Persia

[DAVIDداوید @Drdavidmr41]

📌 دفتر شاهزاده رضا پهلوی

بی‌سروصدا، بدون هیاهو، اما در تراز یک ساختار سیاسی حرفه‌ای

تحول دفتر شاهزاده در قامت یک نهاد حرفه ای

گاهی مهم‌ترین اتفاقات سیاسی، نه با هیاهو و تبلیغات، بلکه با برنامه‌ریزی دقیق و اجرای منظم ،اتفاق می‌افتند.

سفر اخیر شاهزاده رضا پهلوی به اروپا نمونه‌ای قابل‌توجه برای بررسی این موضوع است.

در فاصله‌ای کوتاه، مجموعه‌ای از برنامه‌های مهم در پارلمان اروپا، پارلمان بلژیک، آکادمی سلطنتی نظامی بلژیک، مراسم جایزه آزادی بنیاد فریدریش نومان در فرانکفورت و سپس سفر لهستان و استان بایرن برگزار شد.

دیدارهای سیاسی، سخنرانی‌های مهم، ارتباط با شخصیت‌های اروپایی و حضور گسترده ایرانیان، هرکدام بخشی از این برنامه فشرده بودند.

اما شاید جالب‌تر از برنامه‌های اعلام‌شده، دیدارهایی بود که جزئیاتشان تا زمان انجام یا انتشار خبر، در فضای عمومی مطرح نشده بود، از جمله دیدار با نخست‌وزیر ایالت بایرن.

این اتفاقات یک نکته مهم را به ذهن متبادر می‌کند، ظاهراً با دفتری روبه‌رو هستیم که در حال حرکت به سمت سازمان‌دهی تخصصی‌تر، تقسیم کار و هماهنگی چندجانبه است.

مدیریت هم‌زمان ارتباطات سیاسی، دیپلماتیک، رسانه‌ای و اجتماعی در چند کشور، کار ساده‌ای نیست.

این سطح از فعالیت، به برنامه‌ریزی، ارتباطات حرفه‌ای، شناختِ مناسبات سیاسی و هماهنگی اجرایی نیاز دارد.

نکته مهم این است که حرفه‌ای‌گری فقط در دیده‌شدن نیست، گاهی در مدیریتِ درستِ اتفاقاتی است که لازم نیست پیش از موعد رسانه‌ای شوند.

اما آنچه در این سفر قابل مشاهده بود، نشانه‌هایی از یک روند رو به رشد در ساختار اجرایی و ارتباطی دفتر شاهزاده است.
اکنون می‌توانیم انتظار داشته باشیم که شاهد شکل‌گیری یک ظرفیت نهادی جدی‌تر برای مدیریت یک پروژه ملی هستیم.

طبیعتاً هنوز راه زیادی باقی است و انتظارات از چنین مجموعه‌ای بسیار بالاست، اما پیشرفت‌های سازمانی را نیز باید دید و به رسمیت شناخت.

《حمایت مسئولانه فقط انتقاد کردن نیست، دیدن نقاط قوت، تشویق عملکرد درست و مطالبه استمرار و ارتقای آن هم هست.》

امروز باید از تلاش کسانی که بی‌سروصدا در پشت صحنه برای ایجاد یک ساختار منظم‌تر و حرفه‌ای‌تر کار می‌کنند نیز قدردانی کرد.

گاهی یک تیم، پیش از آنکه درباره حرفه‌ای شدنش حرف بزند و ادعا داشته باشد، با شیوه کار کردنش این تغییر را نشان می‌دهد.

سیاست ورزی فقط صدای بلند و تصاویر پرشمار نیست، گاهی قدرت واقعی در نظم، تدبیر، هماهنگی و کار مؤثر در پشت صحنه است.

@PahlaviReza
@PahlaviComms
@amiretemadi
@SGhasseminejad
@TinaGhazimorad

#KingRezaPahlavi‌ForIran

[MEP Sebastian Tynkkynen @SebastianMEP]

This has to be the biggest joke of our lifetime.

But it’s not.

The UN General Assembly just elected The Islamic Republic of Iran to its committee for program and cooperation – an administrative oversight body that reviews the UN’s work plans and budget priorities across areas including human rights, women’s rights, disarmament, and counter-terrorism.

You really couldn’t make this up.

One of the world’s leading state sponsors of terrorism and one of the worst violators of human rights now gets a seat at the table where global human rights policies are shaped.

Seriously, what is wrong with the UN?

[Mark R. Levin @marklevinshow]

You’re a good man and hopefully you’ll be able to return to a free Iran soon.

