itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁

(MEB) ISPARTA İL MİLLİ EĞİTİM MÜDÜRLÜĞ'NDE AVUKAT (SÜHF) Adalet kainatın ruhudur.
#dördüncücemre ve #asılvazgeçersenkaybedersin kitaplarının yazarı

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

Gözümün bebeklerini aynı çatı altında buluşturduk♥️ merak Edip bizlere eşlik etmek isteyenleri https://t.co/rUnujPIDqU adresine bekleriz🤗 Şimdiden herkese keyifli okumalar🥰 kitapla kalın🙏

[𝐸ş𝓇𝑒𝒻𝓅𝒶ş𝒶𝓁ı @Bandral11]

TÜRKİYE 9.SINIF ÖĞRENCİSİ 3 GENCİN YAZDIĞI YAZIYI KONUŞUYOR.
Atatürk’ün hep “kahraman” olduğunu söylediler bize… Düşmanları nasıl yendiğini, ulusunu karanlıktan aydınlığa nasıl çıkardığını, yurdu nasıl kurtardığını, zaferden zafere nasıl koştuğunu, yurtsever biri olduğunu ve ulusu için neler yaptığını, her başarıyı kendisine değil de ulusuna mal ettiğini, dünyaya hükmeden kararlı bir devlet adamı olduğunu anlattılar. Her söyleyen, her söylediğinde gerçekten de haklıydı. O, bizim için hep ulaşılmaz, hep ayrıcalıklı biriydi.
Atatürk’ü bir “kahraman” olarak değil de bir “insan” olarak düşündünüz mü hiç? Oysa O, saydığımız tüm üstün niteliklerinin yanında bir “insandı”. O da bizim gibi banyo yapan, yemek yiyen, pijama giyen, ağlayan, üzülen, gülen, seven birisiydi. Herkes gibi O’nun yaşamında da hırslar, heyecanlar, öfkeler, iniş ve çıkışlar vardı.
Renkli bir kişiliği vardı… Erleriyle sigara içip sohbet eden, köylüyle ayran bölüşen, şekerli kahve içen, fal baktıran, gecelik entarisi giyen, bağdaş kuran sade bir vatandaştı. Yemek seçmez, sofraya gelen her yemeği yerdi. Karnıyarığı, kuru fasulyeyle pilavı, gül reçelini ve kavrulmuş leblebiyi çok severdi.
Arkadaşlarıyla sokaklarda korumasız yürüyen, Lebon’a pasta yemeye, Rejans’a Borç çorbası, Vefa’ya boza içmeye giden, aklına eseni yapmayı seven, özgür ruhlu bir entelektüeldi.
Gramofonunu başucundan ayırmayan, vals ve tangoya bayılan, balolarda genç kızların en gözde kavalyesi olan bir salon adamıydı. Bir iğde ağacının kesilmesine üzülen, bir tayın ölmesine ağlayan, doğayı seven, ulu bir çınarın görkemiyle büyülenen ve bir dalının bile kesilmesine gönlü elvermeyen bu nedenle de o yılların teknolojik olanaklarıyla bir binayı yerinden 4. 80 metre kaydırtan bilinçli bir çevreci, insan sevgisiyle dolu bir askerdi.
Sık sık Sarayburnu’na giderek halkın arasına karışmayı ve onlarla birlikte müzik dinlemeyi çok severdi.
O’na Sarı Paşa derlerdi… Kararlı bir devlet adamı sertliğine ve cesur asker kişiliğine karşın, özel yaşamında çok duygusaldı.
Belki de küllenmemiş aşklarıyla geçmişe özlem duyan, sık sık gözleri dolan bir adamdı… Selanik’teki çocukluk aşkını ve Fikriye’yi hiçbir zaman unutamadı. Başka aşklar da yaşadı. O’na neredeyse dönemin bütün kadınları âşıktı. Kadınlar, gazeteden kestikleri fotoğrafını, göğüslerindeki madalyonlarda taşırdı. Eşi Latife Hanım da genç kızlığında, Paris’te yayımlanan bir dergiden Paşa’nın fotoğrafını kesip madalyonuna koymuştu. Bunu da ilk karşılaştıklarında Mustafa Kemal’e göstermişti. Bu durum, romantik Mustafa Kemal’i, fazlasıyla duygulandırmıştı. O, genç kızlar için düş kurup özledikleri ve bir türlü ulaşamadıkları beyaz atlı bir prens, mavi gözlü çok yakışıklı bir asker, düşlere giren bir masal kahramanıydı.
Atatürk, tüm insanlara değer verirdi; ama kadına ve kadın haklarına verdiği değer kuşkusuz tartışılamazdı. Kadını kadın olarak değil de Avrupalılar gibi insan olarak görürdü. Onların eğitimini önemli bulurdu. Kadınların erkeklerden daha bilgili, daha aydın, daha verimli olmaları gerektiğini söylerdi. Kadınları geri kalmış toplumların uygar olmadığını düşünürdü.
Cumhuriyetin ilanından sonra Tarsus’a gittiğinde O’nu karşılayanlar arasında Kurtuluş Savaşı kahramanlarından iri yapılı, yağız çehreli Adile Çavuş da vardı. Adile Çavuş saygı, sevgi ve coşkusundan Atatürk’ün önünde yere kapanır, ağlayarak toprağı öper. “Bastığın toprağa kurban olayım Paşa’m! ” der. Atatürk, Adile Çavuş’un elinden tutarak onu yerden kaldırır. “Kahraman Türk kadını! Sen yerlerde sürünmeye değil omuzlar üzerinde göklere yükselmeye lâyıksın.” der ve toplumun anası olarak gördüğü kadını yerden kaldırır.
