De democratie is morsdood, in haar huidige vorm
Steeds meer burgers voelen dat er iets fundamenteel mis is met de manier waarop onze democratie functioneert. Niet omdat zij tegen vrijheid of verkiezingen zijn, maar omdat zij zien hoe het systeem steeds verder afdrijft van zijn oorspronkelijke doel: het dienen van de burger.
Partijen zijn uitgegroeid tot gesloten machtsblokken. Bestuurders rouleren via een permanente banencarrousel tussen politiek, overheid, semi-overheid en toezichthoudende functies. Belangengroepen, lobbyisten en instituties oefenen een invloed uit die voor de gewone burger nauwelijks zichtbaar of controleerbaar is. De afstand tussen kiezer en bestuurder is groter dan ooit.
Verkiezingen vinden nog steeds plaats, maar steeds meer mensen ervaren dat zij nauwelijks nog invloed hebben op de koers van hun land. Het vertrouwen in de politiek neemt af, terwijl de macht van bureaucratische instituties juist toeneemt.
Dat betekent niet dat vrijheid, rechtsstaat of democratische waarden moeten worden opgegeven. Integendeel. Juist omdat die waarden zo belangrijk zijn, is een fundamentele herziening van het politieke systeem noodzakelijk. Een systeem waarin macht weer daadwerkelijk gecontroleerd wordt, bestuurders persoonlijk verantwoordelijk zijn voor hun handelen en burgers veel directere invloed krijgen op belangrijke besluiten.
Een democratie die niet meer corrigeerbaar is, verliest haar geloofwaardigheid. De vraag is daarom niet óf het systeem moet veranderen, maar hoe we het kunnen hervormen voordat de trein definities van de rails loopt.
Dr Gert Jan Mulder
Maurice, man met een ruggengraat .
Maurice de Hond nam op 8 juli 2026 met een vlijmscherp fileermes plaats voor de parlementaire enquêtecommissie Corona, en dat hebben ze in Hilversum geweten.
Terwijl de commissieleden zich hadden voorbereid op een verhaal over aerosolen en ventilatieroosters, kregen ze een genadeloze masterclass media les voorgeschoteld die de gevestigde journalistiek live op televisie tot op het bot afbrandde.
Maurice zat er duidelijk niet om vrienden te maken, maar om zijn gelijk te halen dat hij al sinds 2020 via zijn eigen kanaal verkondigt. Met geweldig gekozen woorden legde hij perfect uit hoe de media als een schoothondje achter de overheid aan liepen en verzaakten te doen waarvoor ze heel lang geleden waren opgericht.
Hij legde haarfijn uit hoe de mainstreammedia destijds functioneerden. Volgens De Hond gedroeg de gevestigde journalistiek zich niet kritisch, maar als slaven van de overheid.
Kritische denkers werden simpelweg gecanceld of weggezet als 'wappies', terwijl de talkshowtafels werden gereserveerd voor de vaste virologen.
Het absolute hoogtepunt was het moment waarop De Hond de traditionele kranten en omroepen de maat nam. In plaats van de traditionele media adviseerde hij de commissie onomwonden om voortaan te kijken naar alternatieve kanalen zoals Café Weltschmerz, Blckbx en De Nieuwe Wereld. Dáár werd pas echt onafhankelijke journalistiek bedreven, zo doceerde hij.
De mainstreammedia hadden hun journalistieke plicht schandelijk verzaakt door kritische geluiden over het coronabeleid volledig te negeren: Hilversum slikte de "grote druppels"-theorie als zoete koek en weigerde naar zijn aerosolen te kijken.
Experts die buiten de officiële OMT-lijntjes kleurden, kregen een permanent verbod om naar de tv-studio's te komen.
Eerlijke data moesten wijken voor angstaanjagende IC-cijfers die beter scoorden in de statistieken. De media fungeerden volgens hem als het pr-bureau van de overheid in plaats van de controleur van de macht.
Zelfs toen de commissievoorzitter hem vriendelijk doch dringend vroeg om zijn felle kritiek minder op de persoon te richten, ging Maurice onverstoorbaar door. Het was prachtig om naar te kijken: de man van de peilingen die de media de maat nam, precies in het hol van de "democratische" leeuw.
Kippenvel.
Gerard Krispijn#mauricedehond
PS copyright holder foto DWDD
Openbrief voor Chris Klomp: “Leerling van de schaduwzijde”
Ach, Chris.
