RobSon

Głównie o historii carskiej Rosji, „białego” ruchu i polskich formacjach na wschodzie XX wieku. Wpisy poświęcone wyłącznie celom historycznym.

[RobSon @Robson1872]

Szarża kawalerii Armii Czerwonej na pozycje wojsk generała Wrangla w radzieckim filmie „Ucieczka” z 1970 roku.

Cavalry charge of the Red Army against the positions of General Wrangel’s forces in the Soviet film “Flight” (1970).

[RobSon @Robson1872]

https://t.co/gIQJEBpJRp

[RobSon @Robson1872]

Atak Armii Czerwonej na pozycje wojsk generała Wrangla na Krymie w radzieckim filmie „Ucieczka” z 1970 roku.

Attack of the Red Army on the positions of General Wrangel’s forces in Crimea in the Soviet film “Flight” (1970).

[RobSon @Robson1872]

Szarża kawalerii Armii Czerwonej na pozycje wojsk generała Wrangla w radzieckim filmie „Ucieczka” z 1970 roku.

Cavalry charge of the Red Army against the positions of General Wrangel’s forces in the Soviet film “Flight” (1970).

[RobSon @Robson1872]

Film powstał na podstawie trzech utworów Michaiła Bułhakowa: „Biegu”, „Białej gwardii” oraz „Morza Czarnego”. Jest to jedna z pierwszych ekranizacji dzieł Bułhakowa zarówno w ZSRR, jak i na świecie.

[RobSon @Robson1872]

Atak Armii Czerwonej na pozycje wojsk generała Wrangla na Krymie w radzieckim filmie „Ucieczka” z 1970 roku.

Attack of the Red Army on the positions of General Wrangel’s forces in Crimea in the Soviet film “Flight” (1970).

[RobSon @Robson1872]

Dokładnie 56 lat temu, 11 czerwca 1970 roku w Nowym Jorku zmarł Aleksander Fiodorowicz Kiereński – rosyjski polityk, prawnik, członek Dumy Państwowej IV kadencji z ramienia chłopskiej partii trudowików, wiceprzewodniczący Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, minister sprawiedliwości, a następnie minister wojny i marynarki wojennej w Rządzie Tymczasowym. Po rezygnacji księcia Lwowa, objął funkcję przewodniczącego Rządu Tymczasowego Rosji.

Jako premier Rosyjskiego Rządu Tymczasowego stale balansował między umiarkowanymi socjalistami a obozem niesocjalistycznym, głównie liberałami. W trakcie tzw. puczu Korniłowa, Kiereński odsunął generała Korniłowa ze stanowiska głównodowodzącego armii rosyjskiej, jednocześnie samemu, obejmując tę funkcję.

W wyniku rewolucji październikowej jego rząd został obalony przez bolszewików. Bezskutecznie próbował stłumić bolszewicką rewoltę przy pomocy kozackiego korpusu generała Krasnowa. W listopadzie 1917 roku w wyborach do Zgromadzenia Ustawodawczego Rosji został wybrany deputowanym z listy eserowców z Saratowa.

W czasie wojny domowej w Rosji wyemigrował za granicę, gdzie próbował zapewnić wsparcie Ententy dla Ogólnorosyjskiego Rządu Tymczasowego. Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych pracował dla amerykańskiego Hoover Institution oraz znalazł zatrudnienie jako wykładowca na Uniwersytecie Stanford. Wniósł tam znaczący wkład w archiwum historii Rosji.

Zmarł 11 czerwca 1970 wskutek miażdżycy tętnic wieńcowych w szpitalu w Nowym Jorku. Następnie jego zwłoki przewieziono do Londynu, gdzie zostały pochowane na Putney Vale Cemetery. Jest również autorem wspomnień, badań historycznych oraz publikacji dokumentalnych poświęconych historii rewolucji rosyjskiej.

[RobSon @Robson1872]

Dokładnie 56 lat temu, 9 czerwca 1970 roku w Durbanie zmarł pułkownik Fiodor Jewgieniewicz Konowałow – rosyjski pilot wojskowy, doradca wojskowy armii abisyńskiej, uczestnik Wielkiej Wojny, wojny domowej w Rosji, wojny włosko-abisyńskiej oraz wojny domowej w Hiszpanii.

W trakcie I wojny światowej, za wybitne zasługi w misjach bojowych i rozpoznawczych, został awansowany do stopnia pułkownika i objął stanowisko inspektora lotnictwa Armii Kaukaskiej.