O, Türk kadınına örnek olsun diye seçtiği, Sorbon’da eğitim gören modern Latife Hanım’la olan evliliğinde çok mutsuz oldu. Bu evliliği sürdüremeyeceğini anlayınca çaresiz kalıp boşandı, kendini bekarlığa mahkum ederek bir daha evlenmemeye and içti. Eşinden ayrıldığı gün gramofonda Sadettin Kaynak’ın şu şarkısını dinleyip ağladı.
Gördüm seni bir gün yeni açmış güle döndüm.
Coştum, şakıyıp aşk okuyan bülbüle döndüm.
Bak ayrılığın şimdi karanlık kucağında
Bir bağrı yanık, boynu bükük sünbüle döndüm.
Ömrü boyunca evlat özlemiyle yanıp tutuşarak manevi çocuklarıyla avundu… Cumhurbaşkanı oldu; ama mutlu bir aile reisi olamadı.
O’nu çoğu kez kahraman bir asker, başarılı bir devlet adamı, kararlı ve cesur bir devrimci, çağdaş bir halkçı, ender rastlanan bir deha; şık giyinen, yakışıklı bir lider fotoğrafı olarak tanıdık, sevdik ve anımsadık…
O, koyduğu eşyaların yerinin değişmesini sevmeyen, değişiklik yapılacaksa bunu yalnızca kendisinin yapması gerektiğini düşünen birisiydi. O’nun doğasında kendisi seçmek ve düzenlemek, kendi istediği yere koymak vardı.
Oysa O, bütün bu değerlerinin arkasında gizlenen, utangaç, ârif, duygulu, seçkin zevkleri ve sanat tutkusu olan, milyonların arasında yaşayan birisiydi.
Kimi zaman acı, kimi zaman özlem çeken, kimi zaman ağlayan, kimi zaman pişmanlıklarla sarsılan bir yalnız adamdı. Bazen bir çocukla gülen, köpeğiyle dertleşen, atıyla yalnızlığını paylaşan bir yalnız adam. O, gerçekten yalnız mıydı? Devrim yapan her lider biraz yalnız değil midir? Halkından hiç kopmayan, halkla arasında perde olmasın diye koruma bile kabul etmeyen bir yönetici nasıl yalnız olabilirdi? Çiftlik’ten tohum almaya gelen köylülerle konuşan, şakalaşan bir halk adamı yalnız olabilir miydi?
Değil yaşarken, öldükten sonra bile yalnız kalmadı. Norveçlilerin “Atatürk gibi olmak” diye bir deyimlerinin, tüm dünyada “Atatürk çiçeği” adıyla bilinen bir çiçeğin olduğunu hepimiz bilmiyor muyuz? Yunan Başkomutanı Trikopis, her “Cumhuriyet Bayramı”nda Atina´daki Türk Büyükelçiliğine giderek Atatürk`ün resminin önüne geçip saygı duruşunda bulunurmuş. Düşmanlarının bile saygı gösterdikleri ulu bir devlet adamı yalnız olabilir mi hiç?
Haiti Cumhurbaşkanı, mezar taşının üzerine “Bütün ömrüm boyunca Türkiye´nin lideri Mustafa Kemal Atatürk´ü anlamış ve uygulamış olmaktan dolayı mutlu öldüm.” cümlesinin yazılmasını vasiyet etmiş. Vasiyeti de yerine getirilmişti. Bu vasiyet bile Ata’mızın hâlâ yaşadığını ve yalnız olmadığını kanıtlamaya yetmez mi?
Ne yapmak istediğini çok iyi bilirdi O. Adaletliydi. Başkalarını dinlerdi. Gazete kağıdına sardığı tütünü içmeye çalışırken eli yanan ve bu yüzden de kendisine söven bir köylüyü tutuklayıp yargılayanlara, “Bırakın o adamı, onu mahkemeye vereceğinize doğru dürüst sigara içmesini temin edin.” deyip köylüyü serbest bıraktırmıştı. Hoşgörülüydü. Bilet almadan yolculuk yapan ve bunu mebus ayrıcalığı olarak gören milletvekillerine kızar ve onları çok ayıplardı.
Toplantılarda sık sık görülmezdi; ama toplantıları kendi yaratırdı. Bir halk toplantısında, kendisine “Paşa’m, size diktatör diyorlar, ne dersiniz?” sorusunu yönelten gence, “Ben diktatör olsaydım, sen bana şimdi bu soruyu soramazdın! “yanıtını veren Sarı Paşa akıllı, hazırcevap bir yöneticiydi.
Türk ulusunun Ata’sı, kurtarıcısı, kahramanı, Cumhuriyet’in mimarıydı. Milyonlarca seveni, uğruna öleni, yoluna baş koyanı vardı.
Ömrünü ulusuna adadı, yüreğinde hep acıyı taşıdı, özel yaşamında ıssızlığı yaşadı… Aşklarını içine gömdü, baba olamadığı için çok üzüldü.
Bedevi bir falcının kehanetini 26 yıl içinde sakladı ve ondan çok etkilendi. Cumhurbaşkanlığının 15 yıl süreceğini, ne zaman öleceğini çok iyi biliyordu…
Savaşta yüz binlerce düşmanla çarpışıp onları yok etti; ama ölmek üzere olan atını vuramadı. Köpeği Foksi ölünce, onun doldurulmuş bedenini görmeye dayanamadı. Yeşile ve maviye tutkundu, kesilen bir ağaç için yas tutardı. Çankaya’dan Meclis’e giden yolun üzerindeki iğde ağacına sanki âşıktı. Bu benim ağacım der, gelip geçerken o ağacı selamlardı. Yol yapımı nedeniyle kesilen o ağaca çok üzülmüştü. Onu, bozkır Ankara’yı yeşile dönüştürecek bir umut simgesi olarak görmüştü. Çankaya Köşkü’nün bahçesindeki ağacı kesen bahçıvanın işine son verilmesini; ama bahçıvana başka bir iş bulunmasını söylemişti.