[Mariam @mariamarjmand]

چپ‌ها آن‌قدر مشغول برچیدن نظام طبقاتی و «رهایی» توده‌های زحمتکش بودند که از تربیت بچه‌های خودشون هم غافل شدند! نتیجه هم شده امثال پسر سرکوهی و دختر ابتهاج!

[30Morgh @HamidReza990]

شاعر سیاه روی

شاعری که نسل‌های متوالی او را با حماسه ملی «آرش کمانگیر» و تصویر مردی که جانش را در چله کمان گذاشت تا مرزهای میهن گسترده شود شناختند، اما در زیر این نقابِ پرشکوه ادبی، یک کادر حزبی وفادار به مسکو، توجیه‌گر جنایات سیاسی، و کارمند دولت پهلوی پنهان شده بود که در بزنگاه‌های تاریخی، منافع کرملین و حزب توده را بر منافع ملی ایران ترجیح داد.

سیاوش کسرایی بر خلاف تصویری که از چریک‌های تهیدست ساخته می‌شد، در رفاه و در بطن طبقه ممتاز دیوان‌سالاری متولد شد و رشد کرد:

کسرایی در اسفند ۱۳۰۵ در اصفهان و در خانواده‌ای دیوانی متولد شد. پدرش «عباس کسرایی» از کارمندان عالی‌رتبه دولتی بود. او دوران متوسطه را در مدرسه معتبر «دارالفنون» گذراند و سپس وارد دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد و در رشته حقوق و علوم سیاسی فارغ‌التحصیل گردید؛ یعنی دقیقاً در زمره اقلیتی بسیار مرفه که از امکانات عالی آموزشی برخوردار بودند.

کسرایی در تمام طول دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ که در اشعارش به «حکومت پهلوی» و «بورژوازی استثمارگر» طعنه می‌زد، کارمند رسمی و حقوق‌بگیر نهادهای دولتی بود:
او سال‌ها در وزارت بهداری سمت‌های اداری داشت.
سپس در بانک ساختمانی و سازمان مسکن مشغول به کار شد.
در ادامه، به عنوان مدرس ادبیات و مدیر روابط عمومی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران حقوق دولتی گرفت.او هرگز برای آرمان‌های طبقه کارگر در معدن، کوره آجرپزی یا کارخانه کار نکرد؛ حقوق و مواهب زندگی شهری‌اش را نظام پادشاهی تأمین می‌کرد و شب‌ها در محافل ادبی کافه نادری و خانه‌های اشرافی شمال تهران، برای سوسیالیسم مرثیه می‌سرود.

بر خلاف شاعرانی مانند اخوان ثالث یا احمد شاملو که از حزب توده فاصله گرفتند یا منتقد دگماتیسم آن شدند، سیاوش کسرایی تا مغز استخوان یک «حزبی ارتدوکس» باقی ماند:

او از اواخر دهه ۱۳۲۰ رسماً به سازمان جوانان حزب توده پیوست. او یک سمپات ساده نبود، بلکه پله‌های تشکیلاتی را بالا رفت و در نهایت به عضویت کمیته مرکزی حزب توده ایران رسید.

کسرایی هنر را مستقلاً ارج نمی‌نهاد؛ هنر برای او ابزاری در خدمت «رئالیسم سوسیالیستی» دیکته‌شده از آکادمی علوم شوروی بود. هر جا حزب به آرامش نیاز داشت، لحن او تغییر می‌کرد و هر جا کرملین دستور تقابل می‌داد، کلامش رنگ خون و آتش می‌گرفت.

منظومه آرش کمانگیر (منتشر شده در سال ۱۳۳۸) نقطه اوج شهرت کسرایی و بزرگ‌ترین فریب ادبی تاریخ معاصر ایران است:

کسرایی این منظومه حماسی را با استفاده از شاهنامه و اساطیر کهن ایران سرود تا نسل جوان باور کنند با اثری در ستایش ایران‌پرستی مواجه‌اند. اما حقیقت تاریخی این بود که این منظومه در رثای سرهنگ خسرو روزبه (مسئول شاخه نظامی حزب توده، جاسوس قطعی شوروی و اعتراف‌کننده به چند ترور درون‌حزبی) و دیگر افسران معدوم شبکه نظامی حزب سروده شد.

کسرایی در این منظومه، فداکاری برای اهداف حزبی و قربانی‌شدن در بیراهه‌های تشکیلاتی را تحت عنوان «تیر انداختن و فدای میهن شدن» به جوانان پرشور ایرانی القا کرد. نسلی که این شعر را خواندند، فریب زبان حماسی آن را خوردند و نفهمیدند شاعر، تیر آرش را نه برای حفاظت از مرزهای ایران، بلکه برای هموار کردن مسیر نفوذ استالینیسم به پرواز درآورده بود.

