มนต์

มนตรี จิระวงษา (มนต์) | 176/60 | ห้อง 4 ศิลปะการแสดง

[มนต์ @TDR4_Montre]

มนตรี จิระวงษา (มนต์)
ม.5/4 - ศิลปะการแสดง
https://t.co/FgGyUbWqcT

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_JAMES (/เพท)

[【TDR4】 @TDR_commu]

- จะพบศพของอั่งเปาภายหลังจากนี้ที่สระบัวของโรงเรียน
- แมนจะยอมกลับไปคุยกับแนน (เนื่องจาก @TDR4_White และ @TDR4_Pabward เคลียร์รูทได้)
- นานๆ ครั้ง อาจจะเห็นยิมและธูปเดินไปเดินมาในโรงเรียน แนนนั่งอยู่บนดาดฟ้าอาคาร 1 แมนอยู่ในห้องดนตรีไทย คิวนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด จากมุมสายตา

[【TDR4】 @TDR_commu]

- คนที่ถูกลักซ่อนให้มองไม่เห็น จะกลับมาอยู่ฝั่งเดิมอย่างที่ควรเป็น
- คนที่เสียชีวิต @TDR4_Sua @TDR4_Pabkian @TDR4_Mangkon @TDR4_Monday จะไม่กลับไป และไม่ถูกมองเห็นเหมือนเดิม
- ไม่มีใครพบ @TDR4_White อีก
- @TDR4_Pabward กลับไปฝั่งคนเป็นได้ ไม่จำเป็นต้องเฝ้าห้อง 401 ตามสัญญากับธูป

[【TDR4】 @TDR_commu]

[ผลสรุปเชิงระบบ]
NORMAL END
เผาสมุดบันทึก+กล่องหน้าตาคล้ายหนังสือ+รูปภาพของธรกรณ์+พวงมาลัยเก่าๆ

- พร้อมสามารถขับไล่พวกสัมภเวสี และสิ่งอัปมงคลออกไปได้ แม้จะยังลบล้างออกไปไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็นับว่าอยู่อย่างสงบไปได้อีกหลายปี
- สามารถออกจากโรงเรียนได้ในทันที สถานการณ์กลับมาปกติ

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai "...."
"ได้"

พรุ่งนี้ มะรืนนี้
วันถัด ๆ ไป

อาจจะมีซักวันที่ผลักเธอออกไปอีก
แต่ไม่ใช่เร็ว ๆ นี้

"..คงต้องที่พื้น"

ค่อยขยับตัวให้เธอลงมาที่พื้นด้วยกันได้สะดวก เท่าที่จะสะดวกได้ยามมือไม่คลายออกจากกันนั่นแหละ

[มนต์ @TDR4_Montre]

[25 ตุลาคม 2567] 22.40

หลังจากที่ถูกครูไล่ออกมามนตรีไม่ได้กลับไปที่หอพัก

ทุกอย่างอื้ออึงเสียจนไม่อาจจับใจความออกมาเป็นความคิดได้ ทุกอย่างจึงถูกขับเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณ

ดังนั้นรู้ตัวอีกที เขาเลยเผลอคว้า @TDR4_tiankhai ตามตัวเองมา ลากกันมาจนถึงหอประชุม

.

[แวน @TDR4_Marvin]

[25 ตุลาคม 2567]

22.00

ห้องเก็บของอาคารกีฬา

แวนเก็บกุญแจดอกเล็กที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า ก่อนหยิบมือถือโทรแจ้งครู ว่าเกิดอะไรขึ้นกับวันจันทร์

บาดแผลที่หน้าผากยังเลือดไหลซึม อีกมือคว้าคอแมวดำไม่วาง

ไม่นานพวกเขาคงถูกพากลับไปอย่างเคย

@TDR4_tiankhai @TDR4_Montre @TDR_npc

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai ถึงตอนนั้นคงเอ่ยปาก
มองเข้าไปในดวงตาเช่นทุกที แม้จะไม่เคยถูกสบกลับมา

"..เดี๋ยวเรานอนพื้นเอง"
"พักเถอะ"

ตราบใดที่ยังคงอุ่นอยู่จะไม่ปล่อยมือ
มนตรีดึงรั้งเชือกที่เคยวางทิ้งไว้เองเสียจนแน่นขึง

เชือกเส้นสุดท้ายในชีวิตถูกจับไว้แน่น

รั้งตนเอาไว้
จนกว่าไออุ่นทีเหลืออยู่จะหายไปเอง

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังพอให้คนและใครก็ตามที่อยู่ที่นี่ได้ยิน

มนตรีนั่งอยู่ตรงนั้นแม้ข้อเข่าจะปวดร้าวประท้วง
ถ้าไม่ถูกปล่อยมือก็จะไม่เป็นฝ่ายปล่อยก่อน

อยู่เฝ้ามองเธอที่ผุพังลงช้า ๆ แบบนั้น
ไม่ทำอะไรนอกจากมอบไออุ่นหนึ่งฝ่ามือให้ รอจนกว่าเธอจะเงยกลับขึ้นมา

.

