Shitalkumar Komate🌈

Engineer l Student of Market l Work is Workship l Humanity is the only religion l Proud 🇮🇳

[Shitalkumar Komate🌈 @ShitalkumarKom3]

What you are thinking Sir?

[Raju Parulekar @rajuparulekar]

Gang is Back ❗️

[Shitalkumar Komate🌈 @ShitalkumarKom3]

😂

[Reads with Ravi @readswithravi]

James Clear on having high standards:

[Shitalkumar Komate🌈 @ShitalkumarKom3]

@dhanesh500 great one I am holding fully from 211.

[Dhanesh Gianani @dhanesh500]

#KISHHT - MONSTER IPO BASE 🔥

20% move in 2 days - sold 1/3rd today

This is the power of IPO’s

[News24 @news24tvchannel]

बंगाल में BJP-TMC में कांटे की टक्कर, तमिलनाडु-केरलम में कांग्रेस गठबंधन को बढ़त

#electionresult2026 | @ManakGupta || #ResultsOnNews24 https://t.co/XrZLhgNDK6

[Day End Trader @dayendtrader]

You’ll start making money
when you stop making excuses.

[Shitalkumar Komate🌈 @ShitalkumarKom3]

@readswithravi Kobe Menas Preparation Preparation Preparation..... That's it. 👍👌🙏❤️

[Shitalkumar Komate🌈 @ShitalkumarKom3]

@price_action_NS Big Players aren't dump at single time their Variations makes Patterns.

[ThoughtsOfPoet @Thoughtofpoet]

आकर्षण 🔂✍️

[Reads with Ravi @readswithravi]

I’m in love with this sentence:

“The art of not being ready and doing it anyway will take you so far.”

[Dr prashant bhamare @dr_prashantsb]

घरात गरीबी आणणाऱ्या सवयी

गरीबी फक्त खिशातून येत नाही…
ती घरात वर्तनातून आधी प्रवेश करते.

या अशा सवयी आहेत त्यापैकी काही आपल्याच नकळत आपण घरात अवलंबत असतो.

भांडणं, आरडाओरड, आणि अनादर
हे फक्त नातेसंबंध तोडत नाहीत,
तर घरातील स्थैर्य उध्वस्त करतात.

जर घरात शांतता नसेल,
तर त्या घरात काहीच उरणार नाही.

काळजीपूर्वक वाचा…
या आहेत त्या सवयी, ज्या आपल्या नकळत आपण अंगीकारलेल्या असतात, ज्यां घरात गरीबीला आमंत्रण देतात:

१. सतत भांडणं
कधीतरी मतभेद होणं वेगळं…
पण सतत तणाव असलेलं घर कधीच प्रगती करू शकत नाही.
सदस्यांची ऊर्जा सकारात्मक बाबी, वाढीसाठी नाही, तर भांडण्यासाठी, कुरघोडीसाठी खर्च होते.

२. पती-पत्नीमधील अनादर
ज्या क्षणी आदर संपतो,
त्या क्षणी घराचा पाया हलायला लागतो.
मुलं हे पाहतात… आणि तीच त्यांची जीवनपद्धती बनून जाते.

३. शब्दांवर नियंत्रण नसणं
रागात बोललेले शब्द कधीच नाहीसे होत नाहीत…
ते वातावरणात, मनात, प्रतिसादात राहतात आणि हळूहळू विष पसरवतात.
अशा वातावरणात मग स्वप्नं, ध्येय आणि उद्दिष्ट तीनही नष्ट होऊन जातात, होत राहतात.

४. शिस्त आणि व्यवस्था नसणं
ना दिनक्रम, ना शिस्त…
केव्हाही उठणं, केव्हाही झोपणे, कसंही खर्च करणं, दिशाहीन जीवन.
लक्षात ठेवा हा गोंधळ नेहमी महागात पडतो.

५. दोष देणं, उपाय न करणं
प्रत्येक गोष्टीसाठी दुसऱ्याला दोष देणं म्हणजे प्रगतीचा अंत.
प्रत्येकाने जबाबदारी स्वीकारणे आणि सुरुवात स्वतःपासून करणे हीच यशाची खरी पायरी आहे.

