@A_thefonz@kooswijnands Gewoon en masse lid worden van d66 en pro en dan links beleid en personen wegstemmen bij ledenvergaderingen. Wie niet horen wil, moet voelen.
MIjn vragenlijst iets aangepast voor Hugo de Jonge.
Geen van deze vragen zal worden gesteld. Vandaag niet, nooit niet.
De voor de hand liggende vragen waar half Nederland naar hunkert en de andere helft voor vreest, zullen hier nooit worden gesteld.
Waar blijven de vragen, die wél gesteld zouden moeten worden? Vragen die iedereen met prikschade, iedereen die een geliefde is verloren aan myocarditis op de lippen brandt!
Hoewel ik geen jurist ben, heb ik, om de commissie een handje te helpen, een aantal van die prangende vragen proberen te formuleren.
Daar gaan we.
Beste Mijnheer de Jonge,
Bent u zelf gevaccineerd?
Hebt u kennis genomen van de aanhoudende oversterfte, die direct na het starten van de mRNA campagnes begon? Met als opmerkelijk feit een stijging in die sterfte na iedere prikronde?
Hoe verklaart u deze oversterfte?
Hoe beschouwt u de explosieve stijging van turbokankers overal ter wereld en ook in Nederland, na de periodieke uitrol van de vaccinatie campagnes?
En als de plotseling massale uitbraken van ernstige ziektes, zoals kanker, dementie en MS, geheel of mede het gevolg waren van de door de overheid gedwongen injectiecampagnes, vindt u dan, dat degenen die daar verantwoordelijk voor waren of deze hebben gepromoot, bestraft zouden moeten worden?
Als er sprake was van gevaarlijke mRNA en DNA vaccins, gevaar waar in de loop der jaren steeds meer over bekend werd -sommigen zijn zelfs uit de handel gehaald- waarom werden deze vaccins dan toch nog aanbevolen tijdens zogenaamde boosterrondes?
Vond u dat de mRNA en DNA vaccins van Pfizer, Moderna, Jansen en Astra Zeneca, voldoende waren getest, om op mensen te worden toegepast? Wanneer kreeg u precies toegang tot deze testresultaten? Hebt u deze vaccins en de bijbehorende prikcampagne gepromoot?
Wat was precies de wetenschappelijke redenering achter het isoleren van bejaarden en zieken, vaak met de dood of diep verdriet tot gevolg? Hebt u deze maatregels gepromoot? Zo ja, staat u daar nog steeds achter?
Wat was de wetenschappelijk verantwoorde onderbouwing van de anderhalve meter, de avondklok en de mondkapjesverplichting? Hebt u deze maatregels gepromoot?
Wat vindt u achteraf van de inzet van Remdesivir, dat funest bleek voor de nierfunctie en de behandeling met beademingsapparatuur en Midazolam, die tienduizenden mensen, vooral in Groot Britannië, het leven heeft gekost?
Wat vindt u van de behandeling die dissidente artsen te beurt viel? Stond u daar achter. En zo ja, staat u daar nog steeds achter?
Vindt u het gelijkstellen van een omstreden DNA injectie aan een frikandel, tegenover jongeren en kinderen terecht? Ook toen bleek dat het over een batch niet optimaal gekoeld Jansen vaccin ging, die snel moest worden weggespoten in verband met de houdbaarheid?
Vond u, toch geen arts, dat u geen misbruik van macht en positie hebt gemaakt?
Hoe kijkt u, naar de discriminatie van en het opzetten tegen mensen die niet gevaccineerd waren? Kunt u begrip op brengen voor de verontwaardiging die zij voelen, tegenover degenen die deze discriminatie aanvoerden op televisie, internet en in kranten?
Hoe beschouwt u, met de kennis van nu, de nauwelijks verholen dreiging middels filmpjes en speeches, van overheidswege, aan het adres van mensen die zich niet lieten vaccineren? De Squid Game promotiefilm, waarin ongevaccineerden werden doodgeschoten bijvoorbeeld? Of het voorstel om ongevaccineerden op een eiland te dumpen?
En de belangrijkste vraag, Mijnheer de Jonge.
