.

[آتئیستم @Iran1Asl]

هوش سیاسی یعنی بفهمی
این دو نفر هیچ فرقی باهمدیگه ندارن

[Houri @Hoorieh81]

از نام‌هایی که رسانه‌ای نشدند!

#سوفیا_عباسی_گراوند ۵۶ ساله، ساکن تهران؛
۱۸ دی‌ماه با شلیک گلوله‌ی‌ جنگی جان خود را از دست داد.

[Niminaal @Niminaal]

@TheDude44583863 خدا پدرتو بیامرزه

[The Dude @TheDude44583863]

تحمل جمهوری اسلامی و گرما با هم سخت‌ترین کار دنیاست

[آقای فروردینی |Mr.farvardin @saboor_parham]

و میرسیم به کوچولو ترین جان فداو مادر عزیزش
فرزند ایران وجان فدای میهن :
مریم سعادت و کودک چهار ماهه اش

[Reza Pahlavi @PahlaviReza]

شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیون‌ها ایرانی را در خانه‌هایشان نگه دارد.

۱۸ و ۱۹ دی‌ماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شب‌هایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیون‌ها نفر به خیابان‌ها آمدند، میدان‌ها را پر کردند و بر بام‌ خانه‌هایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهل‌وهشت ساعت، ده‌ها هزار تن از هم‌میهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز ده‌ها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شده‌اند.

آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان می‌اندیشم. در آن دو شب، هم‌میهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را می‌شنوم پسری را می‌بینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را می‌بینم که همیشه جای او بر سر سفره خانواده‌اش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود می‌دانم و سنگینی بار نام تک‌تک آنان را بر دوش خود احساس می‌کنم. اما هر هفته که با خانواده‌های جان‌باختگان دیدار می‌کنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر می‌شود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.

تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همان‌گونه که مقاومت‌گران اروپای اشغال‌شده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانه‌ای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با این‌همه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلوله‌ها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه در تاریخ ایران به‌عنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.

من تنها این را به جامعه جهانی می‌گویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلام‌آباد رقم می‌خورد، حقیقت آنچه را در خیابان‌های تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هسته‌ای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.

به هم‌میهنانم گفته‌ام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه آغاز کردید، مسیری بازگشت‌ناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانان‌مان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.

ما یاد جان‌باختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی می‌داریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.

و جهان باید بداند که هم‌میهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمی‌جنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه می‌کنند.

[Reza Pahlavi @PahlaviReza]

هم‌میهنان عزیز،

جمهوری اسلامی می‌کوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایش‌های ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینه‌های هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت می‌شود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.

اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساس‌ترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.

بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دی‌ماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان می‌دانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظه‌ای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعده‌های ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپس‌گیری ایران و هویت ملی‌مان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نام‌شان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.

امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانواده‌های شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شب‌های دشوار متوقف مانده است؛ خانواده‌هایی که عزیز و گاه تنها نان‌آور خود را از دست داده‌اند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم می‌گشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل می‌کنند.

این خانواده‌ها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانت‌دار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبان‌شان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواری‌های مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.

تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آینده‌ای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آینده‌ای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.

پاینده ایران