در سال ۱۳۵۷ و پس از سقوط نظام پهلوی، کسرایی به یکی از مهره‌های اصلی در اجرای سیاست‌های انطباقی حزب توده با حاکمیت جدید تبدیل شد:

کسرایی به همراه محمود اعتمادزاده (م.-ه‌. به‌آذین)، هوشنگ ابتهاج و فریدون تنکابنی، جناح توده‌ای کانون نویسندگان را تشکیل دادند. آن‌ها مأموریت داشتند کانون را به بازوی تبلیغاتی «خط ضدامپریالیستی حاکمیت» تبدیل کنند. کار به جایی رسید که نیروهای مستقل و سکولار کانون (نظیر براهنی، باقر پرهام و شاملو) در برابر آن‌ها ایستادند و در نهایت جناح توده به دلیل خوش‌رقصی‌های آشکار برای نهادهای سرکوب، از کانون نویسندگان اخراج شدند.

در دوران پس از بهمن ۱۳۵۷، کسرایی مطیعانه دستورهای کیانوری مبنی بر حمایت مطلق از دادگاه‌های انقلاب را اجرا می‌کرد. او در نشریات حزبی، اشعاری در مدح خشونت سرود و بازوی مسلح رژیم را تقدیس کرد تا نشان دهد حزب توده وفادارترین نیرو به خط نابودی ساختارهای مدرن کشور است. او شعرهایی در تجلیل از پایه‌گذاری سپاه و سرکوب گروه‌های لیبرال و ملی‌گرا منتشر کرد؛ امری که برای همیشه کارنامه اخلاقی او را لکه‌دار ساخت.

فرجام کسرایی زمانی رقم خورد که پس از ضربه اطلاعاتی سال‌های ۱۳۶۱ و ۱۳۶۲ به شبکه مخفی و نظامی حزب توده، توهمات حزبی با خاک یکسان شد:

کسرایی بر خلاف ژست‌های قهرمانانه، برای نجات جان خود مخفیانه از کوه‌ها گذشت و به افغانستانِ تحت اشغال شوروی گریخت. او در کابل به استخدام رادیو تلویزیون رژیم دست‌نشانده ببرک کارمل درآمد؛ شهری که زیر باران موشک‌ها و تباهی حاصل از اشغالگری کمونیست‌ها ویران شده بود.

کسرایی از کابل به قبله آمالش، یعنی مسکو رفت. در آنجا بود که بزرگ‌ترین فاجعه زندگی‌اش رخ داد: او سوسیالیسم واقعی را نه در قالب واژه‌های رمانتیک مارکس، بلکه در صف‌های دراز نان، فقر سیاه مردم روسیه، خفقان پلیسی، فساد مقامات کا‌گ‌ب و نگاه تحقیرآمیز روس‌ها به کوته فکران چپ دید.

کسرایی در مسکو به خانه‌ای کوچک و نمور در حومه تبعید شد. روس‌ها حتی او را به عنوان یک شخصیت مهم ادبی به رسمیت نشناختند و او را به کارمندی بی‌ارزش و تحت نظر در ساختار بازمانده تشکیلات حزبی تبدیل کردند. او بارها در خلوت خود و در دست‌نوشته‌هایش از شدت استبداد و فضای مرگبار مسکو ابراز انزجار کرد.

تراژدی پایانی کسرایی، خلق منظومه «مهره سرخ» (۱۳۷۰) بود؛ کتابی که حکم خودکشی ایدئولوژیک و اعتراف‌نامه تاریخی او به شمار می‌رود:

اگر کسرایی در سال ۱۳۳۸ جوانان را تشویق کرد که مانند «آرش» قربانی شوند، در سال ۱۳۷۰ منظومه مهره سرخ را با محوریت داستان رستم و سهراب نوشت. در این اثر، «سهراب» نماد جوانان پرشور، ساده‌دل و فریب‌خورده ایرانی است و «رستم» نماد اژدهای قدرت، تحجر حزبی و ایدئولوژی بی‌پدری است که جگر فرزند خود را می‌درد.

کسرایی در مهره سرخ آشکارا اعتراف کرد که آرمان سوسیالیسم و بازی‌های حزبی، فریبی خونین بوده است. او سرود:
«هوای خانه‌ام از دست رفت و سوخت تنم...»او پذیرفت نسلی که به ندای او گوش داده بود، در واقع گوشت دم توپ نقشه‌های ژئوپلیتیک مسکو شده بود.

سیاوش کسرایی که در جوانی علیه امپریالیسم و جهان سرمایه‌داری گلو پاره می‌کرد، وقتی کارد استبداد شوروی به استخوانش رسید و دچار بیماری حاد قلبی شد، در مسکو نماند:

او در سال ۱۳۷۴ برای درمان و فرار از جهنم مسکو، به وین در اتریش پناه برد.

