د حافظ صاحب انس حقاني پر لیکنه؛ یوه ارامه تبصره
@AnasHaqqani313
د «سیاست؛ له احساساتو هاخوا، د واقعیتونو درک» تر عنوان لاندې د حافظ صاحب انس حقاني وروستۍ لیکنه د عقلانیت، اعتدال، د مخالف نظر د اورېدو او له احساساتي چلندونو څخه د واټن نیولو بلنه ورکوي. د همدې عقلاني خبرو اترو او یو بل منلو له فضا څخه په استفادې غواړم، نه د خبرو اترو او عقلانیت له اصل سره د مخالفت لپاره، بلکې د بحث د لا ژورولو په موخه، پر هغه تعریف لږ تم شم چې لیکوال د خپلې مقالې په پیل کې د سیاست په اړه وړاندې کړی او د خپل فکر او ورپسې استدلالونو یوه مهمه برخه یې ورباندې ولاړه کړې ده: «سیاست ځینې د دولت د ادارې، د ځواک د مدیریت، د ممکناتو د ترلاسه کېدو او یا د متقابلې تېرېدنې هنر بولي.»
داسې ښکاري چې مخکې له دې چې د همدې تعریف پر بنسټ عقلاني سیاست له احساساتي سیاست څخه بېل کړو، خپله دغه تعریف باید تر پوښتنې لاندې ونیسو؛ ځکه سیاسي عقلانیت په تشه فضا کې عمل نه کوي. عقل کولای شي واقعیت وپېژني، امکانات وسنجوي او غوره وسیله وټاکي؛ خو تر دې بنسټیزه پوښتنه دا ده چې دا عقل د کوم فکر، کومو ارزښتونو او کوم هدف په خدمت کې قرار لري؟
له بلې خوا، هغه تعریفونه چې د ځینو مفاهیمو په اړه په کتابونو او تحصیلي نصابونو کې وړاندې کېږي، تل خالص واقعي او علمي تعریفونه نه وي؛ بلکې کله ناکله له غربي نړۍلید او ارزښتي مفاهیمو سره ګډ شوي وي. له همدې امله باید هر تعریف بې له نقد او ارزونې ونه منل شي. په ځانګړي ډول د مسلمانانو د واک او نفوذ خاوندان باید د لوېدیځو او ختیځو سیاسي تعریفونو په نقل او منلو کې له فکري احتیاطه کار واخلي.
راځئ په مقاله کې وړاندې شوی تعریف په جلا جلا برخو وڅېړو.
لومړی؛ آیا سیاست د دولت اداره ده؟
د دولت اداره بې له شکه د سیاسي کار یوه برخه ده؛ خو سیاست له دولتدارۍ سره برابرول، د سیاست مفهوم ډېر محدودوي. حتی په معاصرو سیاسي علومو کې هم دا لید تر ډېره د سیاست له دودیز او دولتمحور تصور سره تړاو لري. سیاست یوازې په وزارت، ارګ او رسمي دولتي جوړښتونو کې نه ترسره کېږي؛ د سیاسي ګوندونو فعالیت، د عامه افکارو جوړول، پر واکمنانو نظارت، د خلکو له خوا د حاکمانو محاسبه، امر بالمعروف و نهی عن المنکر هم سیاسي فعالیتونه دي، په داسې حال کې چې دا ټول د «دولت اداره» نه دي.
د سیاست واقعیت او اسلامي لیدلوری دا ښیي چې؛ سیاست په اصل کې په داخلي او بهرني چارو کې د خلکو د چارو رعایت او سمبالښت دی. دولت د دې رعایت د عملي کولو وسیله ده، نه دا چې دولت په خپله د سیاست غایت وي. سیاست هم یوازې له پورته څخه ښکته یو اړخیز جریان نه دی. یوه برخه یې له دولت سره تړلې ده چې په عملي توګه د خلکو چارې سمبالوي، او بله برخه یې له امت سره تړاو لري چې پر حاکمانو څارنه کوي او هغوی محاسبه کوي. نو که سیاست یوازې د دولت اداره تعریف شي، د خلکو د سیاسي نقش لویه برخه له سیاست څخه ایستل کېږي؛ په داسې حال کې چې خپله لیکوال په مقاله کې د خلکو پر سیاسي پوهاوي، خبرو اترو او عقلاني بحثټینګار کړی دی.