Podczas wojny domowej w Rosji walczył na południu kraju po stronie „białych” – początkowo w szeregach Armii Dońskiej, a następnie w Siłach Zbrojnych Południa Rosji generała Denikina. Służył najpierw w 3. Dywizjonie Lotniczym, a od stycznia 1919 roku pełnił obowiązki dowódcy 1. Dywizjonu Lotniczego.

Pod koniec lutego tego samego roku przejął pełne dowództwo dywizjonu. Następnie został mianowany dowódcą 2. Dywizjonu Lotniczego, jednocześnie pełniąc funkcję zastępcy dowódcy lotnictwa w Armii Rosyjskiej generała Wrangla.

Wiosną 1920 roku został ewakuowany do Konstantynopola, skąd przez Egipt wyemigrował do Etiopii. Podczas wojny włosko-abisyńskiej pełnił funkcję doradcy wojskowego dowódców etiopskich oraz samego cesarza Hajle Sellasje I.

Był jedynym zagranicznym doradcą, który pozostał u boku cesarza aż do samego końca konfliktu. Jego wspomnienia z tego okresu są wysoko cenione przez historyków jako cenne świadectwo naocznego obserwatora działającego po stronie etiopskiej.

W czasie wojny domowej w Hiszpanii zgłosił się jako ochotnik do oddziałów generała Francisco Franco, gdzie otrzymał stopień pułkownika.

Po zakończeniu II wojny światowej osiedlił się w Południowej Afryce, gdzie zajmował się wykopaliskami archeologicznymi. Zmarł 9 czerwca 1970 roku w Durbanie, gdzie następnie został pochowany.

[RobSon @Robson1872]

„Mój synu! Idź i ratuj swoją Ojczyznę!” – plakat rekrutacyjny do antybolszewickiej Armii Ochotniczej generała Denikina z okresu wojny domowej w Rosji.

“My son! Go and save your Motherland!” – recruitment poster for General Denikin's anti-Bolshevik Volunteer Army from the period of the Russian Civil War.

[RobSon @Robson1872]

https://t.co/QMRlHrGTKU

[RobSon @Robson1872]

Ostatnio udało mi się zdobyć niezwykle ciekawą książkę autorstwa legendarnej, a zarazem kontrowersyjnej postaci – Piotra Nikołajewicza Krasnowa.

Był generałem kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego, pisarzem, publicystą, działaczem wojskowym i politycznym oraz atamanem Wojska Dońskiego. W 1926 roku był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.

Brał udział w tłumieniu powstania bokserów, wojnie rosyjsko-japońskiej, wojnie domowej w Rosji oraz w obu wojnach światowych.

[RobSon @Robson1872]

Nowy nabytek do domowej biblioteczki – przedwojenne polskie wydanie powieści „Opadłe liście” autorstwa atamana Piotra Krasnowa z 1929 roku.

[RobSon @Robson1872]

@MichaPk1 Medal dla uczestników Marszu Jassy–Don, ustanowiony w grudniu 1918 roku przez generała Denikina.

[RobSon @Robson1872]

Poniżej fragment ukazujący, w jaki sposób scena ta została pierwotnie opisana w książce.

[RobSon @Robson1872]

Śmierć esauła Kałmykowa w radzieckiej ekranizacji „Cichego Donu” z 1957 roku.

[RobSon @Robson1872]

Książki poświęcone tym wydarzeniom.

[RobSon @Robson1872]

Dokładnie 81 lat temu, 1 czerwca 1945 roku w tzw. „Dolinie Śmierci” nieopodal austriackiego miasta Lienz, brytyjscy żołnierze spacyfikowali, a następnie rozpoczęli deportację bezbronnych Kozaków z Kozackiego Stanu.

Akcja ta była częścią operacji „Keelhaul”, realizowanej na podstawie postanowień konferencji jałtańskiej dotyczących przymusowego przekazywania Sowietom wszystkich jeńców wojennych będących obywatelami Związku Sowieckiego.

Tego dnia, około godziny siódmej rano, Kozacy zgromadzili się za ogrodzeniem obozu wokół polowego ołtarza, gdzie trwała uroczysta msza żałobna. W momencie przyjmowania komunii nagle pojawili się brytyjscy żołnierze.

Najpierw rzucili się na zgromadzonych, a gdy część Kozaków próbowała stawiać opór, zaczęli ich bić i kłuć bagnetami. Strzelając oraz używając bagnetów, kolb i pałek, rozbili żywy łańcuch utworzony przez kozackich junkrów, którzy własnymi ciałami próbowali osłonić bezbronnych.