او در بهمن ۱۳۷۴، در بیمارستانی در وین پس از جراحی قلب درگذشت و در همان شهر (گورستان مرکزی وین) در خاک سرمایه‌داری اتریش به خاک سپرده شد.

سرگذشت کسرایی داستان کسی است که با استعداد ادبی خود، زیباترین قصه‌ها را برای زشت‌ترین ایدئولوژی قرن بافت؛ او نسلی را به کام مرگ و تباهی کشاند و در پایان، خود در سرزمینی بیگانه و در حسرت ایرانی که برای ویرانی‌اش شعر سروده بود، در سرخوردگی و شکست جان داد.

https://t.co/Qbj7lmtHbp

[Reza Pahlavi @PahlaviReza]

هم‌میهنانم،

جایزه آزادی متعلق به شماست، شما که شجاعت، آگاهی، فداکاری، و ایستادگی‌تان بی‌نظیر است.

من افتخار این را داشتم که در فرانکفورت در کنار ده‌ها هزار ایرانی شریف بایستم و این جایزه را به نمایندگی از ملت بزرگ ایران دریافت کنم.

روزی که دیر نیست در یک ایران آزاد کنارتان خواهم ایستاد و این جایزه را که نزد من امانت است به شما خواهم‌ سپرد.

[30Morgh @HamidReza990]

سایه تاریک توهم

امیرهوشنگ ابتهاج (هـ. ا. سایه) بت‌واره‌ترین چهره در میان کوته فکران چپ ایران است؛ شاعری که افکار عمومی او را با محاسن سپید، چشمان اشک‌بار، ترانه ارغوان و تصنیف‌های محمدرضا شجریان و لطفی به عنوان نمادی از «عشق، نجابت و عرفان ادبی» می‌شناسد. با این حال، با کنار زدن لایه رمانتیک شعر او و کندوکاو در اسناد، اعترافات ثبت‌شده در کتاب دوجلدی پیر پرنیان‌اندیش و تاریخ محافل فرهنگی، چهره‌ای کاملاً متضاد آشکار می‌شود: فئودال‌زاده‌ای غرق در رانت دربار پهلوی، استالینیستی متعصب تا واپسین دم، و مهاجری متنعم در مهد سرمایه‌داری غرب که هزینه‌های تندروی ایدئولوژیک خود را بر دوش نسل جوان گذاشت.

بزرگ‌ترین پارادوکس زیستی ابتهاج، تبار اشرافی و ثروت خانوادگی اوست که با ادعاهای کارگری و ضدبورژوازی او در تضادی آشکار قرار داشت:

او فرزند میرزا آقاخان ابتهاج (مدیر بیمارستان پورسینای رشت و از زمین‌داران بزرگ گیلان) بود. عموهای او از ارکان عالی‌رتبه ساختار سیاسی-اقتصادی دوران پهلوی بودند: ابوالحسن ابتهاج (رئیس سازمان برنامه و بودجه، رئیس بانک ملی و پایه‌گذار تکنوکراسی مدرن ایران)، غلامحسین ابتهاج (شهردار تهران و نماینده مجلس) و احمدعلی ابتهاج (سرمایه‌دار بزرگ و مقاطعه‌کار کلان).

سایه در تمام سال‌های جوانی و میانسالی، پیش از ورود به رادیو، در شرکت سیمان تهران و سیمان شمال که متعلق به عمویش احمدعلی ابتهاج بود، مشاغل ریاستی و دفتری با حقوق‌های کلان داشت. او در دفاتر شیک همان کارخانه‌هایی پشت میز می‌نشست و از سود سهام و حقوق مدیریتی ارتزاق می‌کرد که طبق ادبیات مارکسیستی، نماد «استثمار عرق جبین طبقه کارگر» بودند.

سایه یکی از وفادارترین چهره‌ها به خط ارتدوکس و مسکومحور حزب توده بود و تا پایان عمر ۹۴ سالگی حاضر به نقد جنایات بلوک شرق نشد:

او همواره ادعا می‌کرد «من هرگز عضو رسمی حزب توده نبودم»، اما در همان حال می‌گفت «من با توده‌ای‌ها زندگی کردم، افکارم توده‌ای است و تا ابد سوسیالیست خواهم بود». حقیقت این بود که او برای حفظ امنیت شخصی و عدم ثبت رسمی نامش در اداره سوم ساواک، حق عضویت رسمی نمی‌داد و کارت حزبی نمی‌گرفت؛ اما در عمل، حلقه اتصال فرهنگی و بلندگوی اصلی احسان طبری، نورالدین کیانوری و به‌آذین بود.

