هر بار که ی مشکلی تو محل کارم برام پیش میاد، ذهنم روزها درگیرش هست و سناریوهای مختلفی میچینه و واسه خودش جنگ و دعوای ذهنی راه میندازه، ولی هیچوقت نتونستم در واقعیت از حقم دفاع کنم چون سریع گریم میگیره!
راه حلی داره؟
اول ساعت یک زنگ زدم گفت پیگیری میکنیم دکتر سریع تر جواب بده
بعد ساعت دو زنگ زدم گفتم من اصلا نمیخوام دیگه با این پزشک صحبت کنم،آدمی که شعور نداره حقوق بیمار رو رعایت نمیکنه و بعد از ۳ساعت جواب نمیده،برای چی اصلا قبول کرده درخواست رو فقط واسه پول؟
با بی ادبی تمام تلفن رو قطع کردن
چیزی که واقعا باعث تعجب و ناراحتی ما شد، تماس بعدی این مجموعه بود. به ما گفته شد اگر آگهی رو دوباره فعال کنیم و به اجاره دادن ویلا ادامه بدیم، کمیسیون کمتری از ما دریافت میکنن؛ اما اگر این کار رو نکنیم، مبلغ طلبمون هم پرداخت نخواهد شد.
در این مدت بارها با پشتیبانی تماس گرفتیم. هر بار فقط عذرخواهی شنیدیم و گفتن که موضوع در حال پیگیریه، اما نتیجهای حاصل نشد. به همین دلیل تصمیم گرفتیم تا زمان تسویهحساب، آگهی ویلا رو غیرفعال کنیم.
@adineh_asal خیلی هاشون حتی از نسل ۵۷ هم نیستن و اون موقع یا نبودن یا خیلی بچه بودن اما بازم این تفکر رو دارن و به نظر من پذیزش اینکه کل عمرشون یک مسیر اشتباه رو رفتن و تمام باورها و اعتقاداتشون در خطر میفته سخته براشون، شاید حتی قبول هم دارن پیش خودشون اما نمیتونن به زبون بیارن
شوکه شدم… نه از حرفش، از اینکه چنین چیزی حتی برای یک ثانیه هم از ذهن ما رد نشده.
چون بعضی چیزها انتخاب نیستند؛ ریشهاند.
ما نمیمونیم چون راه رفتن بلد نیستیم، میمونیم چون ریشه در این خاکیم.
این خاک فقط وطن نیست، خون توی رگهای ماست.
امروز یه توییت از یه شهروند افغانستانی دیدم که نوشته بود:
«شما مردم ایران واقعاً مردم شریفی هستید؛ با این همه جنایت و کشتار، حتی یک نفر هم به سمت مرزها فرار نکرد.»
من واسه دونه به دونه چاله های شهر
واسه هر کمری که خم میشه تو سطل آشغال
واسه قطره به قطره آب های ارومیه و زاینده رود
واسه دونه به دونه برگای درختای هیرکانی
واسه هر نفس کثیفی که میدم تو ریه هام
واسه قطره به قطره خونایی که ریخته شده
واسه قطره به قطره اشک مادرا
واسه تمام شرمندگی پدرا
تو اسنپم، راننده ی جوون ۲۱-۲۲ سالس که تلفنی داشت حرف میزد انگار تازه فارغ التحصیل شده و داشت از حالش میگفت که چقدر گرفتس و میخواد ی هفته بره پیش مامانش و بعدش پرواز داره و الان داره شاهین نجفی گوش میده و اشک میریزه
به رفیقش گفت دلم که اینجاس اما راهی جز رفتن نیست :)
لعنت بهت ج.ا