Eén deregulering. Een economische omwenteling van 30 miljard dollar!
Dat is de spectaculaire boodschap van Javier Milei over het werk van zijn minister Federico Sturzenegger.
Argentinië beschikte al decennialang over gigantische olie- en gasvoorraden, maar de politieke klasse had de energiesector gekneveld met prijscontroles, exportbeperkingen en protectionisme.
Het beruchte barril criollo was daarvan een schoolvoorbeeld: politici bepaalden de binnenlandse olieprijs in plaats van de markt.
Milei en Sturzenegger maakten een einde aan deze interventie.
Volgens Milei bedraagt het verschil tussen het oude energiescenario en de nieuwe situatie maar liefst 30 miljard dollar: van een geraamd tekort van 15 miljard naar een overschot van 15 miljard!
En dit is slechts één onderdeel van Sturzeneggers gigantische dereguleringsoperatie.
De economische betekenis is enorm. Kapitaal kan weer naar productieve investeringen stromen. Ondernemers kunnen produceren, exporteren en concurreren zonder voortdurend toestemming te vragen aan bureaucraten.
Decennialang presenteerden Argentijnse politici zichzelf als beschermers van de nationale economie, terwijl hun eigen interventies die economie verstikten.
Stel je voor hoeveel welvaart Europese overheden dagelijks vernietigen met hun honderdduizenden regels, subsidies, vergunningen en politieke prijsinterventies.
Milei laat zien wat economische vrijheid kan ontketenen.
¡Viva la libertad, carajo!
De Tachtigjarige Oorlog (1568–1648) was een van de eerste succesvolle grootschalige belasting opstanden tegen fiscale onderdrukking en politieke centralisatie.
De Nederlandse gewesten kwamen in verzet tegen Filips II, zijn belastingpolitiek, religieuze vervolging en aantasting van onze historische vrijheden. De beruchte tiende penning van Alva werd het symbool van fiscale dwang.
Het Plakkaat van Verlatinghe uit 1581 verklaarde dat een vorst die de rechten van zijn onderdanen schendt, zijn legitimiteit kan verliezen.
Bijna twee eeuwen later volgde de Boston Tea Party van 1773. Amerikaanse kolonisten gooiden 342 kisten Britse thee in de haven uit protest tegen buitensporige belastingheffing.
Jefferson, Adams, Washington en Franklin bouwden voort op die traditie van verzet tegen willekeurige politieke macht, waarvan de Nederlandse Opstand het belangrijkste voorbeeld was.
En nu, bijna 450 jaar na het Plakkaat van Verlatinghe, menen politici als Jesse Klaver, Laurens Dassen en Henri Bontenbal opnieuw te mogen bepalen hoeveel van onze inkomsten, ons eigendom en onze vrijheid de staat mag opeisen.
De historische boodschap aan politieke machthebbers blijft dezelfde:
DON’T TREAD ON US!
Wat onze betovergrootopa’s en -oma’s konden, kunnen wij vandaag toch ook?
@PeterBerbee@gemnieuwkoop Het is beter om met je buren te praten ipv dit op het internet te delen. Je kunt je buren melden dat ze een gratis cursus kunnen volgen bij https://t.co/u5O9eEsZOS. Als je goed stookt, dan komt er nagenoeg geen rook uit de schoorsteen. Niet alle houtstokers over 1 kam scheren aub
Nederland telt 10,3 miljoen werkenden en 2,4 miljoen bedrijven. Slechts 72.000 ondernemingen, amper 3%, vertegenwoordigen 7,84 miljoen werknemersbanen: 85,5% van het totaal.
Bij gemiddeld drie eigenaren spreken we over 216.000 eigenaarsposities.
Hun economische activiteiten zouden volgens mijn middenhypothese samenhangen met €300 miljard aan jaarlijkse belasting- en premieopbrengsten, circa 65% van het totaal.
Deze ondernemers vormen de ruggengraat van onze economie. Ze investeren, organiseren productie, nemen risico’s en financieren toekomstige groei. En veel van hen zijn wellicht millionairs.
En wat doet Den Haag? Het behandelt hen als melkkoeien voor een uitdijend clientelair politiek en bureaucratisch apparaat.