دوهم؛ آیا سیاست د ځواک مدیریت دی؟
ځواک د سیاست لپاره ضروري دی. د ټولنې د چارو عملي رعایت له سیاسي ځواک او اقتدار پرته ډېر سخت یا ناشونی کېږي؛ خو اصل باید د خلکو د چارو رعایت وي او ځواک د دې هدف د تحقق وسیله، همدې لپاره ځیني د سیاست په تعریف کې د قدرت کلمه نه استفاده کوي او پر ځای یې د خلکو در امورو رعایت جمله کاروي.
فرض کړئ دوه دولتونه د ځواک په مدیریت کې ډېر بریالي دي؛ یو یې ځواک د اسلام پر بنیاد د خلکو سرپرستي لپاره کاروي او بل یې د خلکو د ځپلو لپاره. د ځواک د مدیریت له تخنیکي زاویې شاید دواړه بریالي وبلل شي؛ خو آیا ویلای شو چې دواړه سم سیاست لري؟ دلته اساسي پوښتنه راولاړېږي: ځواک د کوم فکر پر بنسټ، د کوم هدف لپاره او د خیر او شر په کوم معیار اداره کېږي؟ د «ځواک مدیریت» اصطلاح دې پوښتنې ته ځواب نه ورکوي.
بله ستونزه دا ده چې کله ځواک د سیاست محور وګرځي، اصلي اندېښنه ورو ورو دا شي چې ځواک څنګه ترلاسه کړو، څنګه یې وساتو او څنګه یې پراخ کړو. په دې حالت کې ممکن خلک د سیاست د رعایت موضوع نه، بلکې د واک د ساتلو وسیله وګرځي. سمه رابطه برعکس ده: ځواک د سیاست لپاره دی، نه سیاست د ځواک لپاره.
درېیم؛ آیا سیاست «د ممکناتو ترلاسه کول» دي؟
دا تعبیر د نولسمې پېړۍ د جرمني له صدراعظم بیسمارک سره ډېر مشهور شوی او وروسته د ریالیستي سیاست له مهمو تعبیرونو څخه وګرځېد. خو «ممکنات» په دوو بېخي متفاوتو معناوو تعبیر کېدلی شي.
که هدف دا وي چې سیاستوال باید واقعیت، خپل او د مقابل لوري ځواک، فرصتونه، محدودیتونه، وخت او شرایط په دقیقه توګه وپېژني، دا نه یوازې ناسم نه دي، بلکې د سیاسي عقلانیت له اړتیاوو څخه دي. څوک چې واقعیت نه پېژني، هغه د واقعیت د بدلون وړتیا هم نه لري.
خو ستونزه هغه مهال پیلېږي چې موجود واقعیت د مطالعې له موضوع څخه د سیاست په معیار بدل شي. په دې صورت کې هر هغه څه چې اوس موجود نه وي یا سمدستي ترلاسه کېدونکی نه وي، «غیرواقعبینانه» او «ناممکن» بلل کېږي، او سیاست د موجود حالت په منلو او مدیریت کولو راټیټېږي.
همدا ډول واقعګرایي (ریالیزم) د تحمیل شویو واقعیتونو د ټینګښت لپاره په یوه ځواکمنه وسیله بدلېدای شي. استعمار د همدې منطق پر بنیاد ویل چې موجود استعماري حالت، تحمیل شوي سرحدونه، د لویو قدرتونو سلطه، اقتصادي استثمار، نړیوال نظام او اوسنی دولت ـ ملت نظم «واقعیت» دی؛ نو د دې بنسټیز بدلون یا د خلافت د بیا تأسیس په اړه فکر او هڅه «غیرواقعبینانه» او «ناممکنه» ده.
که انسانانو تل موجود واقعیت د ممکناتو وروستی حد ګڼلی وای، د بشري تاریخ ډېر ستر بدلونونه به هېڅکله نه وای رامنځته شوي. ریښتینی سیاستوال باید د واقعیت پېژندلو او واقعیت ته د تسلیمېدو ترمنځ توپیر وکړي. واقعیت باید وپېژندل شي تر څو پوه شو چې څنګه یې بدلوو؛ نه دا چې یوازې د هغه موجودیت د هغه د مشروعیت او دوام دلیل وګرځوو.
