Following the entry into force last week of an order banning the import and sale of products from Judea and Samaria, East Jerusalem and the Golan Heights, we informed the Dutch Embassy in Israel this evening that Dutch diplomats operating in Ramallah must return their Israeli-issued diplomatic documentation within seven days. After this period, the diplomatic privileges and immunities granted to them by the State of Israel will expire.
If the Netherlands wishes to continue representing its interests with the Palestinians, it may do so from Palestinian Authority territory, rather than from the territory of the State of Israel.
Last month, we removed the Dutch delegation from the International Support Center for Gaza in Kiryat Gat, following actions taken by the Dutch Government against Israel.
I reiterate: Israel will not ignore measures intended to harm it.
Any country that acts in a hostile and unilateral manner against Israel will lose influence and relevance in the region.
I also reiterate the urgent need to address the growing antisemitism and incitement openly seen on the streets of the Netherlands. Not only are this antisemitism and incitement not being seriously addressed, but the anti-Israel policies of the Dutch Government are fueling them.
Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen.
Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen.
Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren.
Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch.
Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog.
Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen.
Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken.
Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen.
Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden.
Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond.
Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen.
Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen.
Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt?
Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen.
Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen.
En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook:
Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens.
Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen.
En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd:
te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen.
TOUCHING TRIBUTE: Berlin’s iconic Brandenburg Gate glowed with the Israeli flag and the words “Bring Them Home Now” as protesters demanded the release of all remaining hostages in Gaza.
We reviewed the science, listened to the experts, and acted. BARDA is terminating 22 mRNA vaccine development investments because the data show these vaccines fail to protect effectively against upper respiratory infections like COVID and flu. We’re shifting that funding toward safer, broader vaccine platforms that remain effective even as viruses mutate.
📽️ Deze week las ik in het parlement de pakkende en zorgwekkende brandbrief voor van een Joodse jongeman uit Antwerpen. Ik zag dat de minister (Verlinden, Justitie) onder de indruk was. Ga er even voor zitten, want het is vijf na twaalf.
🎙️ Dames en heren,
Ik heb deze interpellatie over de aanpak van het toenemende antisemitisme enkele weken geleden ingediend, en ze komt – helaas - niks te vroeg.
Want gisteren nog werd Herman Brusselmans vrijgesproken nadat hij had geschreven, ik citeer: “Ik wil iedere Jood die ik tegenkom een puntig mes los door de keel rammen”.
De afgelopen maanden heb ik in dit parlement herhaalde malen aangekaart dat een islamitische prediker op een grote anti-Israëlmanifestatie in Brussel in het Arabisch had opgeroepen om, ik citeer “de Joden te verbranden”. Hij wordt daar, voor zover ik weet, niet eens voor vervolgd.
Conclusie: virulent antisemitisme wordt in dit land niet bestraft, of toch zeker niet als de dader een geliefde BV of moslim is.
Het is in deze ellendige en zeker voor Joden ronduit beangstigende context dat ik hier vandaag deze zorgwekkende brief breng van een Joodse jongeman, een kennis van me. Hier ga ik:
Geachte Voorzitter, geachte leden van het Federaal Parlement, dames en heren,
Ik ben 26 jaar en geboren en getogen in Antwerpen, in een Joodse familie die al generaties lang in België woont. Mijn overgrootouders kwamen na de Holocaust uit Polen naar België, op zoek naar een veilige plek om een nieuw leven op te bouwen. Ze geloofden in de waarden van dit land — vrijheid, gelijkheid, broederschap.
Maar vandaag kan ik niet anders dan vaststellen dat die waarden voor mij, en voor vele Joodse Belgen, steeds verder afbrokkelen.
Vanaf mijn kindertijd werd ik al geconfronteerd met antisemitisme. Het was altijd aanwezig, als een achtergrondgeluid in mijn leven. Op straat werd ik uitgescholden — "vuile Jood" klonk me te vaak in de oren. Ik hoorde mensen "Heil Hitler" roepen. In het park escaleerde dit soms tot gevechten met jongeren. Maar als kind voelde ik me nooit echt bang. Het was kwetsend, het was vernederend, maar ik voelde me nog steeds veilig.
Pas later, op een leeftijd waarop je zou verwachten dat volwassenheid en redelijkheid de overhand krijgen, leerde ik hoe gevaarlijk diep antisemitisme in België geworteld zit.