Welke straffen vindt u dat er op het leiding geven en het deelnemen aan de uitvoer van de covidmaatregels en vooral de prikdrang zouden moeten staan, bijvoorbeeld voor politici, journalisten of deskundigen die dit beleid leidden, in de media verdedigden of bij de uitvoer betrokken waren?
Welke straf verdient, volgens u een wetenschapper of beleidsmaker die de covidmaatregels ten volle heeft gepromoot en -met de kennis van nu- aantoonbaar onwaarheden heeft gesproken, bijvoorbeeld over de herkomst van het covid virus?
https://t.co/0hVzqQdbha
Om veiligheidsredenen kan de minister van Asiel Ter Apel niet bezoeken.
En wij worden geacht welwillend tegenover de spreiding van deze ‘ellende’ te staan.
#asielwaanzin
https://t.co/qrGtdRp9PD via @WWActueel
De Zuidas: Israël
Max von Kreyfelt
Nederland presenteert zich graag als moreel gidsland.
Een klein land vol tribunalen, vredespaleizen, mensenrechtenconferenties en ministers die met ernstige blik verklaren dat “de internationale rechtsorde onder druk staat”.
Ondertussen blijkt Nederland ook een buitengewoon handige parkeerplaats voor buitenlandse oorlogsindustrie.
Want terwijl politici op televisie vertellen hoe bezorgd ze zijn over Gaza, krijgen Israëlische staatswapenbedrijven via Nederlandse brievenbusconstructies probleemloos toegang tot Europa, fiscale voordelen en investeringsroutes.
Dat heet:
“een aantrekkelijk vestigingsklimaat.”
Neem ERCAS B.V.
Een Nederlandse vennootschap van het Israëlische staatswapenbedrijf Rafael Advanced Defense Systems. Volgens onderzoek van SOMO heeft deze onderneming nauwelijks fysieke aanwezigheid in Nederland, geen werknemers hier, maar wel honderden miljoenen aan activa en een sleutelrol in Europese investeringen.
Geen fabriek, personeel en maatschappelijke betrokkenheid.
Wel een keurige Nederlandse BV met een postadres, juridische bescherming en fiscale efficiëntie.
Via Nederland bezit Rafael deelnemingen in Duitsland, Spanje en Groot-Brittannië. Vanuit die constructie worden Europese markten bediend, contracten gesloten en winsten doorgesluisd.
Nederland als distributiecentrum van geopolitieke hypocrisie.
Want dezelfde bestuurders die burgers voortdurend de maat nemen over “ethisch ondernemen” blijken totaal geen moeite te hebben met buitenlandse staatswapenbedrijven die hier vrijwel gewichtloos worden geparkeerd om fiscaal slim Europa binnen te wandelen.
Het is de klassieke Nederlandse handelsmoraal:
wij verkopen desnoods de touwen voor het schavot, zolang de holding maar correct staat geregistreerd.
En alles gebeurt volledig legaal.
Dat maakt het juist interessant.
Nederland bouwde namelijk een complete industrie rond internationale geldstromen zonder echte economische aanwezigheid.
Brievenbusfirma’s.
Holdingconstructies.
Belastingroutes.
Doorstroomvennootschappen.
Jarenlang verdiende Nederland daar miljarden aan terwijl politici deden alsof belastingontwijking iets was van tropische eilanden met palmbomen.
Maar de Zuidas bleek een luxere versie van dezelfde business.
Met betere espresso.
En ironischer wordt het nauwelijks.
Want terwijl ministers zware woorden spreken over mensenrechten en internationale spanningen, faciliteert hetzelfde land ondertussen de financiële infrastructuur waarlangs buitenlandse oorlogsindustrie toegang krijgt tot Europese markten.
Morele verontwaardiging boven.
Fiscale dienstverlening beneden.
Nederland in één bestuursmodel samengevat.
En dan nog verbaasd zijn dat steeds meer mensen de politieke moraal van Den Haag ervaren als een toneelstuk voor camera’s.
De Nederlandse bijdrage aan de wereldvrede:
een keurige BV, een postadres en nul werknemers.