Şarkılardan fal tutar, aşk ve özlem şarkıları çalınırken ağlardı. Özgür ruhuyla, bazen ortalardan kaybolmak ister, bir sade vatandaş gibi yaşamanın özlemi ve coşkusuyla, otomobilinden inip hareket etmek üzere olan trene atlar, tramvaya binip Beyoğlu’na çıkar; aklına esti mi türkü söyler, coştu mu zeybek oynar, erleriyle güreş tutar, gece yarısı mutfağa inip aşçısıyla omlet ya da yakınlarının pek sevdiği menemene benzer bir yumurta yemeği yapardı.
Sofrasında oturup da düşüncelerini söyleyen insanları cesaretli olarak görmez, üstelik söylemeyenlere çok kızardı. Bir şeye karar vermeden önce herkesin düşüncesini alırdı.
Ankara’nın değişik yerlerinden gelen konukları kabul eden Latife Hanım’ın kabul günlerine O da arkadaşlarıyla katılırdı.
Florya’da kaldığı günlerde, halkın arasında denize girerdi. Çocuklarla şakalaşır, gençlerle söyleşir, sandala binip saatlerce kürek çekerdi. O’na pencereden el sallayan tanımadığı yaşlı kadınların yalısına sandalını yanaştırıp kahve içmeye giderdi. Onlarla saatlerce söyleşirdi. Bir şenliğe rastlasa “Galiba burada bir düğün var.” deyip sünnet çocuklarını ya da gelinle damadı ziyaret eder, onlara armağanlar verirdi. Bazen de rastgele bir kapıyı çalıp Tanrı misafiri olur, onlarla birlikte sofralarında pilava kaşık sallar, dertlerini dinlerdi.
Bir Adanalı kadar sıcakkanlı; Karadenizli olmamasına karşın, bir Karadenizli kadar cana yakın, bir Aydınlı kadar oturaklıydı. Kısacası O, Anadolu insanının mayasından, onun kumaşındandı.
Kendisini Türk ulusunun öğretmeni olarak görürdü.
Yakın arkadaşı Behçet Kemal Çağlar’dan, kendisinde gördüğü nitelikleri anlatan bir şiir yazmasını istemişti. Yarım saat sonra şiiriyle dönen ve Atatürk’ün yiğitliği, zaferleri ve devrimlerini bir bir dile getiren ünlü ozana, “Olmamış. Sen benim asıl niteliğimi yazmamışsın. Benim asıl niteliğim, öğretmenliğim, ben ulusumun öğretmeniyim, bunu yazmamışsın. “demiş ve buna da çok üzülmüştü.
Atatürk aslında öğretmen değil, dünyada “Başöğretmen” olarak kabul gören tek liderdi. Bir geometri kitabı yazmıştı. “Üçgen, açı, dikdörtgen …” gibi tam 48 geometri teriminin Türkçe ad babasıydı. Bu yönüyle de Mustafa Kemal, gerçekten bir öğretmendi.
En büyük düşü bir dünya turuna çıkmak, Türk dili ve tarihi üzerindeki çalışmalarını genişletmekti. Çok çalışkandı. Onun için çalışma saati diye bir şey yoktu. Yapacağı işi bitirinceye kadar uyumadan, dinlenmeden, yemek yemeden çalışırdı. Uykunun dostu değildi. Zaman zaman geçirdiği kısa hastalıklar bir yana, sabah güneşini görmeden yatağına girmez ve uyumazdı. Uykuda geçirdiği zamana acırdı. Başladığı kitabı çok sevmişse onu bitirmeden uyumazdı. Binlerce kitabı vardı; ama bunlardan birini, Reşat Nuri Güntekin’in “Çalıkuşu” romanını cephede bile başucundan ayırmazdı.
Giyimiyle ve ev düzeniyle yakından ilgilenirdi. Gömleklerinin hepsi beyazdı, başka renk gömlek giymezdi. Lacivert kıyafeti hiç sevmezdi. Çok şık giyinirdi. Takım elbiselerinin modellerini hep kendisi çizerdi.
Sabah kahvaltısını yapmak istemez, yataktan kalkar kalkmaz odasındaki divanın üzerine bağdaş kurup oturur ve kahvesini içerdi. Eğri duran eşyaları düzeltmeden rahat edemezdi.
Yufka yürekliydi. Gittiği yurt gezilerinde kendisi için kurban edilen hayvanlara bakamaz, böyle durumlarda sırtını dönerdi.
Sportmen bir kişiliği vardı. Her gün at biner, yüzmeye gider, kürek çeker ve tavla oynardı. Kısacası spor yapmayı çok severdi.
Değişik bir insandı..
Alçakgönüllüydü; ama hiç de uysal değildi, sertti. Yaşamı zor olaylarla geçmişti.
Her şeyi kazanarak elde etmek ister, hak etmediği hiçbir koltuğa oturmazdı. İstanbul Üniversitesinin bir salonunda yapılan açılış törenine katılmıştı. Herkes tahta iskemlelere, O da kendisi için hazırlanan kırmızı renkli süslü koltuğa oturacaktı; ama oturmadı. Yanındaki profesörlere bakarak “Sizlerden öğrenecek o kadar çok şeyim olduğuna göre bu koltuk yalnızca sizlere layıktır.” dedi.
En kıdemli profesörü o koltuğa oturtup programı tahta iskemlede izledi. Böylece dünya lideri olmanın yolunu da herkese göstermiş oldu.
Yoğurda “yuğurt”, tabancaya “tapanca”, sarhoşa “sarfoş”, derdi. Kendini övenleri ve yağcıları hiç sevmezdi. Lafı uzatanların sözünü “yani” diyerek keser, anlamsız sorulara sinirlenirdi. İlk mecliste, bir oturum sırasında üyelerden birinin “Paşam, laikliğin ne anlama geldiğini anlamadım, anlatır mısınız?” sorusuna çok kızmıştı. Elini kürsüye vurmuş, soruyu soran din bilgini üyeye, “Adam olmak demektir hocam, adam olmak!” diye yanıt vermişti.
