امروز #۲۱آذر، ۷۹مین سالروز تأسیس حکومت ملی (خودمختار) آذربایجان در سال ۱۳۲۴ است که در عمر کوتاه یکساله خود خدمات ارزنده بسیاری به آذربایجان و ایران کرد؛ از جمله: تأسیس دانشگاه تبریز، #آموزش_به_زبان_مادری در مدارس، اعطای حق رأی و مشارکت سیاسی به زنان، اصلاحات ارضی و تقسیم اراضی خالصه بین دهقانان، تشکیل انجمن ایالتی، توسعه و آسفالت راهها، ساخت و توسعه مراکز درمانی و …
نیروهای متفقین که از شهریور ۱۳۲۰ در بحبوحه جنگ جهانی دوم ایران را اشغال کرده بودند (شوروی از شمال و انگلیس از جنوب)، در نهایت پس از پایان جنگ تصمیم به خروج از ایران گرفتند. با خروج کامل ارتش شوروی از شمال ایران در اردیبهشت ۱۳۲۵، مذاکراتی بین حکومت مرکزی (به نمایندگی مظفر فیروز، معاون سیاسی نخستوزیر وقت، احمد قوام) و حکومت ملی آذربایجان (به نمایندگی پیشهوری) آغاز شد که منجر به امضای موافقتنامهای بین طرفین در ۲۳ خرداد ۱۳۲۵ شد.
طبق این موافقتنامه با شناسایی مجلس ملی آذربایجان به عنوان انجمن ایالتی، اختیارات اجرایی بسیاری به حکومت خودمختار آذربایجان تفویض شد؛ از جمله: اختیار تعیین استانداران، اختصاص ۷۵٪ عواید آذربایجان به مخارج محلی، موافقت حکومت مرکزی با تقسیم اراضی خالصه بین دهقانان، برگزاری انتخابات آزاد و مستقیم با مشارکت زنان، امکان تحصیل به زبان مادری در مقطع ابتدایی حتی برای اقلیتهای کرد، ارمنی، آشوری و …
این موافقتنامه در صورت اجرا میتوانست پایههای یک سیستم حکمرانی مدرن و مترقی #فدرال در ایران را بگذارد، اما با بدعهدی حکومت پهلوی و لشگرکشی ارتش در آذر ۱۳۲۵ (به بهانه دروغین نظارت بر انتخابات مجلس پانزدهم)، نه تنها این موافقتنامه هیچوقت اجرایی نشد، بلکه با سرکوب و قتلعام نیروهای آزادیخواه آذربایجان و سوزاندن کتابهای منتشرشده توسط حکومت ملی آذربایجان، عمر کوتاه ولی پرثمر این حکومت پایان یافت. در سالهای بعد از این اتفاق، حکومت پهلوی نه تنها تلاشی در راستای احقاق حقوق آذربایجانیها نکرد، بلکه هرساله سالروز لشکرکشی به آذربایجان و کشتار مردم این منطقه را با عنوان دروغین «روز نجات آذربایجان» جشن گرفت.
@Shahriar2918@Heymansno ایران دستخوش تغییرات زیادی شده تو ۵۰ سال اخیر، درست، ولی این آقا که ایران نبوده اصلا تو این ۵۰ سال! تغییراتش تو یه جغرافیای دیگه بوده! کسی که ۱۵ سال بعد از انقلابی که اسلامیون افراطی باباشو کلهپا کردن، اسم بچهشو میذاره #نورزهرا نشون میده که هنوز شیعه تو خونش هست!
🔴رامین پوراندرجانی، پزشک ۲۶ ساله و سرباز وظیفه، در جریان اعتراضات سال ۱۳۸۸ مأمور معاینه بازداشتشدگان کهریزک بود. او از اعلام «مننژیت» بهعنوان علت مرگ سه بازداشتی خودداری کرد و در جریان تحقیقات مجلس از شکنجه بازداشتشدگان و تهدید شدنش توسط مسئولان بازداشتگاه شهادت داد.
🔸۱۹ آبان ۱۳۸۸، پیکر بیجان او در بهداری فرماندهی انتظامی تهران بزرگ پیدا شد. گزارش اولیه پلیس از وجود آثار کبودی در اطراف گردنش حکایت داشت.