६. आर्थिक समन्वयाचा अभाव
एक जण कमावतो, साठवतो, दुसरा/ बाकीचे उधळतात…
ना योजना, ना संवाद फक्त हळूहळू नुकसान.
जिथे एकमत नसतं, तिथून पैसा निघून जातो.

७. कोणतंही ध्येय नसणं
ना उद्दिष्ट, ना दिशा फक्त जगणं.
आणि ज्या घराला दिशा नसते,
ते घर तिथेच अडकून राहतं, बऱ्याचदा मागे जाते.

सरतेशेवटी

संपत्ती फक्त पैशातून तयार होत नाही…
ती वर्तनातून तयार होते.

घराचं वातावरण बदला…
उत्पन्न आपोआप वाढायला सुरुवात होईल.

तुम्हाला सर्वात जास्त परिणामकारक वाटलेला मुद्दा कोणता ? कमेंट करा आणि हे नक्की शेअर करा.

डॉ प्रशांत भामरे.

[Shekhar @Shekharcoool5]

ऑपरेशन तुतारी करण्याआधी तुम्ही अशोक खरातच्या ऑपरेशन मुतारीचं काय करणार आहात हे आधी सांगा!
🔥🔥🔥
@rautsanjay61

[वाक़िफ़ हैं निगाहें 👀 @Tere_do_nainaaa]

When Stardom Meet Forgetten Friendship.🤌🏻🫂♥️

[शब्द माझा सखा...✨❤️ @mayuri0204]

संघर्षाची चपराक...

जीवनात काही लोक आपल्या संघर्षावर हसतात.
आपण अडखळलो, अपयशी झालो, थोडे मागे पडलो की काहींना त्यात आनंद मिळतो. ते टोमणे मारतात, हसतात, कमी लेखतात. पण त्या क्षणी एक गोष्ट लक्षात ठेवायला हवी हसणाऱ्यांना उत्तर शब्दांनी नाही, तर यशाने द्यायचं असतं.

माणसाच्या मनात एवढी जिद्द असावी की कितीही अडचणी आल्या तरी तो थांबू नये. परिस्थिती वाईट असू शकते, पैसा नसू शकतो, साथ देणारे लोक कमी असू शकतात; पण मनात जर जिद्द असेल, तर संघर्ष हा पराभव नसतो तो यशाकडे नेणारा रस्ता असतो.

खरं तर संघर्षावर हसणारे लोक आपल्याला कमकुवत करण्याचा प्रयत्न करत असतात. त्यांना वाटतं आपण हार मानू, मागे फिरू. पण जे लोक या हसण्याला आव्हान समजतात, तेच पुढे इतिहास घडवतात. ते दिवस-रात्र मेहनत करतात, स्वतःला घडवतात, आणि एक दिवस असा येतो की त्यांचं यशच त्या लोकांसाठी सर्वात मोठं उत्तर ठरतं.

तेव्हा त्या प्रत्येक थोबाडावर आपल्या यशाची अशी चपराक बसते की त्यांना शब्दही सापडत नाहीत. कारण ज्याला त्यांनी कधी कमी लेखलं होतं, तोच आज उंच शिखरावर उभा असतो.

म्हणून आयुष्यात एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवावी
लोकांच्या हसण्याने कधी खचायचं नाही.
कारण आज ते तुमच्यावर हसत असतील, पण उद्या तुमच्या यशावर टाळ्या वाजवणारही तेच असतात.

संघर्ष हा लाजेचा विषय नसतो.
संघर्ष हा भविष्यातील यशाची पायाभरणी असतो.
आणि ज्या दिवशी यश मिळतं, त्या दिवशी आपल्या मेहनतीची आणि जिद्दीची ताकद जगाला दिसून येते...

[Chhirag Kedia @swing_ka_sultan]

There are very few people in the world whose deaths carry as much meaning as their lives. I don’t think that even if given a choice, #Khamenei would have chosen any end different from martyrdom in the holy month of Ramadan, while fasting, praying, and standing with honour and dignity.

