@__AmirimA__ مشکل محرومیت ارسال مقاله این است که بر همه همکاران (collaborators) و دانشجویان طرف تاثیر منفی میگذارد. و آنها الزاما کار غیراخلاقیای نکردهاند که با طرف همکاری میکنند (و در مورد دانشجو مجبورند).
دعوتنکردن دوباره برای یکی دو سال یا مثلا اعلام اسامی شاید خوب باشد.
طرف یک کاره سیستم داوری کنفرانسایست و قرارست مستقیم با من کار کند، اما کلا پیداش نیست: نه تنها هیچ کدام از وظایفاش را انجام نداده، هیچ التفاتی هم به ۶ تا ایمیلای که بهاش زدهام نکرده.
بالاخره رفتم روی توییتر و لینکدین پیام گذاشتم تا در نهایت جواب داده «باشه، نگاه میکنم».
دوستای دارم خوشقلب اما شوخیانه بد دهان. میدانم در این شرایط میگفت
«آخه .....ص....ش توی کره .. وقتی نمیخوای کار بکنی ... میکنی مسوولیت قبول میکنی سگ به ..!»
من البته آنقدر بد دهان نیستم و فقط خیالانه نقل قول میکنم!
حالا آدمها ممکن است مریض شوند، فک و فامیلشان بمیرد، چه میدانم یک چیزی از این دست و نتوانند کارشان را بکنند. بله، پیش میآید.
اما این بابا در این چند هفته مرتب مقاله برای لینکدین و بلاگاش نوشته. از نظر من، شاید به اشتباه، وظیفهاش را به تخماش هم نمیگیرد.
@celine7080 بله، اشاره توییت دومام به همین است.
مقاله راسل را نخواندهام. تراکتاتوس را خیلی سال پیش ورق زدهام و هنوز توی لیست است که بخوانم سر فرصت!
این هم لینک مقاله راسل برای ارجاع سادهتر در آینده:
https://t.co/calxe6CjBq
یعقوب لیث صفاری: «چیزی که من اندر نیابم، چرا باید گفت» (۲۴۳ خورشیدی)
لودویگ ویتگنشتاین: «از آنچه نمیتوان سخن گفت باید به سکوت گذشت» (یا شاید شبیهتر به لحن یعقوب: «چیزی را که نتوان گفتنْ سکوت باید.»)
(۱۳۰۰ خورشیدی)
🤔
بین این دو گفته هزار سال فاصله است!
در مورد تاریخها:
۲۴۳ خورشیدی بر اساس ۲۵۱ قمری است (منبع: https://t.co/16KNjaf6r8 و https://t.co/rj6bNCpoI2)، اما ماهاش را نمیدانم.
کتاب تراکتاتوس ویتگنشتاین هم اکتبر یا نوامبر ۱۹۲۱ به آلمانی چاپ شده، که میشود ۱۳۰۰ خورشیدی.
گفته ویتگنشتاین، به آلمانی، در کتاب Tractatus این است:
Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen
ترجمه انگلیسی Pears & McGuinnessاش این است:
What we cannot speak about we must pass over in silence.
گفته فارسیاش -هر دو- هم ترجمه خودم از انگلیسی است.
@Agentic_User با اینکه پول بیشتری برای پژوهش باشد موافقام. اما حتی اگر به این نتیجه برسیم که خوب است دولت در صنعت سرمایهگذاری کند به جای دانشگاه، به نظرم (و من اقتصاددان نیستم!) تقسیم این پول به مثلا ۱۰۰ قسمت برای بازار رقابتی بهتر بود. اینطوری دولت به رشد یک مونوپولی کمک کرده است.
@arash_zaghi بله، حتما! جزو کاربردهای یادگیری تقویتی اصلا یکی همین انتخاب بهترین شیوه مداوا برای درد شانه است.
البته در این مسیر ممکن است شانه و کمر و دستهای متقاضی گرنت به فنا برود.
برای یک مشت دلار از برای پژوهشْ آدم را به چه پشتک واروهایی که وادار نمیکنند!
خواسته ضمنی: مرزهای علم شکافته شود؛ اقتصاد حل شود؛ تبعیضهای اجتماعی از بین برود؛ فارغالتحصیلان گروه هم در بهترین دانشگاههای و مهمترین شرکتهای دنیا استخدام شوند، و البته از کانادا🇨🇦هم خارج نشوند!
وقتی میگویند معلمی شغل انبیاست، منظورشان در واقع استاد دانشگاه است آن وقتی که دارد گرنت پژوهشی مینویسد!
دستآوردهای اپیستمولوژیک(!)-اقتصادی-اجتماعی-روحانی موسی و عیسی و محمد هم این قدر نبوده است.
@HRKeshavarz گمانام ترکیب چند چیز باشد:
- مطلب را AI نوشته با همین سبکای که گفتید.
- سبک نوشتن آدمها تاثیرپذیرست از آنچه میخوانند و چون آنچه میخوانند AIزده شده، سبک آنها هم آرام آرام عوض میشود.
- حساسیت آدمها در شناسایی آن سبک بیشتر شده. اگر پیشتر توجه نمیکردند، الان میکنند.
وقتی از دانشمندان اسلامی یا عرب قرنهای پیش حرف میزنند ذهنام به این میرود که آیا چند قرن بعد ما را به عنوان دانشمندان انگلیس خواهند شناخت؟
پ.ن.۱: فرض کنیم کارهایمان ماندگار شود.
پ.ن.۲: و هوشمصنوعی ما را نخورد.
پ.ن.۳: کانادا هم نه ها، همان انگلستان!