Bijąc wszystkich bez wyjątku – żołnierzy, uchodźców, starców, kobiety, a nawet tratując małe dzieci – Brytyjczycy odgradzali poszczególne grupy, chwytali je i siłą wpychali do podstawionych ciężarówek.

Dowództwo brytyjskie przekazało sowieckim organom represji 22,5 tysiąca Kozaków z Kozackiego Stanu, w tym wielu schorowanych starców, kobiet i dzieci. Skazano ich tym samym na śmierć w łagrach lub natychmiastową egzekucję. Wydarzenia te przeszły do historii jako „Kozacka Golgota”.

Według różnych szacunków, brytyjskie władze wydały Sowietom z obozów w Austrii łącznie około 60 tysięcy Kozaków – zarówno żołnierzy, jak i cywilnych uchodźców.

Wśród wydanych znaleźli się także słynni kozaccy generałowie z czasów wojny domowej w Rosji, m. in. Piotr Krasnow, Andriej Szkuro, Sułtan Girej-Kłycz oraz inni „biali” emigranci.

Należy wyraźnie podkreślić, że wydanie znacznej części „białych” Kozaków i emigrantów Sowietom przez Brytyjczyków nastąpiło z naruszeniem obowiązującego prawa - wielu z nich nigdy nie posiadało obywatelstwa Związku Sowieckiego.

[RobSon @Robson1872]

Zachęcam do zapoznania się ze świetnym wpisem o operacji „Keelhaul” autorstwa @wojnawkolorze

https://t.co/RuaxXhtLD0

[RobSon @Robson1872]

Krasnow również i to od jego nazwiska cały późniejszy proces nazwano „Procesem Krasnowców”.

Na poniższym zdjęciu z procesu sądowego w pierwszym rzędzie: Piotr Krasnow, Andriej Szkuro i Sułtan Girej-Kłycz.

W drugim rzędzie: Helmuth von Pannwitz, Siemion Krasnow i Timofiej Domanow.

[RobSon @Robson1872]

„Prowadzimy walkę nie z partią polityczną, lecz z „sektą” spiskowców wrogich całej duchowej kulturze ludzkości oraz idei bóstwa. Proszę mi wytłumaczyć, dlaczego Włosi skazują na śmierć członków mafii „czarnej ręki”, dlaczego Amerykanie sadzają na fotelu elektrycznym anarchistów-bombistów, i dlaczego ja nie mam tępić bolszewików – morderców duszy i ciała społeczeństwa?”

— generał Roman von Ungern-Sternberg, znany również jako „Krwawy Baron”.

[RobSon @Robson1872]

Admirał Aleksander Kołczak na froncie tobolskim, jesień 1919 r.

Admiral Alexander Kolchak on the Tobolsk Front, autumn 1919.

[RobSon @Robson1872]

@deltaIV9250 During historical reenactments of the Russian Civil War, he often appeared wearing the uniform of the Drozdovsky Regiment.

[RobSon @Robson1872]

General Mikhail Drozdovsky was an exceptionally charismatic figure who openly expressed his strong monarchist views.

As early as the formation of his brigade on the Romanian Front, despite the official declaration of political neutrality, he created within the unit a so-called “parallel structure” - a secret monarchist organization aimed at the ideological unification of the volunteers. Members of this organization were issued special identification cards in three different ranks. According to estimates, as many as 90% of the soldiers in his unit possessed such cards.

However, Drozdovsky’s arrival on the Don later caused numerous internal disputes and divisions within the Volunteer Army itself, as the Drozdovtsy began recruiting other officers into their organization as well, including Kornilovtsy and Markovtsy, many of whom represented more liberal, democratic, or republican political orientations.

These conflicts and divisions were not limited to the lower levels of command - they also became apparent among the senior officers of the Volunteer Army. Some generals did not share the fervent monarchist views of Drozdovsky and his organization. Drozdovsky himself entered into a bitter conflict, among others, with the highly popular General Markov and with General Romanovsky.

Interestingly, despite being a monarchist, Drozdovsky was the first commander in the Volunteer Army to begin replenishing losses in his unit with captured Bolshevik prisoners.

Among the Drozdovtsy, many versions circulated regarding the true cause of General Drozdovsky’s death. According to the most popular one, his death was allegedly orchestrated by the Chief of Staff of the Volunteer Army, General Romanovsky, who, being in conflict with Drozdovsky, feared his growing influence within the army.

According to this version, Romanovsky supposedly ordered a doctor in Yekaterinodar to deliberately mistreat the general. After Drozdovsky’s death, the doctor allegedly received a large sum of money and subsequently fled abroad. However, there is no reliable evidence confirming the claim that General Romanovsky was responsible for General Drozdovsky’s death.