Mijn ervaringen in het hoger onderwijs waren niet min. In 2020 begon ik te studeren aan de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen. Ik maakte vrienden, voelde me geaccepteerd, dacht dat ik gewoon een student kon zijn zoals iedereen.
Maar in 2021, toen er een conflict uitbrak tussen Israël en Hamas, vielen de maskers af. Mensen die ik als vrienden beschouwde, keerden zich opeens tegen mij. Niet wegens iets wat ik had gezegd of gedaan, maar simpelweg omdat ik Joods ben.
Plotseling was ik een doelwit. In groepsgesprekken werd ik uitgescholden, openlijk veracht en uiteindelijk zelfs uit groepen gezet. Een medestudent ging zo ver dat hij mij bedreigde.
Dat was het moment waarop ik echt besefte hoe diep antisemitisme in België geworteld is. Niet alleen op straat, niet alleen bij extremisten, maar overal — zelfs in het hoger onderwijs, waar we zouden moeten leren over respect, kritisch denken en verdraagzaamheid.
Maar het werd nog erger.
In oktober 2023 brak opnieuw een oorlog uit in Israël, en de gevolgen daarvan waren hier in België onmiddellijk merkbaar. De sfeer op school veranderde. Vanaf dat moment voelde ik de haat in de gangen van de hogeschool. Blikken die me vroeger neutraal aankeken, waren nu vijandig. Soms voelde ik me letterlijk bekeken alsof ik de vijand was. Ik was niet langer gewoon een student. Ik was "de Jood".
Mijn laatste semester, het semester waarin ik moest afstuderen, werd een van de moeilijkste periodes van mijn leven. Niet door de academische druk, maar door de antisemitische haat die overal om me heen merkbaar was.
En toen kwam 2024. Een jaar waarin ik in mijn eigen stad, in het centrum van Antwerpen, twee keer fysiek werd aangevallen.
De eerste keer liep ik nietsvermoedend met een vriend over straat, toen een groep moslims ons plots omsingelde. Ze riepen antisemitische beledigingen, noemden ons "Israëlische moordenaars" en "vuile Joden." Voor ik goed en wel kon reageren, voelde ik de eerste klap in mijn gezicht. Mijn bril vloog op de grond, ik wankelde achteruit. Ze schopten en sloegen, terwijl ze bleven schreeuwen. Mijn vriend probeerde me te beschermen, maar we waren met z’n tweeën tegen een hele groep.
Mensen keken toe, maar niemand greep in.
De tweede aanval gebeurde slechts enkele maanden later, opnieuw in het hart van Antwerpen. Dit keer was ik alleen. Een groep van vijf of zes moslimmannen liep op me af. Ik hoorde ze zeggen: "Kijk, een smerige Jood." Voordat ik kon weglopen, voelde ik een harde duw. Ik struikelde, en toen kwamen de slagen. Ik werd tegen de grond geduwd en geschopt. Mijn hoofd bonsde tegen de stoep.
Deze keer eindigde ik in het ziekenhuis.
Twee keer deed ik aangifte bij de politie. Twee keer werd er een PV opgesteld. En twee keer gebeurde er verder niets.
Ik ben geboren in dit land, in Antwerpen, en ik woon hier al mijn hele leven. Maar ik voel me hier niet meer veilig. Dit is niet normaal.
En ik ben niet de enige. Dit is niet slechts mijn verhaal. Dit is het verhaal van honderden, wellicht duizenden Belgische Joden die elke dag de groeiende dreiging van antisemitisme voelen. Die zich moeten afvragen of ze nog wel een keppel of davidster kunnen dragen op straat; die zich afvragen of hun kinderen wel veilig zijn op school of op de weg daarnaartoe; en die zich afvragen of een klacht indienen wegens antisemitisme eigenlijk wel zin heeft.
Toch wordt het probleem van antisemitisme in België onderschat. Er wordt te weinig aandacht aan besteed. Word alstublieft wakker, want de toestand wordt jaar na jaar erger.
Ik wil ook benadrukken dat dit niet enkel een probleem is voor de Joodse gemeenschap. Dit is een probleem voor iedereen in België. Want als een deel van de samenleving niet meer veilig is, en als een groeiend deel van de samenleving zelfs overweegt om daarom het land te verlaten, dan faalt de samenleving als geheel. En dan zal uiteindelijk niemand nog veilig zijn.