When the odds are not in your favour, you have two choices: either surrender or face death with pride. He chose the latter.

May his soul rest in peace.

[Vatsala Singh @_vatsalasingh]

जब मन बहुत दुःखी हो जाये तब महाभारत का यह शलोक जरूर सुने...

[वाक़िफ़ हैं निगाहें 👀 @Tere_do_nainaaa]

You can't depend on anybody.🙌💯

[महाकाळ @Hemant_mahakal]

मनाचा सगळ्यात धोकादायक सापळा – परफेक्शन

आपण सगळे आयुष्यात कुठेतरी अडकलेलो आहोत.
कोणी म्हणतं,“आता नाही… थोडं अजून तयार व्हायचं आहे.”
कोणी म्हणतं, “परफेक्ट झालं की सुरू करतो.”
कोणी म्हणतं, “सगळं जमलं की पुढे जाईन.”

आपण रोज स्वतःला हरवत असतो. बाहेरील कुणामुळे नाही, तर आपण हरवतो स्वतःच्याच मनामुळे.
आणि त्या मनाचा सगळ्यात आवडता सापळा म्हणजे,
परफेक्शन.

मनाला परफेक्शन आवडतं, कारण परफेक्शन तुम्हाला हालचालच करायला देत नाही.
मन म्हणतं,
“तयारी करत रहा… पाऊल पुढे टाकू नकोस.”

परफेक्शन म्हणजे स्वतःला सतत टोचणं,
“तू अजून पुरेसा नाहीस.”
पुरेसा हुशार नाही.
पुरेसा सुंदर नाही.
पुरेसा सक्षम नाही.
आणि हे वाक्य इतकं हळुवार बोललं जातं की आपल्याला कळतही नाही,
आपण स्वतःच स्वतःला जखमी करत आहोत.

प्रश्न असा आहे,
आयुष्यात कधी सगळं योग्य होतं का?
योग्य वेळ?
योग्य परिस्थिती?
योग्य मूड?
योग्य लोक?
जर आपण त्या योग्य क्षणाची वाट पाहत राहिलो,
तर आयुष्य फक्त वेटिंग रूम बनून राहील.

लहान असताना आपण चालायला शिकलो तेव्हा…
आपण कितीतरी वेळा पडलो?
कोणी मोजत बसलं का, तुम्ही कितीवेळा अपयशी झालात?
आईने कधी म्हटलं का,
“आधी परफेक्टच चाल, मगच उभा राहा?”
नाही ना?
पडलो, रडलो, उठलो…
आणि चालायला शिकलो.
पण मोठे झाल्यावर,
आपण स्वतःलाच म्हणतो,
“एकदा चुकलो, म्हणजे मी अपयशी.”

एखाद्या विद्यार्थ्याला विचारा,
“तू अभ्यास कधी सुरू करतोस?”
तो म्हणतो,
“आज नाही… उद्यापासून नीट वेळापत्रक बनवून करेन.”
उद्या आला की म्हणतो,
“आज मूड नाही… सोमवारपासून.”
सोमवार आला की म्हणतो,
“आता परफेक्ट नोट्स हव्यात.”
परिणाम?
वेळ जातो, आत्मविश्वास कमी होतो, आणि शेवटी म्हणतो,
“माझ्यात काहीच खास नाही.”
खरं तर त्याच्यात सगळं होतं,
फक्त त्याने सुरुवातच केली नाही.

मन फार हुशार आहे.
ते थेट “भीती” म्हणून समोर येत नाही.
ते म्हणतं,
अजून थोडं शिक
अजून तयारी कर
अजून सुधारणा कर
हे सगळं ऐकायला खूप सकारात्मक वाटतं, पण आत लपलेली असते भीती.
भीती कशाची?
चुकण्याची,
लोक काय म्हणतील याची,
अपयशाची,
परफेक्शन म्हणजे भीतीला दिलेलं सुंदर नाव.