Herkese “çocuk” demeyi pek sever, armağan vermeye bayılırdı. Durup dururken odasına çıkar ve çok özel, seçkin, şık eşyalarını sofradaki dostlarına seve seve dağıtırdı. Eli çok açıktı. Kimine kravat, kimine gömlek, kimine kürk hediye ederdi. Sofradakiler bu özel armağanların değerinden çok, Atatürk’ten armağan aldıkları için sevinirlerdi.
Bazen de cimriliği tutardı… Gardırobundaki on beş – yirmi zarif kalpağı arkadaşlarının başına tek tek yerleştirir sonra da ” lıh… Veremeyeceğim…” der, kalpaklarını geri alarak yakın arkadaşlarına şakalar yapardı.
Her insan gibi düşleri ve aşkları vardı. Bursa’yı ziyaret ettiğinde onuruna bir akşam yemeği verilmiş. Kendisini neşeli ama düşünceli gören davet sahibi Laika Hanımefendi, cesaretini toplayarak Gazi’ye,” Paşam! Af buyurunuz, hiç âşık oldunuz mu? Sevdiniz mi?”diye bir soru yöneltmiş. “Sevmek!… Sevmeye acaba vakit bulabildik mi Hanımefendi? Ömrü, çeşitli mücadeleler içinde geçen, dağ, tepe, dere demeden dolaşan, çadırda, karargâhta ömür süren bir askerin sevmeye vakti kalır mı sizce?” diyerek soruya, soruyla yanıt vermiş. Ardından da “Biz de insanız Hanımefendi! Bizim de çarpan kalbimiz, bizim de his tarafımız var… Yoksa, askeriz diye, bu yönümüzden kuşku mu duyarsınız?” demiş. Bu yanıt da sevmiş, ama çok sevmiş; ancak sevgiyi dilediğince yaşayamayıp içine gömmüş Mustafa Kemal’in, Latife Hanımefendi ile evlenmesinden bir hafta önceki itirafı olmuştu.
Yaşamının her döneminde onurunu duygularından üstün tuttu. Birdirbir oynayan komşu çocuklarının oyun çağrısını kabul eder; ama onların üzerinden atlaması için eğilmezdi. Ama eğil ki atlayalım diyen arkadaşlarına başını sallayarak “Ben eğilmem, üstümden böyle atlayabiliyorsanız atlayın.” dedi.
Çok sık düş görür… Düşlerinin baş kahramanı Zübeyde Hanım’la, gelincik ve ayçiçeği tarlalarında buluşur, ömründe yalnızca bir kerecik giydiği mareşal üniformasıyla anasına kavuşmak için koşup durur, bir türlü ulaşamayıp ter içinde uyanırdı. Düşlerinde annesine ulaşıp onu kucaklayacağı gün, öleceğine inanırdı. Ölümü, Zübeyde Hanım’la randevu gibi düşünürdü. Bazı şeylerin olacağını önceden sezer, gördüğü kötü düşlere üzülürdü. Annesinin ölümünü de düşünde görmüş ve ardından da bu üzücü ölüm haberini almıştı.
Ankara’da, sıkça ve gizlice, Çiftlik arazisi içinde olan Söğütözü’nde bir kulübeye kapanır, ömründe en sevdiği kadın olan annesi için saatlerce Kur’an okurdu.
İnsanüstü değildi Atatürk; güzel insandı, tam insandı, büyük insandı. Onun büyüklüğünü yalnız biz değil, tüm dünya ulusları kabul etmişti. Kimi uluslar dünyanın tarihini değiştirdiğini, kimileri ise yüzyılın yetiştirdiği en büyük adam olduğunu belirtmişlerdi.
Her insan gibi O da ölümlüydü. Doğa O’nu da zamanı gelince alacaktı. Öyle de oldu, 1938 yılının 10 Kasım günü bu büyük insan, bu güzel insan aramızdan ayrıldı. Biz, bu ölüme hazır değildik kuşkusuz, o nedenle inanamadık. Bu ölüme bizim gibi başka uluslar da uzun süre inanamadı. Kimi uluslar bunu derinliği ölçülemez büyük bir kayıp büyük bir acı olarak gördü. Kimileri onun ölümünden sonra dünyayı eskisi kadar enteresan bulmadı. Kimileri ise Doğu’nun Ata’sının kaybolduğunu, bir güneşin battığını söyledi.
Yakasını ölümden kurtaramayan Ata’mızın o uğursuz ölüm haberi çok çabuk duyuldu. İstanbul’u taşa kesti, dondurdu. Dükkanlar kapandı, yaşam durdu. İnsanlar sustu, kendi içlerine çekiliverdi. İşte o gün İstanbul Üniversitesinde de saat dokuzu beş geçenin o uğursuz haberi duyuldu. Hukuk Fakültesinde çalışan bir Alman profesör ağlayan, üzülen öğrencilerin durumunu gördü ve çok şaşırdı.
Derse girsin mi, girmesin mi bir türlü karar veremedi. Durumu anlatmak ve bilgi almak için rektörün yanına gitti. Ona:
-Efendim, ne yapacağımı bilemiyorum. Kararsızım. Derslere girmeli miyim acaba ? diye sordu.
Rektör:
-Sizde böyle büyük bir adam ölünce ne yapılıyorsa onu yapın, yanıtını verdi.
İşte o zaman Alman profesör, kollarını iki yana sarkıtarak:
-Efendim, bizde bu kadar büyük bir adam ölmedi ki… dedi.
Sevgili Atatürk,
Bırakıp gittin bizi
Sen’i unuttuk sanma. Güler Erk
Zaman alışmayı öğretir belki; ama
Unutmayı asla!
Hazırlayanlar:
Özel İzmir Tevfik Fikret Okulu öğrencileri
9/B’den
Hüma D
Ahmet G