له همدې امله «ممکنات» باید د وسایل او اسالیبوپه ټاکلو کې نقش ولري، نه د اصل، هدف او د خیر او شر، دوست او دښمن او د الولاء والبراء د معیار په ټاکلو کې. عقل پوښتي: زموږ امکانات څه دي؟ د ځواک توازن څنګه دی؟ کوم وخت مناسب دی؟ کومه وسیله اغېزمنه ده؟ خو دا چې اصلاً باید کوم لوري ته ولاړ شو، یوه بله او تر دې ژوره پوښتنه ده چې واقعیت یې معیار نه دی.
څلورم؛ آیا سیاست متقابله تېرېدنه ده؟
دا تعبیر تر دې زیات چې د سیاست حقیقت بیان کړي، سیاست د یوه مذاکرهچي له زاویې ګوري. مذاکره، تفاهم، مصالحه او حتی په مشخصو شرایطو کې تاکتیکي شاتګ کولای شي د عقلاني سیاست وسایل وي؛ خو سیاست تل مذاکره نه ده. کله مذاکره وي، کله سیالي، کله تقابل او کله پر یوه دریځ ټینګ درېدل. اسلام کې بیا اصل له دار الحرب سره تقابل او حرب دی.
تر دې مهمه دا ده چې باید د وسایلو په انعطاف او له اصل څخه په تېرېدو کې فرق وشي. سیاستوال کولای شي په وخت، وسیله، اسلوب او ځینو فرعي چارو کې انعطاف وکړي؛ خو که «متقابله تېرېدنه» د سیاست په اصل بدله شي، نو پوښتنه پیدا کېږي چې د دې تېرېدنې حد چېرې دی؟
په لوېدیځ سیاسي فکر کې هم مصلحت (جوړجاړی) او «منځنی حل» مهم ځای لري، او د اروپا سیکولریزم هم د همدې مفکورې پر بنیاد منځ ته راغی، یعنې سیکولریزم د دهري فکر او پاپانو ذهنیت تر منځ یو جوړجاړی و. له همدې وجې ستونزه هغه وخت رامنځته کېږي چې جوړجاړی یا متقابله تېریدنه د منازعې د حل له یوې طریقې څخه د حقیقت په معیار بدل شي. حقیقت لازماً د دوو متضادو نظرونو په منځ کې نه وي؛ کېدای شي یو حق وي او بل باطل. نو مذاکره او مصالحه د سیاست وسایل کېدای شي، خو نه شي کولای خپله د سیاست تعریف یا د حق او باطل معیار وګرځي.
او په پای کې؛ آیا سیاست یوازې هنر دی؟
بې له شکه سیاست هنر، مهارت، تدبیر، هوښیاري، تحلیلي وړتیا او د انسانانو پېژندنه غواړي. خو هنر موږ ته یوازې دا راښيي چې څنګهیو کار په ښه توګه ترسره کړو؛ دا نه راښيي چې د کوم هدف لپاره او د کوم معیار پر بنسټ یې ترسره کړو.
هنر په دې معنا د نجارۍ او آهنګرۍ په څېر له تجربې او مهارت سره تړلی دی چې هر څوک یې د تجربې او استعداد پر بنیاد زده کولی شي، له نړۍلید او ارزښتونو سره تړاو نه لري. یو امریکایي، چینایي، روسي او مسلمان سیاستوال ټول کولای شي د مذاکرې، ځواک مدیریت، ډیپلوماسۍ او د واقعیت د درک تخنیکونه زده کړي. که سیاست یوازې هنر او مهارت وي، نو د دوی د سیاستونو ترمنځ اساسي توپیر په څه کې دی؟
توپیر په هغه فکر کې دی چې دا هنر یې په خدمت کې قرار لري؛ هغه فکر چې ټاکي خیر او شر څه دي، مصلحت په کوم معیار سنجول کېږي او ځواک د کوم هدف لپاره کارول کېږي.
له همدې امله تر ټولو دقیق تعریف دا دی چې: سیاست په داخل او خارج کې د یوه مشخص فکر پر بنسټ د خلکو د چارو رعایت دی؛ دولت دا رعایت عملاً پر مخ وړي او خلک هم د حاکمانو د څارنې او محاسبې له لارې پکې برخه اخلي.