🔸مقامهای حکومتی روایتهای متناقضی از علت مرگ او ارائه کردند؛ از سکته قلبی تا خودکشی و مسمومیت. خانواده این روایتها را رد کردند و خواستار رسیدگی قضایی شدند، اما حتی اجازه دیدن پیکر فرزندشان را پیش از خاکسپاری نیافتند.
🔸مادر رامین پوراندرجانی گفت: «پسر زیبا، سالم و جوانم را به سربازی فرستادم و جسد او را تحویل گرفتم.»
@amirmoghadam_ir مقدم جان، تو شاید آلزایمر گرفته باشی ولی ما که یادمون نرفته خودتم بخشی از همین پروژه باد کردن رضا پهلوی بودی و یه شبه از «مدیر روابط عمومی معاونت اجرایی ریاست جمهوری روحانی» رفتی تو تیم پهلوی و همین چند ماه پیش از بالا دستور اومد که بچرخی! کون لق رضا پهلوی ولی برو خودتو سیاه کن!
این روزها که ایده #راه_سوم در فضای سیاسی ایران دوباره مطرح شده، باید به ریشههای آن و #خلیل_ملکی بازگشت. روشنفکر و سیاستمداری که در سال ۱۲۸۰ در تبریز متولد شد و بعدها در اوج جنگ سرد و دوقطبی بلوک شرق و غرب، ایده «نیروی سوم» را برای عبور از بنبستهای سیاسی زمانه شکل داد.
ملکی که از سرسپردگی حزب توده به شوروی به ستوه آمده بود، در سال ۱۳۲۶ از این حزب انشعاب کرد و پایههای جریان #سوسیال_دموکرات نیروی سوم را در ایران بنا گذاشت. اهداف این جریان روشن بود: عاملیت مردم، پیوند عدالت اجتماعی با آزادیهای سیاسی، استقلال از اردوگاه سرمایهداری و کمونیسم و مبارزه همزمان با استبداد داخلی و سلطه خارجی.
سرنوشت ایده چه شد؟ نیروی سوم با این اهداف، به حامی مهم دولت مصدق بدل شد. اما با کودتای ۲۸ مرداد، این تشکیلات به شدت سرکوب شد. در فضای قطبی و رادیکال پس از کودتا، صدای عقلانیت و دموکراسیخواهی این جریان در میان افراطگراییها گم شد.
سرنوشت خود ملکی تلختر بود. او تاوان استقلال فکریاش را داد؛ هم بارها توسط حکومت پهلوی زندانی و محدود شد و هم از سوی حزب توده و چپهای وابسته به شوروی بایکوت و خائن نامیده شد. ملکی در ۱۳۴۸ در تهران و در انزوا درگذشت، اما امروز مطرح شدن دوباره ایدههای پیشروی او نشان میدهد که نگاه سوسیال دموکراتیک او چقدر از زمانهاش جلوتر بود.
@saghitarin تو آذربایجان جنوبی هم تو سال ۱۹۴۵ تو دوران حکومت ملی آذربایجان (پیشهوری) به زنان حق رأی و حق انتخاب شدن داده شد، ۱۸ سال قبل از حکومت مرکزی و انقلاب سفید.
سانتیاگو پنا، رئیسجمهور پاراگوئه، پس از فروپاشی «بانک اوئنو» و قطع دسترسی بیش از نیمی از مردم به پسانداز و حقوق بازنشستگیشان، استیضاح و حبس خانگی شد.
پنا به دلیل روابط تجاری با این بانک، پنهانکاری وضعیت وخیم آن و اتهام اختلاس استیضاح گردید.
#UenoBank 🇵🇾
لحظه اعلام موجودیت انقلاب ۵۷ توسط بنیانگذارش، محمدرضا شاه پهلوی، ۱۵ آبان ۱۳۵۷:
«من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم. انقلاب ملت ایران نمیتواند مورد تأیید من به عنوان پادشاه ایران نباشد. بدانید که در راه انقلاب ملت ایران علیه استعمار، ظلم و فساد من در کنار شما هستم…»