انتشار گفتگوهای میلاد عظیمی با ابتهاج، پرده از تحجر ایدئولوژیک او برداشت. در شرایطی که حتی احزاب چپ اروپا پس از فروپاشی شوروی، گولاگ‌ها و تصفیه‌های خونین استالین را محکوم کردند، سایه با وقاحت از کارنامه شوروی دفاع کرد، تصفیه‌های استالین را ضروری خواند و مدعی شد که «سوسیالیسم تنها راه نجات بشر است» و مسکو کشوری دهقانی را گرفت و کشوری صنعتی تحویل داد!

یکی از رسواترین نقاط کارنامه ابتهاج، حکمرانی او بر موسیقی کشور با رانت مستقیم دربار پهلوی بود:

در سال ۱۳۵۱، رضا قطبی (رئیس سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران و پسردایی فرح پهلوی)، ابتهاج را به سرپرستی واحد موسیقی رادیو و مدیریت برنامه‌های گل‌های تازه و گلچین هفته منصوب کرد. سایه با بالاترین دستمزد دولتی، خودرو و امکانات اداری در قلب دستگاه تبلیغاتی رژیمی نشست که رفقای چریکی‌اش در خیابان‌ها علیه آن تیرباران می‌شدند.

ابتهاج رادیو را به حیاط‌خلوت یاران خود و نیروهای متمایل به چپ بدل کرد. بسیاری از هنرمندان قدیمی برنامه گل‌ها (مانند داوود پیرنیا، علی تجویدی و برخی خوانندگان سنتی) به حاشیه رانده شدند تا جا برای تولیدات مدنظر حلقه سایه باز شود.

در حالی که یک دانشجو برای داشتن یک کتاب صمد بهرنگی یا جزوه توده‌ای به زندان قزل‌قلعه می‌رفت، ساواک به دستور مقامات ارشد به پرونده ابتهاج دست نزد؛ زیرا او زیر سایه نفوذ خانوادگی خاندان ابتهاج و حمایت مستقیم دربار و دفتر رضا قطبی زندگی می‌کرد.

سایه دقیقاً تا زمانی که کشتی حکومت پهلوی غرق نشده بود، در ساختار رادیو ماند:

درست پس از واقعه میدان ژاله در شهریور ۵۷، وقتی نشانه‌های سرنگونی قطعی به نظر می‌رسید، او همراه با محمدرضا لطفی، شجریان و حسین علیزاده از رادیو استعفا داد تا چهره‌ای انقلابی برای خود بسازد.

او با کانون چاووش، موسیقی اصیل ایرانی را که دهه‌ها حامل پیام آرامش و ظرافت بود، به سرودهای حماسی-نظامی و مارش‌های چپ بدل کرد. تصنیف «سپیده» (ایران ای سرای امید) با کلام او و آواز شجریان، هلهله‌ای در استقبال از آشوبی بود که نظمی مدرن را نابود کرد.

جریان حزب توده و نویسندگان پیرامون سایه، در ماه‌های پس از بهمن ۵۷ در نشریات خود به شدت از اعدام‌های صادق خلخالی و تیرباران ژنرال‌های ارتش و وزرای تکنوکرات پهلوی (از جمله هویدا) حمایت می‌کردند، با این توهم خام که با حذف ارتش و ساختار غربی، فضا برای چرخش ایران به سوی بلوک شرق مهیا می‌شود.

هنگامی که در اردیبهشت ۱۳۶۲ تیغ سرکوب نظام متوجه شبکه مخفی و رهبری حزب توده شد، ابتهاج نیز بازداشت شد:

ابتهاج در کتاب خاطراتش نقل می‌کند که وقتی در زندان ترانه خودش (ایران ای سرای امید) از بلندگوی اوین پخش شد، به گریه افتاد و هم‌بندی‌اش به او پوزخند زد که چرا برای وضعیتی گریه می‌کنی که خودت سازنده سرودش بودی!

شعر ارغوان که امروزه جوانان آن را زمزمه می‌کنند، در رثای خانه‌اش در خیابان انوشیروان تهران و دوران حبس در زندان حزب توده سروده شده است؛ شعری ناشی از استیصال یک توهم سیاسی، نه مبارزه‌ای حماسی.

برخلاف هزاران جوان بدنه چپ که در زندان ماندند یا اعدام شدند، سایه پس از حدود یک سال با نامه معروف محمدحسین شهریار به علی خامنه‌ای با این مضمون که «وقتی سایه را زندانی کردند، فرشته‌ها بر عرش الهی گریه می‌کنند»، با دستور مستقیم آزاد شد و به زندگی عادی بازگشت.