په دې چوکاټ کې عقلانیت نه حذفېږي او نه کم ارزښته کېږي؛ برعکس، سیاست له عقلانیت پرته په بېتدبیرۍ او ګډوډۍ اوړي. خو د عقلانیت ځای باید سم وټاکل شي: عقلانیت د سیاست وسیله ده، نه د هغه وروستی ارزښتي اساس او معیار. عقل واقعیت پېژني، امکانات سنجوي، پایلې محاسبه کوي او مناسبه لاره ټاکي؛ خو دا چې څه خیر دي، څه شر دي او ټولنه باید کوم لوري ته لاړه شي، دا د سیاست له فکري بنسټ څخه سرچینه اخلي.
که وغواړو د اسلامي او غربي سیاست توپیر وکړو، دا توپیر د قدرت، دولت او جوړجاړي د ادارېهنر پر بنسټ نه کېږي؛ اصلي توپیر دا دی چې یو سیاستوال خپل سیاست پر کوم فکر ولاړوي، یعنې خیر او شر څنګه تعریفوي. د اسلام او په ځانګړي ډول د اهلسنتو عقیده دا ده چې خیر او شر عقلي نه دي او د ګټو، واقعیتونو او مادي مصالحو پر بنسټ نه تعریفېږي، بلکې د وحی او شرعي اوامرو پر بنسټ تعریفېږي. یعنې دولت ـ ملت شر او خلافت خیر دی، او دا د هغو خلکو عقیده ده چې حسن او قبح، خیر او شر عقلي نه، بلکې شرعي ګڼي.
نو ښایي تر «عقلانیت او احساساتو» د تقابل لا ژوره پوښتنه دا وي: کوم عقلانیت، د کوم فکر په خدمت کې، د کوم هدف لپاره او د کوم معیار پر بنسټ؟
اعلامیه مطبوعاتی:
سفارتخانههای امریکا مراکز جاسوسی و نفاق اند، دعوت از بازگشایی سفارت امریکا در افغانستان خیانت به قربانیان امت اسلامی و بیحرمتی به خون شهداست
وزیر امور خارجه حکومت افغانستان، در گفتوگوی اخیر خود با روزنامه «نیویارک تایمز» در کابل، با دعوت رسمی از امریکا برای بازگشایی سفارت و سرمایهگذاری در بخشهای زیربنایی و معادن افغانستان، اظهار داشت: «ما فصل جنگ را پایانیافته میدانیم و منبعد خواهان روابطی بر بنیاد احترام متقابل و آغاز فصل تازهای از تعامل مثبت هستیم. »
سخن گفتن از «پایان فصل جنگ» با دولتی که در جنگ فراگیر و خصمانه علیه امت اسلامی قرار دارد، خطایی استراتژیک و چشمپوشی از واقعیتی انکارناپذیر است. امریکا سرکرده کفر جهانی و دشمن اصلی مسلمانان است. هرچند امریکا فعلاً در افغانستان جنگ نظامی ندارد، ولی اگر زاویه دید ما امت محور باشد متوجه میشویم که امریکا همین اکنون در چندین جبهه علیه مسلمانان میجنگد و سرلشکر آن است. امریکا در جنگ یمن و بحران خونین سودان نقش دارد، از رژیم یهود پشتیبانی نامحدود نظامی، سیاسی و تسلیحاتی در نسلکشی مردم فلسطین و لبنان میکند، و نیز سیاست فشار، تحریم و تقابل با ایران را روی دست گرفته و در کنار این تحولات، از سیاستهای حکومت هند در زمینهٔ اشغال و سرکوب مسلمانان، تشدید تنشها از سوی پاکستان بر افغانستان، و اعمال فشارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی بر افغانستان حمایت میکند.