[Con Sinov @lordsinov]

14 yıl boyunca Atatürk'ün aşçılığını yapan Mehmet Usta anlatıyor:

- Hatıralarımı soruyorsunuz. Anlatayım size... Onda kibir, azamet falan yoktu. Devrimler sırasında 36 saat masa başında kaldığını biliyorum. Biz mutfakta çeşit çeşit yemekler hazırlardık. "Bunları yemeyeceğim" diyordu. "Bana bir dilim ekmek verin. Yanında da ayran getirin. Şimdilik bunlar kâfi. Diğer yemekleri yemeyi henüz hak etmedim" derdi. Yemeğe çok düşkün değildi. Öğlen ve akşam mutlaka çorba yerdi. Yemek listesini ekseriyetle ben hazırlardım. Bazen canının istediği şeyleri söylerdi.

- Bir gece geç vakit yaveri mutfağa geldi. Paşamız aşure istiyor, dedi. Nasıl olur, gece yarısı aşure pişmez, dedim. Yaver, paşamızın yanına döndü. "Mehmet usta buraya gelsin" demiş. Kalktım gittim. "Ben aşure istiyorum Mehmet usta" dedi. "Paşam emredersiniz ama aşure bu ha deyince pişmez, zaman ister hazırlaması" dedim. "Ben yapılıncaya kadar beklerim" dedi ve bir pazarlığa giriştik. Ben, "Hiç olmazsa 1,5 saat müsaade buyurun" dedim. "Hayır, olmaz" dedi. 45 dakikada mutabık kaldık. Köşkte olsun, trende olsun, vapurda olsun daima ihtiyatlı davranırdık. Bir yere gittiğimiz zaman oranın yemeğini yemesi icap ederse ben gider her şeyi kontrol ederdim.

- Yemeği önce ben tadardım. Ödüm kopardı içine bir şey atarlar diye. Yemeğin başından bir dakika ayrılmazdım. Tencerenin kapağını kimseye açtırmazdım. Aylığım 200 lira idi. Benim için para mevzubahis değildi. Atatürk’e hizmet etme şerefine nail olmuşum parayı kim düşünür. 200 lira yetmezse "Benim param bitti paşam derdim." Hemen bir pusula yazar 500 lira hediye ederdi.