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Democratie is een waardevol instrument, maar geen doel op zichzelf. Een samenleving is niet vrij omdat zij mag stemmen. Zij is vrij wanneer de macht van de overheid beperkt is, eigendomsrechten worden beschermd en burgers zoveel mogelijk zelf verantwoordelijkheid kunnen nemen. Dat is precies waar Nederland steeds verder van verwijderd raakt.
Onze polderdemocratie is veranderd in een staat waarin vrijwel elk maatschappelijk probleem wordt beantwoord met meer regels, meer belastingen, meer subsidies, meer toezichthouders en meer politieke sturing. Wonen, zorg, energie, onderwijs, pensioen, landbouw, klimaat en ondernemerschap zijn steeds afhankelijker geworden van Den Haag. De burger stemt eens in de vier jaar, maar een groeiende bestuurlijke klasse bepaalt dagelijks hoe hij moet wonen, werken, ondernemen en consumeren.
De Europese Unie versterkt deze ontwikkeling. Wat begon als een project voor vrije handel ontwikkelt zich steeds verder tot een politieke unie met centrale regelgeving, gezamenlijke schulden, industriepolitiek en harmonisatie. Besluiten worden steeds verder van de burger genomen, terwijl democratische controle juist afneemt.
Het echte probleem is niet dat we te weinig democratie hebben. Het probleem is dat we veel te veel onderwerpen democratisch proberen te regelen. Iedere verkiezing gaat daardoor over de verdeling van andermans geld, privileges en rechten. Dat maakt politiek steeds conflictueuzer en vergroot de prikkel voor belangengroepen om de overheid naar hun hand te zetten.
De noodzakelijke hervorming begint daarom niet met een nieuwe coalitie, maar met een veel kleinere roverheid. De staat moet zich richten op haar kerntaken: bescherming van leven, vrijheid, eigendom, een onafhankelijke rechtspraak, defensie en een beperkt vangnet voor mensen die werkelijk niet voor zichzelf kunnen zorgen. Voor vrijwel al het overige geldt dat burgers, ondernemers, verenigingen en lokale gemeenschappen het beter, goedkoper en innovatiever kunnen organiseren.
Dat betekent een drastische verlaging van belastingen, een fundamentele afbouw van subsidies, een veel eenvoudiger belastingstelsel, minder regelgeving, een vrije woningmarkt, een flexibele arbeidsmarkt en een overheid die ophoudt economische winnaars en verliezers aan te wijzen. Vrijwillige samenwerking creëert meer welvaart dan politieke dwang ooit zal doen.
Democratie blijft essentieel, maar alleen wanneer zij wordt begrensd door vrijheid en onze natuurlijke rechten.
Een meerderheid mag niet onbeperkt beschikken over het inkomen, eigendom en de keuzes van minderheden. De grootste hervorming die Nederland en Europa nodig hebben is daarom geen uitbreiding van de staat, maar een fundamentele verschuiving van macht.
Minder Brussel. Minder Den Haag. Meer burger. Meer markt. Meer vrijwillige samenwerking. Dat is geen afbraak van de democratie, maar juist haar redding. Want hoe minder de overheid over ons leven beslist, hoe minder we elkaar politiek hoeven te bevechten en hoe vrijer de samenleving wordt.
Wie stelt het Rijk ‘onder toezicht’ omdat die de bevolking pijlsnel laat groeien door immigratie en tegelijkertijd de markt niet in staat stelt om voldoende woningen te realiseren ─ in weerwil van de grondwettelijke taak.*
Wat een drama.
*Art. 22: "Bevordering van voldoende woongelegenheid is voorwerp van zorg der overheid."
https://t.co/fGyxBredXk
Column: het nationale kneuzen collectief
Max von Kreyfelt
Ze lijken tegenwoordig rechtstreeks uit een soort bestuurskundige zaadveredelingslabo te komen.
Jonge beleidsprofessionals die nog nooit een laars in de klei hebben gezet, maar wel exact weten hoe een boerenbedrijf moet verdwijnen “voor het grotere geheel”.
Ze praten in modellen, tabellen en transities.
Alsof melk inderdaad spontaan in kartonnen pakken uit de muur van de supermarkt groeit.
