جذابیتِ فرنچ و آرتیستیكبودنش در فیلمها و واقعیت از نوجوانی مبهوتم کرده، اما اون شبی که سرگردان از شدت سوگ، بدون انتظار جواب براش از رها و عشقش به اون و سینمای فرانسه نوشتم و اون نهتنها خوند و همدردی کرد، بلکه عکس رها رو استوری کرد و برام آرزوی دلگرمی کرد، عشقم بهش بینهایت شد.
کامپیوتر قدیمیم رو بعد از سالها روشن کردم و پلی لیست ۱۵ سالگیم رو پیدا کردم و با تعداد زیادی از آهنگهای د دورز و جیم موریسون مواجه شدم. یاد روزهای خوش قبل از کرونا افتادم. کاش هیچوقت هیچ چیز تبدیل به جهنم نمیشد برام. کاش هنوزم مثل ۱۵ سالگیم بتونم زندگی کنم.
۱۵ ساله که بودم خیلی زیاد هم پیانو تمرین میکردم و درس میخوندم. خیلی زیاد درس میخوندم. انگلیسی هم درس میدادم. ترجمه میکردم. چیشد که همهچیز رو ول کردم؟ به خاطر اینکه عاشق اون آدم شده بودم همهچیز رو باید ول میکردم..؟