We hebben het weer eens gelezen, jouw epistel vol zelfverheffing, slachtofferschap en verbale trappen naar beneden, verpakt in de retoriek van zogenaamd feitelijke journalistiek. Jij, de held van je eigen narratief. Een rots in de branding van het redelijke woord. Een eenzame ridder tegen het kwaad der ‘wappies’, dat domme, gekwetste volk dat niet mee wil marcheren met jouw heilige feitenorde.
Laat mij je iets uitleggen, jongen.
Journalistiek is geen sport waarbij je de bal telkens tegen de hoofden van je tegenstanders ramt en daarna verbaasd kijkt waarom ze niet met je willen spelen. Journalistiek, ware journalistiek, is het vermogen om te luisteren naar wat onder de oppervlakte borrelt. Niet alleen naar de nette woorden van instituties en persberichten, maar naar het ongemak, de angst, de ongerijmdheden waar mensen intuïtief op reageren. Dáár begint het werk. Dáár begint twijfel. Dáár begint waarheid.
Maar jij? Jij kiest de makkelijke weg. Je schrijft geen stukken, je paradeert je gelijk. Je onderzoekt niet, je bestempelt. Je bent geen observator van macht, je bent de loopjongen ervan, onbetaald, zoals je trots meldt, wat het eerder tragisch dan integer maakt.
En dan dat ironische orakelgedrag: je doet alsof je boven de partijen staat, maar ondertussen sta je met beide voeten diep in het moddergevecht. Je hanteert spot als schild, sarcasme als zwaard, en als het je te heet onder de voeten wordt, roep je “rechtsstaat!” en ren je naar de digitale politiepost met je aangifteformuliertjes.
Weet je, Chris, je denkt dat je de wappies bestrijdt. Maar wat je werkelijk doet, is hun spiegel worden. Even hysterisch. Even absolutistisch. Even overtuigd van je eigen superioriteit. Alleen jouw woorden zijn verpakt in NRC-zinnen en Jinek-aansluiting. Maar het dogma blijft: wie niet in jouw werkelijkheid gelooft, is gek, gevaarlijk of verwerpelijk.
Ik heb vele leerlingen gezien in de schaduwkant van de publieke arena, en velen van hen maakten dezelfde fout: ze verwarden vijandigheid met moed, en zelfverdediging met integriteit. Jij bent een man die denkt dat hij het vuur beheerst, maar niet ziet dat zijn handen al lang zijn verschroeid. Je hunkert naar erkenning van mensen die je minacht, en als je die niet krijgt, noem je ze dom.
Dus hier is mijn les voor vandaag, Chris. Luister goed, je bent een kind van het systeem, geboren met de pen van het narratief, maar je mist de ziel van de twijfel. En zonder die ziel? Geen journalistiek. Alleen echo.
Het ga je goed man.
Max von Kreyfelt

Ter herinnering , covid werd als A ziekte bestempeld omdat men dan alle maatregelen die ze wilde konden implementeren.
Covid was GEEN A ziekte dat is bijvoorbeeld Ebola.
Goede analyse van hoe Hugo de Jonge als minister kritische artsen niet met betere argumenten bestreed, maar hen maatschappelijk en professioneel onder druk zette.
In plaats van open debat normaliseerde hij een klimaat waarin tegenspraak risico’s met zich meebracht voor iemands loopbaan. Dit soort machtsuitoefening verdient serieuze kritische beschouwing.
Ik wil niet dat Nederlandse politieagenten in een Nederlands politieuniform die de Nederlandse wet moeten handhaven en daarvoor van de Nederlandse bevolking het geweldsmonopolie hebben gekregen, in video's een taal spreken die geen Nederlands is en die ik niet kan verstaan.
Prachtig Roy. Diep respect! Onze latte-havermelk-beleidsmakers zou het passen meer te luisteren naar mensen met kennis en ervaring, kortweg expertise. En graag meer dankbaarheid voor degenen die het hoogste offer brachten!
𝟭𝟬 𝗷𝘂𝗹𝗶 𝟮𝟬𝟬𝟳 – 𝟭𝟬:𝟭𝟱 𝘂𝘂𝗿, 𝗗𝗲𝗵 𝗥𝗮𝘄𝗼𝗱, 𝗔𝗳𝗴𝗵𝗮𝗻𝗶𝘀𝘁𝗮𝗻.
Negentien jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.
Om 10.15 uur blies een zelfmoordterrorist zich op tussen een drukke bazaar in Deh Rawod. De aanslag was gericht op onze Nederlandse patrouille. Ik raakte samen met zeven militairen van mijn peloton zwaargewond.