Het fascinerende is dat juist mensen zonder enige praktijkervaring tegenwoordig de meest radicale plannen maken voor sectoren waar complete families al generaties lang hun bestaan aan ontlenen.
Een boer moet tegenwoordig luisteren naar iemand die:
nog nooit een kalf heeft geholpen,
nog nooit een oogst heeft verloren,
nog nooit om 05:00 in een stal stond,
maar wel een beleidsnotitie van 84 pagina’s heeft gelezen met de titel:
“Versnellingsagenda Integrale Gebiedsgerichte Transitie.”
Dat is de nieuwe Nederlandse aristocratie:
de spreadsheetadel.
Ze produceren niets.
Ze bouwen niets.
Ze verbouwen niets.
Maar ze reguleren alles.
En ondertussen kijkt half bestuurlijk Nederland serieus alsof een koe inmiddels een soort ecologische oorlogsmisdaad is geworden.
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1

De coronaperiode was niet alleen een gezondheidscrisis. Het was ook de grootste test van individuele vrijheid, eigendomsrechten en staatsmacht in decennia. De rol van Maurice de Hond was belangrijk, omdat hij deed wat in een vrije samenleving vanzelfsprekend hoort te zijn: data analyseren, vragen stellen en gevestigde opvattingen uitdagen.
Het debat zou daarom nooit over Maurice de Hond als persoon moeten gaan. De echte vraag is waarom afwijkende analyses zo vaak werden weggezet als gevaarlijk of onverantwoord. Wetenschap is geen autoriteit die gehoorzaamheid verlangt. Wetenschap is een proces van twijfel, kritiek en voortdurende correctie. Zodra politici of experts beweren dat “de wetenschap vaststaat”, is scepsis juist op zijn plaats.
Tijdens corona kregen overheden ongekende bevoegdheden. Ondernemingen werden gesloten, mensen mochten familie niet bezoeken, avondklokken werden ingevoerd, scholen gingen dicht en miljoenen gezonde burgers verloren tijdelijk fundamentele vrijheden. Vrijheid werd behandeld als een vergunning die de overheid kon verlenen of intrekken. Vanuit libertair perspectief is dat precies de verkeerde benadering. Vrijheid is geen privilege. Zij is het uitgangspunt van een vrije samenleving. Wie dwang wil toepassen, draagt de volledige bewijslast.
Achteraf bleek dat over meerdere onderwerpen veel meer discussie mogelijk was dan destijds werd toegestaan. Denk aan de rol van aerosolen, de effectiviteit van verschillende maatregelen, de nevenschade van lockdowns, de gevolgen voor jongeren en ondernemers en de maatschappelijke kosten van langdurige schoolsluitingen. Dat betekent niet dat iedere criticus gelijk had. Wel dat het onderdrukken van kritiek de wetenschap en de kwaliteit van besluitvorming verzwakt.
Corona liet ook zien hoe snel politiek, media, grote technologiebedrijven en wetenschappelijke instituten dezelfde richting kunnen kiezen. Sociale media verwijderden berichten die later deels of volledig verdedigbaar bleken. Artsen en onderzoekers die afweken van de dominante lijn werden soms uitgesloten van het publieke debat. Dat is geen teken van een sterke democratie, maar van een samenleving die te afhankelijk is geworden van centrale autoriteit.
Voor libertariërs is de belangrijkste les daarom breder dan corona alleen. Macht concentreert zich altijd als burgers haar onvoldoende begrenzen. Dat geldt voor oorlog, economische crises, terrorisme en pandemieën. Elke crisis vergroot de verleiding om uitzonderlijke bevoegdheden normaal te maken. De geschiedenis laat zien dat tijdelijke maatregelen vaak veel langer blijven bestaan dan oorspronkelijk werd beloofd.
Maurice de Hond werd voor veel Nederlanders daarom meer dan een data-analist. Hij werd een symbool van intellectuele onafhankelijkheid. Niet omdat hij onfeilbaar was, maar omdat hij liet zien dat burgers zelf gegevens kunnen analyseren, autoriteiten mogen tegenspreken en niet verplicht zijn om politieke consensus voor waarheid aan te nemen.