بزرگ‌ترین رسوایی اخلاقی چپ‌های ایران در شیوه مهاجرت سایه متجلی شد:

پس از آزادی، ابتهاج در سال ۱۳۶۶ بار سفر بست؛ اما نه به اتحاد جماهیر شوروی، نه به کوبا و نه به هیچ‌یک از بهشت‌های کمونیستی که دهه‌ها برایشان شعر می‌گفت؛ او مستقیماً راهی شهر کلن در آلمان غربی شد!

او دهه‌ها در آرامش، امنیت، رفاه مادی و تحت پوشش سیستم رفاهی و بهداشتی سرمایه‌داری آلمان زندگی کرد، سیگار کشید، در خانه‌ای دلباز قهوه نوشید و فرزندانش در نظم اقتصادی غرب به کسب‌وکار و زندگی پرداختند؛ در حالی که برای مخاطبان ایرانی اشعاری سراسر حزن، مرگ‌پرستی و اندوه صادر می‌کرد.

کتاب دوجلدی پیر پرنیان‌اندیش (منتشر شده در ۱۳۹۱) آخرین ماسک قدسی را از چهره ابتهاج برداشت:

او در این خاطرات با نخوت و کینه‌ای کم‌نظیر درباره همراهان دهه‌های گذشته‌اش صحبت کرد؛ از محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی گرفته تا پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، احمد شاملو و حتی نیما یوشیج. او طوری سخن می‌گفت که گویی تمام این نوابغ موسیقی و شعر، هویت خود را وامدار هدایت‌ها و کرامات او بوده‌اند.

او در این گفتگوها هر کسی را که از حزب توده و مسکو بریده بود (مانند خلیل ملکی یا جلال آل‌احمد) با گزنده‌ترین الفاظ نواخت و کماکان سرسپردگی به خط کیانوری را شرافت نامید.

مرگ هوشنگ ابتهاج در مرداد ۱۴۰۱ در کلن آلمان، نمایش نهایی ماهیت سازش‌پذیر او با قدرت بود:

پیکر او با پرواز اختصاصی به ایران منتقل شد و در شرایطی که حکومت اجازه دفن چهره‌های مستقل و آزادی‌خواه را در آرامستان‌های عمومی نمی‌داد، برای او با حمایت ارگان‌های دولتی مراسم رسمی برگزار شد و در یکی از بهترین نقاط تفریحی و عمومی گیلان (باغ محتشم رشت) به خاک سپرده شد.

این سرنوشت، تمایز بنیادین او با شاعران ناسازگار واقعی را نشان داد؛ او شاعری بود که در تمام دوران‌ها—از دربار پهلوی و رادیوی رضا قطبی تا پس از انقلاب—راه‌های پیوند با صاحبان قدرت را به خوبی می‌شناخت و تا پایان، منافع شخصی را پشت پرده مرثیه‌سرایی برای خلق پنهان نگه داشت.

[Hamed Hadidian حامد حدیدیان @HamedHadidian]

روایتی که جریان‌های ضدایرانی می‌کوشیدند به خورد افکار عمومی بدهند، این بود که جریان ایران‌گرا با محوریت شاهزاده، تهی از دانش، ادب، فرهنگ و پیشینه است؛ اما امروز این روایتِ ساختگی به کلی فروریخته است. این فروریزش، هم مدیون صدای رسای اندیشمندان و کنشگران است که سکوت را شکستند، و هم نتیجهٔ واکنش‌های عصبی و هجویه‌های سخیفِ مخالفان ایران‌گرایی در برابر هر صدایی که به نام ایران و شاهزاده بلند می‌شود.

این گفت‌وگو را از دست ندهید.

[AliNaghi @alinaghi2018]

رهبر کنگره آزادی تظاهرات مردم علیه جمهوری اسلامی زیر گلوله را با تظاهرات ۲۲ بهمن خودشان که حتا تشویق حکومتی دارد مقایسه می کند. رهبران فرقه جنون با چه زبانی‌ بگویند از ملت ایران نفرت دارند.

[Mehrdad Kalantar @mneyest]

مقایسهٔ طرفداران رژیم که در امنیت و برای دریافت روغن و برنج به خیابان می‌آیند، با مخالفان رژیم که با اطمینان از سرکوب به خیابان می‌آیند، از یک تخم آخوند درمی‌آید. مشکل من با @mahdieh_golroo این نیست که پدرش آخوند است؛ مشکل این است که مثل پدر آخوندش بلد است دروغ بگوید.