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai 'ถ้าเรายังตัวอุ่นอยู่'
'จะพยายามกลับมา'

เคยบอกเธอไว้แบบนั้น
ตอนนี้เขาที่เดินหลงไปไกลจึงเดินกลับมา
กุมมือไว้แม้จะต้องถูกปลายเล็บจิกแน่นจบเจ็บ

อย่างน้อยเราสองคนก็ยังอุ่นอยู่

...
แม้ในตอนนี้
ความจริงข้อนั้นจะทำให้เจ็บสาหัสกว่าเดิมก็ตาม

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai เพราะเหมือนกันเกินไป จึงเข้าใจ
ดังนั้นเพราะเหมือนกันเกินไป

จึงไม่รู้เลย
ว่าต้องช่วยยังไง

ในเมื่อมนตรีเองยังไม่เคยช่วยตนเองได้เลย

...

สุดท้ายก็ทำได้เพียงย่อตัวลงตรงหน้าเธอ
เกี่ยวนิ้วกับฝ่ามือเกร็งแน่น แกะมันออกมาจากชายผ้ายับยู่

มือที่เคยจับกันในวัยเยาว์ยังคงอุ่นเสมอ

.

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai @TDR4_Nudee @TDR4_May @TDR4_Monday @TDR4_Marvin @TDR4_Wish เดินมานั่งด้วยเงียบๆ (ขอบอทด้วยครับ)

[มนต์ @TDR4_Montre]

[24 ตุลาคม 2567 - 23.30]

นั่งเอนหลังอยู่ที่โซฟาหอประชุมตัวเดิม ในมือมีโทรศัพท์ที่ถูกถือค้างไว้

เห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาในโนติแล้วแต่ยังคงไม่กดเข้าไปอ่าน

หลับตาลง พักสายตา
ที่ข้างตัวถูกเว้นไว้พอให้นั่งเบียดเสียดได้ แม้จะมองไม่เห็นก็ตาม

...ขอแค่วันนี้ก็แล้วกัน

@TDR4_Sua

[มนต์ @TDR4_Montre]

[24 ตุลาคม 2567 - 00.00]

นั่งอยู่ที่ส่วนกลางจนเที่ยงคืนถึงกลับขึ้นห้อง
เมื่อเจอกับความว่างเปล่าก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเดินไปหยิบหมอนรองคอกับเสื้อฮู้ดตัวโคร่งในตู้

กลับออกมาหน้าหออีกครั้ง ออกเดินเอื่อยๆ

จำได้ว่าที่หอประชุมมีโซฟา
วันนี้ไปนอนที่นั่นแล้วกัน

@TDR_commu

[มนต์ @TDR4_Montre]

ห้องน้ำ ไม่มี
ส่วนกลาง ไม่มี
ครัว ไม่มี

แอบไปร้องไห้ที่ไหนอีกหรอเปล่า?

....
แล้วทำไมเขาถึงออกมาเดินตามหากันนะ

ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

แค่รู้สึกว่าห้องนั้นที่มีเขาคนเดียวมันผิดที่ผิดทางเกินไป

สุดท้ายจึงเดินออกมายืนหน้าตึก
หยิบมือถือขึ้นมา กดพิมข้อความ

[มนต์ @TDR4_Montre]

ห้องน้ำ ไม่มี
ส่วนกลาง ไม่มี
ครัว ไม่มี

แอบไปร้องไห้ที่ไหนอีกหรอเปล่า?

....
แล้วทำไมเขาถึงออกมาเดินตามหากันนะ

ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

แค่รู้สึกว่าห้องนั้นที่มีเขาคนเดียวมันผิดที่ผิดทางเกินไป

สุดท้ายจึงเดินออกมายืนหน้าตึก
หยิบมือถือขึ้นมา กดพิมข้อความ

[มนต์ @TDR4_Montre]

[23 ตุลาคม 2567]

กลับห้อง2Aคนเดียว เลิกคิ้วแปลกใจเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นคนที่วันนี้ไม่ได้ไปไหน

ถึงอย่างนั่นก็หยิบของไปอาบน้ำเช่นปกติ
ใช้เวลาพักนึงถึงกลับห้องมาในเสื้อนอนเดิมๆ เอนหลังลงบนเตียง พักสายตาเช่นทุกที

"...."

คงหลังจากที่ผ่านไปพักใหญ่ถึงลุกขึ้นอีกครั้ง
เดินออกห้องไป

.

[【TDR4】 @TDR_commu]

ตอนที่ 4
[23 ตุลาคม 2567]

จากหลายเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
ทำให้บรรยากาศปิดเทอม 1 ของภาคปีการศึกษานี้ ณ โรงเรียนธาดารัตน์เริ่มดูเงียบงันมากขึ้น

แต่ถึงแบบนั้น
กาลเวลาก็ยังคงไหลเวียนไปตามหน้าที่ของมัน

ไม่มีวันหยุด
หรือเปลี่ยนแปลง
.

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_Wish "...." ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอีกครั้ง เป็นแบบนั้นอีกพักใหญ่จึงค่อยถอนหายใจออกมา

"ถึงตอนนั้นค่อยคิดเถอะครับ" พูดแล้วก็เป็นฝ่ายลุกยืนก่อน หันมองเป็นครั้งสุดท้าย

"บางที เจอครั้งหน้า"
"อาจจะเป็นที่ฝั่งนั้นก็ได้"

ว่าแล้วก็เดินแยกไป ไม่ได้รอคำตอบอีก

(เรามาปิด ขอบคุณรูทครับ)

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_Wish เหลือบตามองคนหลุดขำ

"เดี๋ยวช่วยแล้วกัน" เป็นกรณีพิเศษ เห็นแก่ที่ดูต้องต่อยหลายคน()

"...."
"แต่ต้องเจอก่อนไหม"

หันกลับไปทางสนาม