در ترازوی اسلام، معیار الولاء والبراء، مرزهای استعماری و مفاهیم وطنی نیست. عداوت با امریکا ریشه در تقابل بنیادین کفر و اسلام دارد و نادیده گرفتن جنایات این قدرت استعمارگر در سراسر جغرافیای اسلامی، به بهانه منافع ملی، انحراف از اصول عقیدتی و نادیده گرفتن سیاست واحد اسلامی است. افزون بر این، خصومت امریکا علیه افغانستان هرگز پایان نیافته است؛ نبود حضور فزیکی نظامیان امریکایی به معنای پایان جنگ و برقراری صلح نیست؛ بلکه امریکا رویکرد خود را از جنگ مستقیم نظامی به فشارهای اقتصادی، سیاسی و فعالیتهای استخباراتی تغییر داده است. چنانکه مسدود کردن و غارت میلیاردها دالر از ذخایر بانک مرکزی، تحمیل تحریمهای اقتصادی، نقض حاکمیت فضایی و تهاجم گسترده تبلیغاتی علیه ارزشهای اسلامی، با تمام توان جریان دارد. بناً از دیدگاه شرعی، برقراری هرگونه پیوند دیپلوماتیک، سیاسی یا اقتصادی با «دولت محارب بالفعل» که دستش به خون مسلمانان آلوده است، باطل و حرام است.
در سوی دیگر، دعوت از شرکتها و دولت امریکا برای استخراج معادن و تسلط بر زیربناهای افغانستان، فاجعهای دوچندان به همراه دارد:
نخست اینکه،دولتهای سرمایهداری غرب همواره به سرزمینهای ضعیف بهعنوان طعمهای برای چپاول مینگرند. این سیاست غارتگرانه در توافقات اخیر پیرامون اوکراین کاملاً عیان شد؛ جایی که کمکهای امریکا به تصاحب و مدیریت منابع معدنی، نفت و گاز مشروط گردید و عملاً «تصاحب دارایی به شیوه استعماری» رقم خورد.
دوم،معادن و ذخایر طبیعی بلاد اسلامی «ملکیت عامه» امت است و باید در جهت مصالح و قدرت مسلمانان برای اظهار دین به کار گرفته شود. از آنجا که مواد معدنی استراتژیک نقشی حیاتی در صنایع موشکی، سیستمهای راداری و تکنالوژی دفاعی و نظامی دارند، واگذاری این منابع حیاتی به منزله کمک به تداوم حیات استعماری امریکا، ضعیف ساختن مسلمانان و تقویت شمشیر دشمنی است که با آن موشک و بمب ساخته و بر سر مظلومان در غزه، لبنان و دیگر بلاد اسلامی فرود میآورد.
وزیر خارجه افغانستان قبلا نیز گفته بود: «من توانایی رئیسجمهور ترامپ در معامله، رویکرد عملگرایانه و قاطعیت او را عواملی میدانم که میتوانند تعامل سازنده با دولت وی را تسهیل کنند.»چنین ذهنیتی نسبت به سیاستمداران امریکایی، بهویژه دونالد ترامپ، با دیدگاه اسلامی در تضاد کامل قرار دارد. نگاه ترامپ به جهان، رویکردی کاملاً مالکانه و استعماری است؛ او همچنان سودای تصاحب پایگاه بگرام را در سر دارد، از غصب کامل فلسطین پشتیبانی میکند و حالا با وقاحت از این میگوید که تنگه هرمز را جزء قلمرو امریکا اعلام خواهد کرد.
آیا اصرار تعامل نزدیک با کسی دارید که نهتنها در عمل علیه اسلام میجنگد، بلکه در سخن نیز دشمنی خود را فریاد میزند؟ ترامپ در دوره اول ریاستجمهوری خود صراحتاً اعلام کرد: «جهان متمدن را علیه تروریزم اسلامی افراطی متحد خواهیم ساخت و آن را بهطور کامل از روی زمین محو خواهیم کرد.»
پس بیایید بهجای طمع به استعمارگران غربی و وارد شدن در معاملات با آنها، دست برادری به سوی مسلمانان، یعنی دوستان واقعی خود، دراز کنید؛ کسانی که شما را به مایه عزت حقیقی، یعنی تأسیس دوباره خلافت راشده ثانی بر منهج نبوت، دعوت میکنند. این دعوت برحق، مانند سیاست عملگرایانه غربی، یک معامله تجاری و اقتصادی نیست، بلکه معاملهای بزرگ با ذات اقدس الله سبحانه و تعالی است. نصرت از این دعوت، شما را به عزت، اقتدار و جایگاه رهبری جهان خواهد رساند؛ همانگونه که روزگاری عربِ پراکنده و جاهل را از حاشیه تاریخ به جایگاه سرداری و رهبری جهان رساند.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ۚ أَتُرِيدُونَ أَن تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا مُّبِينًا.