एक माणूस स्वतःचा व्यवसाय सुरू करायचा ठरवतो.
तो म्हणतो,
“मार्केट अजून नीट समजून घेतो.”
“अजून थोडा पैसा जमवतो.”
“अजून प्लॅन परफेक्ट करतो.”
पाच वर्ष जातात.
तो अजूनही प्लॅनच करत असतो.
आणि दुसरीकडे,
एक साधा माणूस,
ना मोठा प्लॅन, ना परफेक्शन.
फक्त सुरुवात करतो.
आज तो पुढे असतो.
कारण त्याने परफेक्शन नाही, प्रगती निवडली.

निसर्गाकडे बघा.
झाड कधी म्हणत नाही,
“आज ऊन योग्य नाही, मी आज वाढणार नाही.”
नदी कधी म्हणत नाही,
“आज वाट परफेक्ट नाही, मी वाहणार नाही.”
निसर्गदेखील परफेक्ट नसतो,
तो सतत पुढे जात असतो.
आपण मात्र स्वतःला थांबवतो.

आज सोशल मीडियामुळेदेखील परफेक्शनचा आजार वाढलाय.
फोटो परफेक्ट हवा
व्हिडिओ परफेक्ट हवा
आवाज परफेक्ट हवा
लिखाण व्यवस्थित हवं...
लोकं पोस्टच करत नाहीत,
म्हणतात,
“अजून थोडं सुधारतो.”
आणि जे लोक imperfect असतात,
तेच पुढे जातात.

लोकं तुमच्या परफेक्शनवर नाही,
तुमच्या प्रामाणिकपणावर जोडले जातात.

परफेक्शन तुम्हाला सांगतं,
“आधी सगळं बरोबर कर.”
कृती सांगते,
“कर, आणि करत-करत बरोबर हो.”
आयुष्य हे एडिटिंग टेबल नाही,
ते लाईव्ह स्टेज आहे.

जगभरात अनेक महापुरुष झाले, ते सगळे परफेक्ट होते का?
नाही.
त्यांच्यावरही टीका झाली
त्यांच्याकडून ही चुका झाल्या
त्यांनाही अपयश आलं
पण त्यांनी थांबून परफेक्शनची वाट पाहिली नाही.
ते चालत राहिले.
इतिहास परफेक्ट लोकांनी नाही,
धाडस करणाऱ्या लोकांनी घडवला.

आयुष्य म्हणजे काही परीक्षा नाही,
जिथे एक चूक म्हणजे नापास.
आयुष्य म्हणजे शिकणं.
आणि शिकणं म्हणजेच चुकणं.
जर तुम्ही कधीच चुकत नसाल,
तर तुम्ही कधीच जगत नाहीत.

लोकं म्हणतात,
“आत्मविश्वास आला की करीन.”
खरं तर सत्य उलटं आहे.
कृती केल्याने आत्मविश्वास येतो.
परफेक्शनने नाही.
पहिलं पाऊल नेहमीच अडखळतं.
तेच नैसर्गिक आहे.

स्वतःला एकदा विचारा,
“मी परफेक्शनच्या नावाखाली
स्वतःला किती वेळा थांबवलं?”
त्या नात्यात,
त्या संधीमध्ये,
त्या स्वप्नामध्ये,
मन म्हणालं,
“नंतर करू.”
पण हा नंतर कधी आलाच नाही.

जर तुम्ही वाट पाहत असाल की,
कधी भीती संपेल
कधी सगळं परफेक्ट होईल
तर एक गोष्ट लक्षात ठेवा:
ते कधीच होणार नाही.
पण तुम्ही आज सुरुवात केली,
तर उद्या तुम्ही वेगळ्या ठिकाणी असाल.

जर आज तुमचं मन थकलं असेल,
जर तुम्हाला वाटत असेल,
“मी मागे पडलोय…”
तर हे लक्षात ठेवा,
तुम्ही मागे नाही,
तुम्ही फक्त थांबलेले आहात.
आणि थांबलेला माणूस
परफेक्ट नसूनही,
पुन्हा चालू शकतो...

पण परफेक्शनच्या नावाखाली पांगळा झालेला व्यक्ती जागेवरच ढासळतो...!!!

[Raj Shamani @rajshamani]

Be brutal with yourself because nobody else gives a shit if you achieve your dreams or die living a mediocre life.