- Atatürk çok alçak gönüllü idi. Mutfağın telefonu çalardı. Telefonu açardım ve onun kimsin diye sesini duyardım. Mehmet Usta derdi, "Ben acıktım." "Peki paşam" der telefonu kapatırdım. Biraz sonrada mutfağa gelirdi. "Mehmet usta çok acıktım bana şuracıkta bir şeyler hazırlayıver" derdi bir çocuk gibi. Yemeğini yerken bazen bizi imtihan ederdi. Biz şaşırınca sorduğu sorunun cevabını kendisi verirdi.

- Yemeğini yedikten sonra "Eh bakalım Mehmet Usta bir kahve yap birde sigarandan ver" derdi. Sigara ve kahvesini içer, "Sağ ol Mehmet Usta, iyice doydum, Allahaısmarladık" der, giderdi. Atatürk seyahatine beni almadan çıkmazdı. Ben "Hazırız" dedikten sonra yola çıkardık.

- Bir vaka anlatayım. Balkan Antantı'nın imzalandığı sıralardı. Soğuk bir gece Kırşehir’e hareket ettik. Yolda kar fırtınasına tutulduk. O kadar çok zorluk çekiyorduk ki zaman zaman otomobilimizi kardan mandalar kurtarıyordu. Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Atatürk bir ara otomobilinden indi ve yanıma geldi. "Aşçıbaşı, ben acıktım bana yemek ver" dedi. Yanımda söğüş bir şeyler vardı. Hepsini saydım. "Kuru fasulye ile pilav isterim" dedi.

- En düşkün olduğu yemek kuru fasulye ve pilavdı. "Paşam kuru fasulye yapmadım" diye cevap verince "Öyleyse hemen pişir" dedi. Paşam, dedim, "Yanımda yok hem burada pişirmek çok zor olacak." Durdu, yüzüme baktı. "Doğru aşçıbaşı. Hakkın var. Canım isteyiverdi işte. Aldırma. Yarın yaparsın" diye birde beni teselli etti.

- Atatürk katiyen yemek ısmarlamazdı. Yalnız bazen yapacağım yemekleri sayarken, "Usta peki ne kadar zamanda yapacaksın" diye sorar bende bir iki saat deyince pazarlık ederdi. Asgari müddeti söylediğimde de "Nasılmış Mehmet Usta ya" diye adeta çocuk gibi sevinirdi.

- Çok alçak gönüllü idi. Bir gün öğlen saat 2 olmuştu ve paşa hala öğlen yemeğine gelmemişti. Biraz sonra mutfağa geldi "Mehmet Usta, ben yol yapan amelelerle beraber yemek yedim adamların soğanlarını bitirdim sen onlara bir şeyler hazırla da götür" dedi. "Paşam siz doymamışsınızdır, size de bir şeyler hazırlayayım" dedim. "Amma da yaptın Mehmet Usta. Soğan, ekmek, zeytinden daha iyi yemek olur mu" diye cevap verdi. Atatürk bilhassa Türk yemeklerini çok severdi. "Bizim en kötü şeyimiz onların en iyisinden daha iyidir" derdi.

- Nihayet Atatürk hastalandı. Fransız doktor geldiği zaman beni de çağırttı. Bana doktorun söylediklerini anlattı. "Mehmet usta" dedi, "Ben iyi dinledim, sende iyi dinle, bundan sonra asıl doktorum sen olacaksın."

- Fransız doktor tarafından verilmiş bir yemek listesi vardı. Listeye göre tereyağı, süt, yoğurt, haşlanmış tavuk, külde patates gibi hafif yemekler yemesi gerekiyordu. Doktoru Neşet Ömer Bey yemek listesini bana verdi. Ondan sonra odasına girdim. Elini öptüm.

- "İnşallah geçti artık paşam" dedim. "Mehmet usta ben çok acıktım canım istedi bana bir fırın makarna yap" dedi. "Paşam fırın makarnayı doktorlar müsaade etmiyor ben size başka bir şey yapayım" dedim. Hiç unutmam. Dalgın dalgın durdu. "Canım istedi sen yapıver işte" dedi.

- Zaman ilerledikçe doktorların dediklerine aldırmamaya başladı. Mütemadiyen hamur işi kızartma ve dondurma istiyordu. Ben de olduğu halde vermiyordum. Yüzüme önce sert bakıyor, sonra yumuşak bir ifade ile "Mehmet Usta bana neden istediğim yemekleri göndermiyorsun" diyordu.

- Ben, "Paşam bunları doktorlar yasak ettiler" diyordum. "Doğru söylüyorsun aşçıbaşı hakkın var ama ne yapayım benimde bunları canım istiyor" diyordu.

- Ah ah... Hele ölmeden birkaç gün önceye ait şu hatırayı bir türlü unutamıyorum. Beni yanına çağırdı. Yüzü ve bakışları iyiden iyiye solmuştu. "Gel Mehmet Usta" dedi ve sordu. "Acaba yaşayacak mıyım?" "Tabi yaşayacaksınız, hastalığınız geçecek" dedim. "Haberin yok. Benden ne kadar su aldılar biliyor musun? Tam 11 kilo. Mehmet usta, dile kolay. Yaşayacağımı hiç ummuyorum."

