ชอบประโยคนึงในไอจีที่บอกว่า “just because you lost me as a friend doesn't mean you gained me as an enemy; I still want to see you bloom but just not in the garden I built."
พอเข้าวัยสามสิบ ก็ค้นพบว่าความสัมพันธ์คนเรานั้นช่างเปราะบาง โดยเฉพา adult friendship เพราะวันนึงคสพ มันอาจจะจบโดยสิ่งที่เราไม่คาดคิด ความคิดเปลี่ยน ตัวตนเปลี่ยน ต่างฝ่ายไม่ได้เป็นไปตามภาพจำที่เคยเป็น จนถึงจุดๆ นึงก็ไปต่อกันไม่ได้
เมื่อ 10 ปีที่แล้ว เคยคบผู้ชายคนนึง เขาดีมาก in every way possible พ่อแม่พี่สาวเขาก็รักเรา พูดตามตรง ตอนนั้นก็คิดว่า อยากจะอยู่กับคนนี้ไปจนแก่แหละ มันจบไม่สวยก็ตอนเราตัดสินใจบอกเลิกเขา เพราะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ก็เป็นเพื่อนกันมาเรื่อยๆ กลับไทยทุกครั้งก็ไปหาบ้านเขาทุกครั้ง
เอาดีๆ 10 ปีมันก็นาน ต่างคนต่างก็มีแฟนใหม่ไปหลายรอบแล้ว เขาช่วยสแกนผู้ชายเรา เราช่วยสแกนผู้หญิงเขา (ซึ่งฮีก็ไม่เคยฟังอยู่ดี 😂) แต่ก็เหมือนตัดกันไม่ขาด จนซัมเมอร์ 4 ปีที่แล้ว ตัดสินใจถามเขาไปตรงๆว่าจะเอาไง ค้างคากันมา 6 ปีแล้ว เขาตอบกลับมาว่า “You’re honestly such an amazing person. Anyone who gets to have you would be so lucky. I just can’t be that guy for you. I’m sorry.” เหมือนโดนทุบหัว จำได้ว่าร้องไห้อยู่บน BTS โคตรอาย
ใครที่ชอบความโรแมนติก การอยากถูกรักด้วยการถูกมองเห็น ถูกใส่ใจ ถูกรับฟัง อยากมีความสุขในชีวิตรักแบบไม่ต้องรู้สึกว่าเรากำลังร้องขอ
“อย่ามีแฟนเป็นavoidant” ไม่ใส่ not all แต่ most of this kind of ppl คือหนีได้ได้หนี
ชอบประโยคนี้มาก “be yourself in the way that feels right for you” จงเป็นตัวเองในแบบที่สบายใจ ได้ใช้ชีวิตให้มีความสุข ไม่ต้องฝืน ไม่เหนื่อยเกินไป และรักตัวเองในทุกๆวัน :—)