Nederland moet deze ondernemers niet uitmelken, maar maximaal ruimte geven.
Zonder hun investeringen geen economische groei. Zonder groei geen stijgende welvaart. En zonder welvaart valt er voor politici niets te verdelen.
@chrisklomp Het feit alleen al dat de overheid het je moet gunnen om iets te ondernemen. Alsof een ambtenaar snapt wat jij als ondernemer gaat doen. Hahahaha.
Wie betaalt in Nederland de rekening?
6,3 miljoen fte verdienen hun salaris in de markt. (🔴)
2,1 miljoen fte worden betaald uit belasting en premies. (⚫️)
Dat is 3 op 1. Elke ambtenaar en elke zorgbaan rust op drie mensen die het eerst moeten verdienen.
En dat zijn niet de multinationals. De top 100 bedrijven is goed voor 500.000 fte. Het mkb voor 2,7 miljoen, ruim 5 keer zoveel.
De bakker, de installateur en de zzp'er betalen uw en mijn welvaart.
Toch is de publieke sector sinds 2018 met 16% gegroeid en worden ondernemers nu met de hoogste belastingen op hun pensioenpotten weggezet.
Bron: CBS
@spectrapartner@jimmydijk Precies, hier hetzelfde. Terwijl ze zelf dikke pensioenpotten bij ABP opbouwen die niet belast worden. Mijn vader zei het vroeger al: blijf met je tengels van andermans spullen af. Dat is gewoon roof.
De sociaaldemocratische welvaartsstaat is als een dierentuin. De leeuw krijgt voedsel, onderdak en medische verzorging. Hij hoeft niet meer te jagen, geen risico’s te nemen en niet meer voor zichzelf te zorgen. Wat een vooruitgang!
Maar de leeuw betaalt een verschrikkelijke prijs: zijn vrijheid.
Na jaren gevangenschap verliest hij zijn zelfstandigheid. Zijn welpen worden geboren achter tralies. Ze leren nooit jagen, kennen geen vrijheid en beschouwen hun kooi als de natuurlijke wereld.
De eigenaren van de dierentuin noemen dat beschaving. Ze wijzen trots op hun uitstekende voorzieningen en verklaren zichzelf onmisbaar. Ondertussen worden de arme dieren volledig afhankelijk van hun verzorgers.
En precies daarin schuilt het verdienmodel van de sociaaldemocratie.
Hoe afhankelijker de bewoners, hoe machtiger de beheerders. Iedere nieuwe voorziening creëert nieuwe cliënten, nieuwe ambtenaren, nieuwe budgetten en nieuwe politieke belangen.
Clientelisme wordt solidariteit genoemd. Afhankelijkheid heet bestaanszekerheid. En het stemvee moet vooral blijven geloven dat buiten de hekken uitsluitend ellende wacht.
De eigenaren bepalen de regels, innen de belastingen en beloven bij iedere verkiezing een iets grotere kooi.
De tragiek? Uiteindelijk verdedigen de dieren hun eigen gevangenschap.
Want wie nooit vrijheid heeft gekend, verwart verzorging met vrijheid.
Demissionair kabinet incoming!
We gaan hoogstwaarschijnlijk straks weer een demissionaire periode in met politiek Den Haag. Hierbij hou ik m’n hart vast welke wetten en belastingen wederom in ons nadeel door onze strot geramd gaan worden.
Tenzij ze het zover laten komen dat we niet eens meer mogen stemmen omdat ze dan zeker hun plekje kwijt zijn (te erg eigenlijk dat die mensen dus zoveel macht hebben dat ze zichzelf in het pluche kunnen laten).
Dan zitten we dus de facto niet in een democratie en dat is het beste bewijs dat dit systeem, wat zij democratie noemen, verkracht is en niet meer werkt.
We moeten gaan nadenken hoe we dit kunnen veranderen. Want wat we nu hebben is zo overduidelijk een poppenkast waar enkel wij harder en harder moeten werken en meer van onszelf moeten geven en waar de overheid niet meer naar zichzelf kijkt waar het een onsje minder of beter kan.