Kaynak: Cumhuriyet Gazetesi, 10 Kasım 1948, Sayfa 1-4

[TSK @TSKGnkur]

Bazı vedalar vardır, zaman geçse de eksilmeyen bir sevgi bırakır.

Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı, rahmet ve minnetle anıyoruz.

Senin açtığın yolda, senin gösterdiğin hedefe doğru aynı inançla ve aynı kararlılıkla yürüyoruz. Bu vatan, bu bayrak, bu cumhuriyet sonsuza dek yaşayacak.

#10Kasım
#GaziMustafaKemalAtatürk 🇹🇷
#MillîSavunmaBakanlığı

[Umut Buğra Apaydın @Umutapaydin01]

TÜRK sineması.
TÜRK edebiyatı.
TÜRK toprakları.
TÜRK ülkesi.
TÜRK devleti.
TÜRK milleti.
TÜRK bayrağı.

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

Milyoner yarışmasındaki bir milyonluk soruyu biliyorum ama cevabı evimin koltugunundan verdiğim için 1 TL dahi etmiyor😂😂 #Milyoner

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

Sıcak denizlere inen en kral rus😂 #GSvAMD

[Peşindeyiz Galatasaray! @PesindeyizApp]

GOOOOOOLLL BATRAKOV 2-0 🫰🏼

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

G3 mübarek😁

[Peşindeyiz Galatasaray! @PesindeyizApp]

GOOOOOLLLL LEAOOO

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

#GSveAMD

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

En büyük ilkesi Türk olmayan takımları yenmek olan şanlı Galatasaray’a başarılar diliyorum #Galatasaray

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

@lemarcaspors_ Daha ziyade tarla hasat bekliyor gibi ama bilemedim

[Türk Dünyası Kültürü @Turkicultures]

"Türklerin övünülecek bir tarihleri var. Târih bilirseniz, ancak o zaman "Ne mutlu Türk'üm" sözünün bir mânâsı olur."

🗣️ Halil İnalcık

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

@derinsamiyen0 O kadar yanıtları okudum bir kişi de ulaşılabiliyor olmalıyım değil de ulaşabiliyor olmalıyım yazman lazımdı anlatım bozukluğu yapmışsın reis dememiş ya😆😆😆

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

@lemarcaspors_ Ya bu adamlar belirli aralıklarla maaş ödemelerini vesaire yapıp UEFA’ya borçsuzluk kağıdı vermiyorlar mı nasıl geçen seneden maaş kalır

[Yeşilçam Replik @YesilcamDunyasi]

Yaşasın Türkiye Cumhuriyeti 🇹🇷 ♾️
#29Ekim #SonsuzaDek

[Tarihte O An @TarihteOan]

1937; TSK arşivinden, Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün #29Ekim kutlamalarına son katılışı…

[Galatasaray SK @GalatasaraySK]

🇹🇷 Atamızın, bizlere en büyük mirası 103 yaşında!

Cumhuriyetimizin 103. yıl dönümünde başta Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilelebet payidar kalması için canlarını ortaya koyan tüm şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyor, kahraman gazilerimize şükranlarımızı sunuyoruz.

#29EkimCumhuriyetBayramı Kutlu Olsun! Yaşasın CUMHURİYET!

[ortamlarda satılacak bilgiler @ortamdasatarsn]

Herkesin hayatında en az bir kez mutlaka okuması gereken kitaplar:

1. SUÇ VE CEZA
2. SEFİLLER
3. GURUR VE ÖNYARGI
4. GAZAP ÜZÜMLERİ
5. ANNA KARENİNA
6. GENÇ WERTHER'İN ACILARI
7. FARELER VE İNSANLAR
8. UĞULTULU TEPELER
9. HAYVAN ÇİFTLİĞİ
10. KARAMAZOV KARDEŞLER
11. SİNEKLERİN TANRISI
12. ŞEKER PORTAKALI
13. İNSAN NEYLE YAŞAR?
14. BİR İDAM MAHKUMUNUN SON GÜNÜ
15. SİMYACI

[ortamlarda satılacak bilgiler @ortamdasatarsn]

BBC’ye göre dünyayı değiştiren 100 KİTAP:

1. Odysseia, Homeros
2. Tom Amca’nın Kulübesi, Harriet Beecher Stowe
3. Frankenstein, Mary Shelley
4. 1984, George Orwell
5. Things Fall Apart, Chinua Achebe
6. Binbir Gece Masalları, Çeşitli Yazarlar
7. Don Kişot, Miguel de Cervantes
8. Hamlet, William Shakespeare
9. Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel García Márquez
10. İlyada, Homeros

11. Sevgili, Toni Morrison
12. İlahi Komedya, Dante Alighieri
13. Romeo ve Juliet, William Shakespeare
14. Gılgamış Destanı, Yazarı Bilinmiyor
15. Harry Potter Serisi, J.K. Rowling
16. Elçinin Masalı, Margaret Atwood
17. Ulysses, James Joyce
18. Hayvan Çiftliği, George Orwell
19. Jane Eyre, Charlotte Brontë
20. Madam Bovary, Gustave Flaubert

