آن خیزش میلیونی 18 دی که اوج انقلاب ملی شیر و خورشید بود یک ماهه شد. این داغ سرد نخواهد شد. این رود خون خشک نخواهد شد. ما زاده امیدیم نه ترس و هراس. ایران را از جمهوریاسلامی پس خواهیم گرفت.
سالهاست که تو ذهنم لحظه فروپاشی این حرومزادهها و صبح آزادی رو تصور، و به واکنشی که بهش خواهم داشت فکر میکنم. اما الان تنها چیزی که به ذهنم میرسه گریهس. اون لحظه فقط دلم میخواد از جمعیت قایم بشم، برم یه جایی که کسی منو نمیبینه بشینم و به اندازه تمامی روزهای زندگیم گریه کنم.
هیچکس با این سوگ شوخی نکرد هیچکس
ما در جنگ ،در کرونا ،در گرانی ،در تحریم، در هر حالتی شوخ بودیم اما لبخند برای همیشه از این سرزمین رخت بر بست
لبخند امروز در سرزمین من جرمیست که هرکس خودش را پیش از دیگری مجازات میکند.
این است مرثیه سوگواران.