Dat is misschien wel de belangrijkste libertaire les van de coronaperiode. Een vrije samenleving vertrouwt niet op de onfeilbaarheid van regeringen, experts of media. Zij vertrouwt op open debat, vrijwillige samenwerking en het recht van iedere burger om macht kritisch te controleren. Want zodra kritiek verdwijnt, verdwijnt uiteindelijk ook de vrijheid.
@thefreedomreset@roaldcs@grok Overigens is grok buiten X om benaderd uiterst open en kritisch over de covid periode en zeker ook voor uitgebreid onafhankelijk onderzoek en berechting.
@hsdvries Boycot de twee grootste merken (shell/esso) en masse enkele weken en een benzine oorlog is een feit. Geldt ook voor supermarkten (jumbo/ah). De consument heeft veel meer macht dan hij zich realiseert. We gedragen ons als koopzombies en doen het ons zelf aan.
Bijna iedereen heeft van de Holocaust gehoord. De systematische en industriële massamoord die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd georganiseerd door Duitse politici en uitgevoerd door Duitse ambtenaren, militairen en andere staatsorganen van het nationaalsocialistische regime. Ongeveer zes miljoen Joden werden vermoord, evenals Roma en Sinti, mensen met een beperking, homoseksuelen, Jehova’s Getuigen, politieke tegenstanders en andere groepen. “Nooit meer” werd na 1945 het morele uitgangspunt van Europa.
Veel minder bekend is dat de Holocaust onderdeel is van een veel breder historisch patroon. Politicoloog Rudolph Rummel introduceerde daarvoor het begrip “democide”: het opzettelijk doden van mensen door een overheid. Dat begrip is breder dan genocide. Het omvat ook politieke zuiveringen, massaexecuties, doelbewust veroorzaakte hongersnoden, deportaties met dodelijke gevolgen en andere vormen van door de staat georganiseerde massamoord.
Volgens Rummels onderzoek kostte democide in de twintigste eeuw ongeveer 260 miljoen mensen het leven. Over de precieze aantallen bestaat wetenschappelijke discussie en niet iedere historicus onderschrijft zijn methodologie of schattingen. Dat verandert echter niets aan de centrale conclusie dat de grootste massamoorden uit de moderne geschiedenis in overgrote meerderheid door overheden zijn georganiseerd en uitgevoerd.
De bekendste voorbeelden zijn het nationaalsocialistische regime in Duitsland, het communistische bewind van Joseph Stalin in de Sovjet-Unie, het regime van Mao Zedong in China en het bewind van Pol Pot in Cambodja. Daarnaast vonden in de twintigste eeuw op veel andere plaatsen door staten georganiseerde massamoorden plaats. De ideologieën verschilden sterk. Sommige regimes waren fascistisch, andere communistisch, nationalistisch of militair. Wat zij gemeen hadden, was niet hun economische systeem, maar de concentratie van politieke macht.
Geen van deze massamoorden werd gepleegd door één dictator alleen. Achter ieder regime stond een omvangrijk staatsapparaat van politici, ministeries, ambtenaren, rechters, politie, geheime diensten, militairen en uitvoeringsorganisaties. Juist de combinatie van ideologie, bureaucratie en vrijwel onbeperkte staatsmacht maakte massale onderdrukking en moord mogelijk.
Dat is misschien wel de belangrijkste politieke les van de twintigste eeuw. Wanneer een overheid niet langer effectief en hard wordt begrensd door de rechtsstaat, onafhankelijke instituties en fundamentele vrijheidsrechten, kan zij uitgroeien tot het gevaarlijkste machtsinstrument dat de mens ooit heeft gecreëerd. En zelfs dan nog.
“Nooit meer” is daarom meer dan een herdenking van de Holocaust. Het is een waarschuwing tegen iedere overheid die zoveel macht naar zich toetrekt dat burgers geen effectieve bescherming meer hebben tegen de criminele staat zelf. Dat is precies waarom het beperken van staatsmacht geen theoretische luxe is, maar een fundamentele voorwaarde voor een vrije en veilige samenleving.