[lilith @lilith965965]

حالا اگه مردم فراخوان هجده و نوزده دی ماه و تجمعات مونیخ، ونکوور و فرانکفورت رو شرکت نمی کردن اولین نفری که می گفت تجمع، رفراندوم است خود شما بودی، مثل جریان جایزه که قبل از اعطا خودتون رو جر دادید که به شاه تحویل داده نشه و وقتی اعطا شد گفتید جایزه ش مهم نبود. شارلاتان هستی جانم

[Masoud Safiri @safiri94]

چی باید گفت؟ چی میشه گفت؟ کشتار هزاران جوان و هزاران نفر در صف اعدام رو با نماز جمعه مقایسه می کنه! دستکم از یک عروس سیاه پوش و عاشق که فقط ده ساعت درد عشق رو در زندان کشید و تمام! اگر این تمسخر کشتار و اعدام نیست، پس چیه؟

[MEP Sebastian Tynkkynen @SebastianMEP]

The Iranian peoples fight is our fight. Their freedom is a better world for all of us.

The Crown Prince explains how the Iranian people deeply understand this reality. Because, if the regime were to succeed in its ideology of death, the damage will not be contained to the Middle East.

It would mean devastation for the world as we know it.

[Prof. Dr. Susanne Schröter @susannschroeter]

Wenn Iraner demonstrieren, bleibt alles friedlich und man dankt der Polizei. Wenn Palästinenser demonstrieren, wird die Polizei attackiert und die Linke skandiert "Defund the Police". Finde den Unterschied! #Iran, #Frankfurt

[Javad Salmanzadeh @JavadSamanzadeh]

پیشنهاد می‌کنم گفت‌وگوی مجله «بارو» با داریوش آشوری و شهلا شفیق، دو تن از نویسندگان و روشنفکران شناخته‌شده ایرانی را ببینید.

داریوش آشوری از نسل روشنفکران ملی‌گرا و سوسیالیست مستقل است که سابقه فعالیت در جریان «نیروی سوم» به رهبری خلیل ملکی را دارد و شهلا شفیق نیز از فعالان سابق جریان چپ رادیکال بوده است.

این دو روشنفکر با وجود پیشینه‌های فکری و سیاسی متفاوت، در این گفت‌وگو درباره دیدار مثبت و سازنده خود با شاهزاده رضا پهلوی، دلایل این دیدار و واکنش‌هایی که به آن صورت گرفته، صحبت می‌کنند. هر دو با صراحت از تصمیم خود برای این دیدار دفاع می‌کنند و ارزیابی مثبتی از شخصیت و نقش سیاسی شاهزاده در شرایط کنونی ایران دارند.

به نظرم یکی از نکات مهم این گفت‌وگو، تاکید هر دو بر ضرورت عبور از کینه‌توزی‌ها و اختلافات تاریخی و نگاه به آینده ایران است. اینکه می‌توان با وجود تفاوت‌های فکری و سیاسی، بر سر اصول مشترک و منافع ملی به گفت‌وگو و همگرایی رسید.

شنیدن دیدگاه‌های این دو نفر، به‌ویژه با توجه به پیشینه سیاسی و تحولات فکری‌شان، بسیار ارزشمند و قابل تأمل است.

#شهلا_شفیق
#داریوش_آشوری

لینک گفت‌وگوی کامل در کانال یوتیوب مجله «بارو»:

https://t.co/1lTNB5DdHR

[Dr Daniel @drdanieldorri]

حمله به داریوش آشوری به خاطر حمایت از شاهزاده رضا پهلوی توسط چه کسانی هدایت می شود

علی افشاری

دیدار را نشانه‌ی افول و تناقض دانست. گفت آشوری قبلاً نگران آشوب و بی‌ثباتی بود و به تغییرات کم‌هزینه می‌اندیشید، اما حالا در کنار مسیری ایستاده که دغدغه‌ی هرج‌ومرج و ویرانگری‌های جنگ را ندارد. او این چرخش را بخشی از الگوی بزرگ‌تر افول روشنفکران و تسلیم به پروژه‌های مداخله‌گرایانه خواند و همچنان بر قدردانی از کار فرهنگی آشوری تأکید کرد، ولی موضع سیاسی جدیدش را نقد کرد.

مهدی جامی

پس از مصاحبه‌ی آشوری با صدای آمریکا نوشت که مصاحبه عمدتاً تکراری و کم‌اهمیت بود. تنها نکته‌ی قابل نقل را این جمله دانست که «بعد از دیدار با شازده دیگر تماسی بین ما نبوده است». جامی اشاره کرد آشوری گفته بود به او پیشنهاد شده برای کمک به پهلوی وارد شود، چون «آدم‌های ناحسابی» دورش هستند، اما بعد از عکس و خرج کردن اعتبار، آن افراد همچنان در جایگاه خود ماندند و کسی سراغ آشوری نیامد. او این را «خسر الدنیا و الآخرة» توصیف کرد.