Maar wij waren niet de enigen die slachtoffer werden.
Die dag kwamen ook 17 Afghaanse burgers, onder wie 12 kinderen, om het leven en raakten ongeveer 30 burgers zwaargewond. Vandaag herdenk ik niet alleen mijn Nederlandse kameraden, maar ook hen.
Twee dagen later verloren wij onze pelotonscommandant en vriend, eerste luitenant Tom Krist.
Tom zei altijd:
"𝘈𝘭𝘴 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘮𝘰𝘦𝘴𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Dat was geen uitspraak. Dat was wie hij was.
Zijn lijfspreuk, die hij als tatoeage droeg, luidde:
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Zo herinner ik hem ook. Altijd tussen zijn mensen. Altijd bereid om voor een ander op te staan.
Na de aanslag heb ik veertien jaar gevochten om mijn militaire loopbaan voort te zetten. Uiteindelijk werd ik blijvend dienstongeschikt verklaard. Mijn camouflagepak uit moeten trekken was één van de moeilijkste momenten uit mijn leven.
Maar dit verhaal gaat niet alleen over verlies.
Het gaat ook over de tweede kans die ik heb gekregen.
Ik ben vader geworden van drie prachtige kinderen. Ik heb een onbreekbare band met de mannen van mijn peloton. Tijdens de evacuatie van Afghanistan heb ik samen met vele anderen Afghaanse vrienden mogen helpen aan een nieuw leven, zodat ook hún kinderen weer een toekomst konden opbouwen.
Afghanistan heeft mij geleerd hoe kwetsbaar het leven is, maar ook hoe veerkrachtig een mens kan zijn. Hoe donker mijn leven soms ook lijkt, ik weet dat het altijd erger kan. Dat besef helpt mij iedere dag om door te gaan.
Juist daarom doet het mij pijn dat de Nederlandse regering tegenwoordig openlijk spreekt met het Taliban-regime waartegen wij vochten. Terwijl de rechten van Afghaanse vrouwen en meisjes stap voor stap worden afgenomen, voelt het alsof een deel van alles waarvoor zoveel mensen zich hebben ingezet langzaam wordt uitgewist.
Tom,
Dank je voor je leiderschap.
Dank je voor je moed.
Dank je voor de tweede kans die jij mij en zoveel anderen hebt gegeven.
Ik beloof je dat ik mij zal blijven uitspreken tegen onrecht. Dat ik mij zal blijven inzetten voor Afghanistan. En dat ik jouw naam en jouw offer nooit zal vergeten.
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Rust zacht, Tom.
𝟭𝟬 𝗷𝘂𝗹𝗶 𝟮𝟬𝟬𝟳 – 𝟭𝟬:𝟭𝟱 𝘂𝘂𝗿, 𝗗𝗲𝗵 𝗥𝗮𝘄𝗼𝗱, 𝗔𝗳𝗴𝗵𝗮𝗻𝗶𝘀𝘁𝗮𝗻.
Negentien jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.
Om 10.15 uur blies een zelfmoordterrorist zich op tussen een drukke bazaar in Deh Rawod. De aanslag was gericht op onze Nederlandse patrouille. Ik raakte samen met zeven militairen van mijn peloton zwaargewond.
Maar wij waren niet de enigen die slachtoffer werden.
Die dag kwamen ook 17 Afghaanse burgers, onder wie 12 kinderen, om het leven en raakten ongeveer 30 burgers zwaargewond. Vandaag herdenk ik niet alleen mijn Nederlandse kameraden, maar ook hen.
Twee dagen later verloren wij onze pelotonscommandant en vriend, eerste luitenant Tom Krist.
Tom zei altijd:
"𝘈𝘭𝘴 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘮𝘰𝘦𝘴𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Dat was geen uitspraak. Dat was wie hij was.
Zijn lijfspreuk, die hij als tatoeage droeg, luidde:
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Zo herinner ik hem ook. Altijd tussen zijn mensen. Altijd bereid om voor een ander op te staan.
Na de aanslag heb ik veertien jaar gevochten om mijn militaire loopbaan voort te zetten. Uiteindelijk werd ik blijvend dienstongeschikt verklaard. Mijn camouflagepak uit moeten trekken was één van de moeilijkste momenten uit mijn leven.
Maar dit verhaal gaat niet alleen over verlies.
Het gaat ook over de tweede kans die ik heb gekregen.
