نه انرژی توضیح دادن و حرف زدن دارم، نه با تنهایی و تو خودم ریختن بهتر میشم.نه حوصلهی جمع رو دارم، نه موندن توی خونه رو.بعضی روزا بیشتر از هر وقت دیگهای، از زندگی خستهام.
انگار از هر راهی بری تهش به نرسیدنه.
هيچ كس به اندازه دخترى كه تو دهه ٢٠ زندگيشه بايد مدرک تحصيليشو بگیره،شغل خوب پيدا كنه،
دوستی ها و رابطه سالم داشته باشه، يه زبان دیگه ياد بگیره
و در عين حال شخصيت محكم داشته باشه كه تو اين جامعه دووم بياره استرس نداره
من این جملهی هیچی و هیچکس و هیچ حسی تا ابد نمیمونه رو به شدت قبول دارم
حتی هیچ چیز دائمی نیست رو تتو کردم که “مثلا”نتونه بهم آسیب بزنه
ولی بازم وقتی یه اتفاقی میفته که این جملرو بهم ثابت میکنه انقدر غمگین میشم که حد نداره
نمیدونم چند نفر رو باید از دست بدم تا واقعا باورش کنم