وَ...
می دانی؛
از آدمی بعید نیست که بگوید: خداحافظ
و بندبند وجودش «میخواهم بمانم» باشد؛
و غمین منتظر باشد کسی در هیاهوی رفتن، دستش را بگیرد و بگوید:
بمان...
برگمان در «#مهر_هفتم» از غیبت خدا عبور میکنه و به پرسش هولناکتری میرسه، وقتی هیچ معنایی تضمین نشده، چرا هنوز باید عاشق شد؟
شاید عشق، آخرین شورش انسان علیه بیمعنایی باشه. دیالوگ یونس شاهکاره:
«اگر همهچیز در این جهان ناقص است، عشق در کاملترین شکلِ نقصش کامل است.»
Wow
فیلم هنگکنگی In the mood for love رو دیدم. اولش با این زیرنویس شروع شد:
«زن سرش را پایین نگه داشت
تا به مرد شانسی برای نزدیکتر شدن بدهد
ولی آن مرد قادر نبود،
چون شجاعت نداشت.
زن برگشت و دور شد.»
ما از نظر عاطفی بیسوادیم. دربارهی آناتومی و هزار چیز دیگر یاد گرفتهایم، اما هیچوقت چیزی دربارهی روح و احساساتمان نیاموختهایم
Scenes from a Marriage
Ingmar Bergman
هاکنی تا ۸۸ سالگی عمر کرد و تا آخرین لحظه با دستهای لرزون و لاغر از نقاشی کشیدن دست نکشید. حالا به جای اینکه از رفتنش غوصه بخوریم، تا هنوز بهاره به شکوفهها و درختها و سبزیها نگاه کنیم شاید دنیا رو به رنگ اون دیدیم.
تو این تابلو تقریبا جسد حضور نداره
اما میتونیم مرگ رو در واکنش زندهها ببینیم
مونک میخواد بگه مرگ در بدن مرده نیست
مرگ در چهره زنده ها صورت میگیره
این نقاشی درباره
ویرانی زندگی کسایی هست که زنده موندن.
(مرگ در اتاق بیمار)ادوارد مونک