Ik ben vader geworden van drie prachtige kinderen. Ik heb een onbreekbare band met de mannen van mijn peloton. Tijdens de evacuatie van Afghanistan heb ik samen met vele anderen Afghaanse vrienden mogen helpen aan een nieuw leven, zodat ook hún kinderen weer een toekomst konden opbouwen.
Afghanistan heeft mij geleerd hoe kwetsbaar het leven is, maar ook hoe veerkrachtig een mens kan zijn. Hoe donker mijn leven soms ook lijkt, ik weet dat het altijd erger kan. Dat besef helpt mij iedere dag om door te gaan.
Juist daarom doet het mij pijn dat de Nederlandse regering tegenwoordig openlijk spreekt met het Taliban-regime waartegen wij vochten. Terwijl de rechten van Afghaanse vrouwen en meisjes stap voor stap worden afgenomen, voelt het alsof een deel van alles waarvoor zoveel mensen zich hebben ingezet langzaam wordt uitgewist.
Tom,
Dank je voor je leiderschap.
Dank je voor je moed.
Dank je voor de tweede kans die jij mij en zoveel anderen hebt gegeven.
Ik beloof je dat ik mij zal blijven uitspreken tegen onrecht. Dat ik mij zal blijven inzetten voor Afghanistan. En dat ik jouw naam en jouw offer nooit zal vergeten.
"𝘚𝘱𝘭𝘪𝘫𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳; 𝘱𝘢𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘦𝘳 𝘻𝘪𝘫𝘯."
Rust zacht, Tom.
"2000-miljard". Volslagen koekoek als mevrouw dit serieus bedoelt. Ik krijg niet het gevoel dat er enige realiteitszin meeweegt in de arguentatie. En dan druk ik me zacht uit.
HET STIKSTOFSPROOKJE VALT IN DUIZENDEN STUKKEN!
Vandaag kwam de aap eindelijk uit de mouw. Onze natuur heeft helemaal geen stikstofprobleem! Dat bevestigt ecoloog en em. prof. Han Lindeboom vandaag klip-en-klaar in het gesprek over het kritische stikstofrapport van prof. Meester.
De conclusie is keihard: de stikstofnormen moeten niet worden vervangen door emissiereductie — zoals dit kabinet blindelings wil — ze moeten direct worden afgeschaft!
De keiharde cijfers over onze impact
Terwijl onze boeren, bouwers en burgers kapot worden gereguleerd met miljardenverslindend beleid, kijken we naar de feiten:
0,35% tot 0,40% – Dat is het totale aandeel van Nederland in de wereldwijde CO₂-uitstoot.
0,000... – Het effect op de wereldwijde temperatuur als we morgen volledig klimaatneutraal zijn.
Mondiaal probleem – Klimaatverandering stopt niet bij de grens en vereist wereldwijde actie, geen Nederlandse zelfopoffering.
De achterdeurpolitiek probeert dit falende beleid nu recht te praten met mooie praatjes. We zouden moeten fungeren als een "groen laboratorium", innovaties exporteren en via de EU strengere regels afdwingen.
Maar de realiteit?
We opereren wél als een eiland. We jagen onze eigen economie en voedselvoorziening over de kling voor symbolische politiek die op wereldschaal nagenoeg nul effect heeft. Innovatie dwing je niet af met verstikkende dwang en onrealistische normen; dat dwing je af door ruimte te geven aan de praktijk.
Stop deze waanzin.
Het rapport-Meester en de duidelijke taal van prof. Lindeboom laten zien dat de basis van het huidige beleid wankelt. Het is tijd om te stoppen met het kapot reguleren van ons eigen land op basis van papieren modellen.
Deel dit bericht als jij ook vindt dat de stikstofnormen direct van tafel moeten!
#Stikstof #Politiek #Klimaatbeleid #RapportMeester #Lindeboom #Boeren #Nederland #Feiten
Al die radiopresentatoren die het al een week over niets anders dan het weer hebben. En het nieuws dat daar bezorgd in elk bulletin aan meedoet. Men gaat er blijkbaar van uit dat luisteraars totaal debiel zijn. #zwijgeenkeeroverhetweer
Marcel van Dam is een buitengewoon secreet. Dat is de aard van het beest.
En al zijn opvolgers hanteren hetzelfde handboek voor hun tegenstanders.
#PvdA#Pro#D66 en #GL
Valser en achterbakser kun je niet vinden, of het zou een #CDAer zijn.