Premier De Wever heeft al jaren een goede relatie met de Joodse gemeenschap. Hij begrijpt de ernst van dit probleem en heeft zich meermaals uitgesproken tegen antisemitisme. Maar woorden alleen zijn niet genoeg. We hebben actie nodig.
Strengere handhaving, betere bescherming, en de duidelijke, ondubbelzinnige boodschap dat antisemitisme niet getolereerd wordt.
Ik vertel mijn eigen verhaal om een wake-up call te geven. Het toenemend antisemitisme mag niet genegeerd worden. Dit moet stoppen. Ik dank u.
Dames en heren, minister, tot daar dus de noodkreet van een Joodse jongeman. Ik zou zeggen laat het tot u doordringen. Herbeluister het, of ik zal u de brief uiteraard graag bezorgen.
Minister, mijn vragen aan u zijn dan ook:
Eén: erkent deze regering dat het antisemitisme de pan uitswingt en veel te hoog is?
Twee: erkent deze regering dat sinds de dodelijk jihadistische terreuraanslag van Hamas van 7 oktober 2023 in Israël, de grootste slachting op Joden sinds de Holocaust, het vaak reeds latent aanwezige antisemitisme een extra boost heeft gekregen en dus naar de oppervlakte is gekomen?
Drie: beseft deze regering dat steeds meer Joden hun joodse identiteit verbergen (keppel, davidsster…)? Dat steeds meer Joden zich hier niet meer thuis voelen, zich gewoonweg onveilig voelen in onze samenleving of zelfs overwegen om België te verlaten wegens het toenemende antisemitisme?
Vier: wil deze regering antisemitisme niet zomaar onder noemers als ‘racisme’ en ‘discriminatie’ scharen, maar het behandelen én aanpakken als een specifiek hardnekkig fenomeen?
Vijf: wil deze regering een specifiek actieplan ontwikkelen om antisemitisme zoveel mogelijk te detecteren en te bestrijden, met dus uiteraard als doel het aantal antisemitische incidenten drastisch terug te dringen en ervoor te zorgen dat elke Jood zich veilig én thuis voelt in onze samenleving, in ons land? En dus niet meer zijn of haar joodse identiteit verbergt, en dus niet meer overweegt om dit land te verlaten, of het effectief doet? De laatste jaren hebben heel wat Joden, die ik persoonlijk ook ken, België verlaten, onder andere of specifiek wegens het toenemende antisemitisme.
Minister, ik kijk uit naar uw antwoorden op deze toch wel klemmende en prangende vragen. Dank u alvast. 👇
“Met dit wetsvoorstel wordt een infrastructuur opgetuigd om politieke en ideologische controle uit te oefenen en maatschappelijke tegenstand uit te faseren. Funest voor een vrije, democratische samenleving.”
@gideonvmeijeren spreekt al zijn zorgen uit over het draconische wetsvoorstel Wtmo van de @VVD.
How is it possible that international institutions, which began as an anti-Nazi alliance, are allowing antisemitic genocidal doctrines to flourish uninterrupted in the wake of the largest massacre of Jews since World War II?
From my address today at the UN General Assembly special session marking International Holocaust Memorial Day >>
Zweden wijst groot windpark voor de kust af omdat het slecht is voor natuur en milieu. Het land pakt door met kernenergie. De Zweedse minister voor klimaat en natuur is er duidelijk over. https://t.co/4Tk7xuPKho
Freedom of speech https://t.co/C6p1rmjeTT via @YouTube Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech ...
Als je geen oppositie toelaat in je land, ben je geen vrij land meer. Laat zien dat je de democratie steunt en word vandaag nog lid van onze beweging. Hoe meer leden we hebben, hoe sterker we staan en hoe moeilijker het wordt voor het kartel om #FVD te verbieden. Ga naar https://t.co/uxS7QsRbme en deel dit bericht met zoveel mogelijk mensen. Niets doen is geen optie meer.
My family and I have a big announcement to share with you on February 15th!
And yes, it’s definitely going to be a Great Day in South Carolina! 👊 🇺🇸
Be sure to RSVP here: https://t.co/fxxxpBbW2b