En als ze zichzelf niet durven te reorganiseren en mensen te ontslaan. Hoe denk je dan dat het met het kritisch vermogen is gesteld om andere zaken aan te pakken? Precies. Dat gebeurd al helemaal niet. En dat is alles wat je hoeft te weten om te snappen dat we echt verandering nodig hebben. Niet een beetje, maar structureel.
In Zwitserland wordt bijvoorbeeld een select clubje van 7 mensen gekozen voor vier jaar. En alle mensen kunnen direct meebeslissen over zaken die er op de politieke lijst staan. Zeven mensen, van gelijke rang. Geen enkele is de baas maar zeven even sterke stemmen.
Elk van hen leidt een ministerie, maar beslissen doen ze samen.
Een premier of president met alle macht in zijn eentje bestaat er niet. Het voorzitterschap wisselt elk jaar tussen de zeven en geeft daarmee dus geen extra macht. Dezelfde persoon kan het ook niet twee jaar achter elkaar zijn.
Gemiddeld stemmen de Zwitsers vier keer per jaar, over belangrijke onderwerpen. Vind je dat het parlement een slechte wet heeft gemaakt, dan verzamel je 50.000 handtekeningen binnen 100 dagen en dan moet het hele land erover stemmen. Wil je zelf iets in de grondwet veranderen, dan heb je 100.000 handtekeningen nodig binnen 18 maanden. Dat is minder dan 2 procent van de kiezers. Het volk beslist.
Dit voorbeeld geef ik om je te laten snappen dat er echt wel andere manieren zijn om een land te besturen. Want wat we nu hebben is stuurloos. Althans, niet voor diegenen die er zitten. Voor hen is het prachtig. Alles fout kunnen doen en nooit ergens verantwoordelijkheid voor hoeven te dragen is geweldig voor ze. Maar niet voor ons.
Nederland heeft in de laatste decennia duidelijk via de stembus laten weten wat het wil. En daar is niks van terecht gekomen. Het is eerder erger geworden op alle fronten.
Er worden ons zaken opgedrongen waar we niet voor gekozen noch invloed op hebben, en waar de beslissing in Brussel of Davos is gemaakt. We zitten in een klimaattransitie die niet meer vol te houden of te verdedigen is. Volgens het planbureau PBL is de kans kleiner dan 5 procent dat Nederland zijn klimaatdoel voor 2030 haalt. Dan moet je er gewoon mee stoppen en niet vol op het orgel doorgaan zoals Nederland doet.
Andere landen zijn er al mee gestopt. Meerdere Europese regeringen hebben hun strategie herzien omtrent de groene plannen en de Verenigde Staten hebben zich grotendeels teruggetrokken. En wij zijn dus als enige landje nog dapper aan het strijden en ondertussen onze economie aan het slopen.
In een haperende economie kan het ook zeker niet zo zijn dat de overheid ook nog eens de grootste werkgever van Nederland is zoals nu het geval is. Want die worden betaald van belastinggeld.
Het ambtenarenapparaat is de afgelopen jaren extreem gegroeid. En is ook nog eens de grootste concurrent van het bedrijfsleven geworden. Om nog maar niet te spreken van alle bedrijven waar de staat ook nog eens aandeelhouder van is.
Het zou me niks verbazen als we daarom zo’n slechte economie gekregen hebben.
En nu dan? Hoor ik je denken.
1/2
@chrisklomp Ik heb 25 jaar sober geleefd en gespaard. Nu ik het nodig heb om van te leven (we zijn zo sociaal dat ik niets ontvang) wordt het extra belast. Gewoon ordinaire roof. Of vul jij het verschil aan? Je bent toch sociaal?
@chgroenhuijsen Zal wel kloppen, want ChatGPT. Hahaha. Maar vergeet niet dat de top 10% meer dan 50% van alle belastingen opbrengt. En de (rijke) ondernemers er voor zorgen dat mensen überhaupt een baan hebben.
@FoCuSsYT Volgens mij hebben we last van het Stockholm syndroom. Je wordt bestolen en vindt het normaal. Sterker nog je zegt: "neem meer, mijn heerser!"