زندگی برای قشر ما اینطوریه که اون زمان 5 تومن نداشتیم یه پراید بخریم ، بعد 10 تومن نداشتیم ، بعد 20 تومن نداشتیم
الانم یک میلیارد نداریم.
فرقی برا ما نکرده
چه اندوهی بزرگتر از اینکه میبینی از آن همه زیبایی و نور درونت این کالبد تاریک و غریبه باقی ماندهاست و چه ترسی بزرگتر از اینکه حس میکنی زندگی تا ابد فرصتی به تو برای نشان دادن آن نور و زیبایی نخواهد داد.
چه حسی تلختر از از دست رفتگی؟ شعلهای در خود داشتن و محکوم شدن به فروخفتگی؟ افسوس که آن نیرویی در ما که میتوانست صرف ساختن زیباییها شود، وقف پذیرش رنجها شد.