ترجمه: ای کسانی که ایمان آوردهاید! کافران را به جای مؤمنان اولیاء قرار ندهید. آیا میخواهید برای خدا علیه خودتان حجت آشکاری قرار دهید؟
سوره نساء، آیه ۱۴۴
دفتر مطبوعاتی حزب التحریر – ولایه افغانستان
سه شنبه ۵ ربیع الاول ۱۴۴۸هـ
۲۰۲۶ / ۰۸ / ۱۸ م
شماره: ح.ت.افغ ۰۳/۱۴۴۸
اعلامیه مطبوعاتی:
سفارتخانههای امریکا مراکز جاسوسی و نفاق اند، دعوت از بازگشایی سفارت امریکا در افغانستان خیانت به قربانیان امت اسلامی و بیحرمتی به خون شهداست
وزیر امور خارجه حکومت افغانستان، در گفتوگوی اخیر خود با روزنامه «نیویارک تایمز» در کابل، با دعوت رسمی از امریکا برای بازگشایی سفارت و سرمایهگذاری در بخشهای زیربنایی و معادن افغانستان، اظهار داشت: «ما فصل جنگ را پایانیافته میدانیم و منبعد خواهان روابطی بر بنیاد احترام متقابل و آغاز فصل تازهای از تعامل مثبت هستیم. »
سخن گفتن از «پایان فصل جنگ» با دولتی که در جنگ فراگیر و خصمانه علیه امت اسلامی قرار دارد، خطایی استراتژیک و چشمپوشی از واقعیتی انکارناپذیر است. امریکا سرکرده کفر جهانی و دشمن اصلی مسلمانان است. هرچند امریکا فعلاً در افغانستان جنگ نظامی ندارد، ولی اگر زاویه دید ما امت محور باشد متوجه میشویم که امریکا همین اکنون در چندین جبهه علیه مسلمانان میجنگد و سرلشکر آن است. امریکا در جنگ یمن و بحران خونین سودان نقش دارد، از رژیم یهود پشتیبانی نامحدود نظامی، سیاسی و تسلیحاتی در نسلکشی مردم فلسطین و لبنان میکند، و نیز سیاست فشار، تحریم و تقابل با ایران را روی دست گرفته و در کنار این تحولات، از سیاستهای حکومت هند در زمینهٔ اشغال و سرکوب مسلمانان، تشدید تنشها از سوی پاکستان بر افغانستان، و اعمال فشارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی بر افغانستان حمایت میکند.
در ترازوی اسلام، معیار الولاء والبراء، مرزهای استعماری و مفاهیم وطنی نیست. عداوت با امریکا ریشه در تقابل بنیادین کفر و اسلام دارد و نادیده گرفتن جنایات این قدرت استعمارگر در سراسر جغرافیای اسلامی، به بهانه منافع ملی، انحراف از اصول عقیدتی و نادیده گرفتن سیاست واحد اسلامی است. افزون بر این، خصومت امریکا علیه افغانستان هرگز پایان نیافته است؛ نبود حضور فزیکی نظامیان امریکایی به معنای پایان جنگ و برقراری صلح نیست؛ بلکه امریکا رویکرد خود را از جنگ مستقیم نظامی به فشارهای اقتصادی، سیاسی و فعالیتهای استخباراتی تغییر داده است. چنانکه مسدود کردن و غارت میلیاردها دالر از ذخایر بانک مرکزی، تحمیل تحریمهای اقتصادی، نقض حاکمیت فضایی و تهاجم گسترده تبلیغاتی علیه ارزشهای اسلامی، با تمام توان جریان دارد. بناً از دیدگاه شرعی، برقراری هرگونه پیوند دیپلوماتیک، سیاسی یا اقتصادی با «دولت محارب بالفعل» که دستش به خون مسلمانان آلوده است، باطل و حرام است.
در سوی دیگر، دعوت از شرکتها و دولت امریکا برای استخراج معادن و تسلط بر زیربناهای افغانستان، فاجعهای دوچندان به همراه دارد:
نخست اینکه،دولتهای سرمایهداری غرب همواره به سرزمینهای ضعیف بهعنوان طعمهای برای چپاول مینگرند. این سیاست غارتگرانه در توافقات اخیر پیرامون اوکراین کاملاً عیان شد؛ جایی که کمکهای امریکا به تصاحب و مدیریت منابع معدنی، نفت و گاز مشروط گردید و عملاً «تصاحب دارایی به شیوه استعماری» رقم خورد.