21. Üç Krallığın Hikayesi, Luo Guanzhong
22. Batıya Yolculuk, Wu Cheng’en
23. Suç ve Ceza, Fyodor Dostoyevski
24. Gurur ve Önyargı, Jane Austen
25. Su Kenarı, Shi Nai’an
26. Savaş ve Barış, Lev Tolstoy
27. Bülbülü Öldürmek, Harper Lee
28. Geniş, Geniş Bir Deniz, Jean Rhys
29. Ezop Masalları, Aesop
30. Candide, Voltaire

31. Medea, Euripides
32. Mahabharata, Vyasa
33. Kral Lear, William Shakespeare
34. Genji’nin Hikayesi, Murasaki Shikibu
35. Genç Werther’in Acıları, Johann Wolfgang von Goethe
36. Dava, Franz Kafka
37. Kayıp Zamanın İzinde, Marcel Proust
38. Uğultulu Tepeler, Emily Brontë
39. Görülmeyen Adam, Ralph Ellison
40. Moby Dick, Herman Melville

41. Their Eyes Were Watching God, Zora Neale Hurston
42. Deniz Feneri, Virginia Woolf
43. Ah Q’nun Gerçek Hikayesi, Lu Xun
44. Alice Harikalar Diyarında, Lewis Carroll
45. Anna Karenina, Lev Tolstoy
46. Karanlığın Yüreği, Joseph Conrad
47. Monkey Grip, Helen Garner
48. Mrs. Dalloway, Virginia Woolf
49. Kral Oidipus, Sophocles
50. Dönüşüm, Franz Kafka

51. The Oresteia, Aeschylus
52. Cinderella, Yazarı Bilinmiyor
53. Howl, Allen Ginsberg
54. Sefiller, Victor Hugo
55. Middlemarch, George Eliot
56. Pedro Páramo, Juan Rulfo
57. The Butterfly Lovers, Halk Hikayesi
58. Canterbury Masalları, Geoffrey Chaucer
59. The Panchatantra, Vişnu Sharma’ya Atfedilir
60. The Posthumous Memoirs of Brás Cubas, Joaquim Maria Machado de Assis

61. The Prime of Miss Jean Brodie, Muriel Spark
62. The Ragged-Trousered Philanthropists, Robert Tressell
63. Song of Lawino, Okot p’Bitek
64. Altın Defter, Doris Lessing
65. Geceyarısı Çocukları, Salman Rushdie
66. Nervous Conditions, Tsitsi Dangarembga
67. Küçük Prens, Antoine de Saint-Exupéry
68. Usta ile Margarita, Mihail Bulgakov
69. Ramayana, Valmiki’ye Atfedilir
70. Antigone, Sophocles

71. Dracula, Bram Stoker
72. Karanlığın Sol Eli, Ursula K. Le Guin
73. Yeni Yıl Şarkısı, Charles Dickens
74. América, Raúl Otero Reiche
75. Kanun Önünde, Franz Kafka
76. Cebelavi Sokağı’nın Çocukları, Naguib Mahfouz
77. Il Canzoniere, Petrarch
78. Kebra Nagast, Çeşitli Yazarlar
79. Küçük Kadınlar, Louisa May Alcott
80. Dönüşümler, Ovid

81. Omeros, Derek Walcott
82. İvan Denisoviç’in Yaşamında Bir Gün, Aleksandr Soljenitsın
83. Orlando, Virginia Woolf
84. Rainbow Serpent, Aborjin Hikaye Döngüsü
85. Hayallerin Peşinde, Richard Yates
86. Robinson Crusoe, Daniel Defoe
87. Kendi Şarkım, Walt Whitman
88. Huckleberry Finn’in Maceraları, Mark Twain
89. Tom Sawyer’ın Maceraları, Mark Twain
90. The Aleph, Jorge Luis Borges

91. Çiftçinin Ağıtları, Eski Mısır Halk Hikayesi
92. Kral Çıplak, Hans Christian Andersen
93. The Jungle, Upton Sinclair
94. The Khamriyyat, Ebu Nuwas
95. The Radetzky March, Joseph Roth
96. Kuzgun, Edgar Allan Poe
97. Şeytan Ayetleri, Salman Rushdie
98. Gizli Tarih, Donna Tartt
99. The Snowy Day, Ezra Jack Keats
100. Toba Tek Singh, Saadat Hasan Manto

[Sports Digitale @SportsDigitale]

Galatasaray'ın Şampiyonlar Ligi fikstürü:

✈️9 Eylül - Sporting
🏠13 Ekim - Barcelona
✈️21 Ekim - Lille
🏠3 Kasım - Stuttgart
🏠24 Kasım - Aston Villa
✈️8 Aralık - AEK
🏠19 Ocak - Feyenoord
✈️27 Ocak - PSG

[itiraz ediyorum sayın yargıç!🦁 @Semihyrkk]

@PesindeyizApp Yıldızlardan biri bunların bir tarafına kaçmıştır da çıkarmaya vakit bulamadıklarından dört yıldız koymuşlardır😁