حسین نوش‌آذر

در مقاله‌ای با عنوان «کارت‌پستال آشوری به جریان چپ: من همانم که بودم» نوشت ملاقات برای آشوری هیچ آورده‌ای نداشت، چون تمام سرمایه‌اش «استقلال» بود. این دیدار آن سرمایه را یکباره هزینه کرد: تصویر استقلال خدشه‌دار شد، روایت عمومی از «اندیشمند» به «کنشگر سیاسی همسو» تغییر کرد و بحث‌ها به جای آثار فکری، بر سر یک عکس متمرکز شد. او دیدار را نوعی پاسخ نمادین آشوری به منتقدان چپ دانست که با بازنشر مقاله‌ی ۱۳۴۶اش («ضدصهیونیسم، ضدامپریالیسم و درس روشنفکری») همراه شد.

عبدالستار دوشوکی

عنوان نقد خود را «بیعت آشوری با پهلوی» گذاشت. از آشوری پرسید آیا «دفترچه اضطرار» (برنامه‌ی گذار پهلوی) را خوانده است؛ متنی که به باور او جایگاه پهلوی را حتی فراتر از ولایت مطلقه فقیه تعریف می‌کند و عاملان کشتارها را مشمول عفو و جذب ساختار جدید می‌کند. دوشوکی نوشت اگر با آن مخالف است چرا به دیدار رفت، و اگر موافق است تأسف‌بار است. او تاریخ را در حال تکرار دید و گفت در سال ۵۷ هم بسیاری از اندیشمندان برای بیعت با خمینی صف کشیدند.

حمید فدوی

در مقاله‌ی طولانی «شوربختی آشوری» عکس را نه یک سلفی ساده، بلکه سند تأیید و هم‌پیمانی با دستگاه قدرت و خشونت دانست. او آشوری را شیفته‌ی هایدگر توصیف کرد و قیاس کرد که خروجی یکی عضویت در نازیسم و دیگری عکس با پهلوی است. فدوی نوشت روشنفکر باید «بر قدرت» باشد نه با قدرت، و این عمل مسئولیت اخلاقی آشوری را زیر سؤال برد. او همچنین به حاشیه‌های مربوط به امضای بیانیه‌ها و واکنش‌های بعدی اشاره کرد.

رامین پرهام

در میان امضاکنندگان نامه‌ای انتقادی به آشوری نام برده شد. پرهام (که خود منتقد سرسخت پهلوی و مشاور سابق اوست) در فضای عمومی به دیدارها و نزدیکی‌های نمادین به پهلوی انتقاد داشته و آن‌ها را بخشی از پروژه‌ای می‌داند که به نفع مداخله‌ی خارجی و تضعیف استقلال ایران تمام می‌شود. جزئیات دقیق متن نامه در دسترس عمومی محدود است، اما موضع کلی او ضد سلطنت‌طلبی و منتقد جدی پهلوی است.
این نظرات عمدتاً حول محورهای «هزینه‌کردن استقلال روشنفکری»، «مشروعیت‌بخشی نمادین»، «ناآگاهی یا بی‌توجهی به برنامه‌ی گذار» و «همسویی با مسیر مداخله‌گرایانه» متمرکز بوده‌اند.

[Richard Meusers v.W. 🇮🇹 ن @maternus]

Ist Euch eigentlich aufgefallen, daß Iraner bei Solidaritätsdemos in westlichen Städten nichts zerstören und friedlich bleiben, daß kein einziges "Allahu Akbar" zu hören ist?

Iraner gegen Mullahs ≠ Pali-Intifada.

[Constantin Schreiber @ConstSchreiber]

My conversation with Reza Pahlavi took a deeply personal turn when we discussed the possibility of his family returning to their homeland. What would it mean for him and his mother, Farah Diba, to set foot on Iranian soil again after decades in exile? https://t.co/PoRD6LLIur

[Sharbalaa / شربلا @SharOBalaa]

اگر چپفارسی ذره‌ای از جانش هنوز از مسمومیت با ایدئولوژی پسااستعماری مصون مونده باشه و مهر به هم‌میهنان ایرانیش و حتی هم‌نوعانش در منطقه درش موجود باشه شاید بتونه این سخنان دلسوزانه‌ی شهلا شفیق و داریوش آشوری رو بشنوه و درنگ کنه.
اما متاسفانه امیدی به این کین‌توزان و دینخوها نیست.

[ALiReZaHoPeFuL @alirezahopefull]

صحبت‌های پدر جاویدنام #پوریا_باقری درباره اهدای جایزه آزادی به شاهزاده رضا پهلوی