دوم،معادن و ذخایر طبیعی بلاد اسلامی «ملکیت عامه» امت است و باید در جهت مصالح و قدرت مسلمانان برای اظهار دین به کار گرفته شود. از آنجا که مواد معدنی استراتژیک نقشی حیاتی در صنایع موشکی، سیستمهای راداری و تکنالوژی دفاعی و نظامی دارند، واگذاری این منابع حیاتی به منزله کمک به تداوم حیات استعماری امریکا، ضعیف ساختن مسلمانان و تقویت شمشیر دشمنی است که با آن موشک و بمب ساخته و بر سر مظلومان در غزه، لبنان و دیگر بلاد اسلامی فرود میآورد.
وزیر خارجه افغانستان قبلا نیز گفته بود: «من توانایی رئیسجمهور ترامپ در معامله، رویکرد عملگرایانه و قاطعیت او را عواملی میدانم که میتوانند تعامل سازنده با دولت وی را تسهیل کنند.»چنین ذهنیتی نسبت به سیاستمداران امریکایی، بهویژه دونالد ترامپ، با دیدگاه اسلامی در تضاد کامل قرار دارد. نگاه ترامپ به جهان، رویکردی کاملاً مالکانه و استعماری است؛ او همچنان سودای تصاحب پایگاه بگرام را در سر دارد، از غصب کامل فلسطین پشتیبانی میکند و حالا با وقاحت از این میگوید که تنگه هرمز را جزء قلمرو امریکا اعلام خواهد کرد.
آیا اصرار تعامل نزدیک با کسی دارید که نهتنها در عمل علیه اسلام میجنگد، بلکه در سخن نیز دشمنی خود را فریاد میزند؟ ترامپ در دوره اول ریاستجمهوری خود صراحتاً اعلام کرد: «جهان متمدن را علیه تروریزم اسلامی افراطی متحد خواهیم ساخت و آن را بهطور کامل از روی زمین محو خواهیم کرد.»
پس بیایید بهجای طمع به استعمارگران غربی و وارد شدن در معاملات با آنها، دست برادری به سوی مسلمانان، یعنی دوستان واقعی خود، دراز کنید؛ کسانی که شما را به مایه عزت حقیقی، یعنی تأسیس دوباره خلافت راشده ثانی بر منهج نبوت، دعوت میکنند. این دعوت برحق، مانند سیاست عملگرایانه غربی، یک معامله تجاری و اقتصادی نیست، بلکه معاملهای بزرگ با ذات اقدس الله سبحانه و تعالی است. نصرت از این دعوت، شما را به عزت، اقتدار و جایگاه رهبری جهان خواهد رساند؛ همانگونه که روزگاری عربِ پراکنده و جاهل را از حاشیه تاریخ به جایگاه سرداری و رهبری جهان رساند.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ۚ أَتُرِيدُونَ أَن تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا مُّبِينًا.
ترجمه: ای کسانی که ایمان آوردهاید! کافران را به جای مؤمنان اولیاء قرار ندهید. آیا میخواهید برای خدا علیه خودتان حجت آشکاری قرار دهید؟
سوره نساء، آیه ۱۴۴
دفتر مطبوعاتی حزب التحریر – ولایه افغانستان
سه شنبه ۵ ربیع الاول ۱۴۴۸هـ
۲۰۲۶ / ۰۸ / ۱۸ م
شماره: ح.ت.افغ ۰۳/۱۴۴۸
@HTAFMediaOffice سفارتخانههای امریکا مراکز جاسوسی و نفاق اند، دعوت از بازگشایی سفارت امریکا در افغانستان خیانت به قربانیان امت اسلامی و بیحرمتی به خون شهداست
موقعیت افغانستان تنها یک فرصت اقتصادی و ژئوپولیتیک نیست؛ بلکه ظرفیتی تاریخی برای نقشآفرینی در بیداری امت، پیوند سرزمینهای اسلامی و حرکت به سوی اقتدار سیاسی، اقتصادی و تمدنی جهان اسلام است.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها