(เสือ)

กรีฑาทัพ กีรติเมธานนท์ | 177/67 |

[(เสือ) @TDR4_Sua]

🐯

กรีฑาทัพ กีรติเมธานนท์ (เสือ)
ม.5/5 | ดุริยางคศิลป์

https://t.co/2TATgPdMIC

[【TDR4】 @TDR_commu]

[ผลสรุปเชิงระบบ]
NORMAL END
เผาสมุดบันทึก+กล่องหน้าตาคล้ายหนังสือ+รูปภาพของธรกรณ์+พวงมาลัยเก่าๆ

- พร้อมสามารถขับไล่พวกสัมภเวสี และสิ่งอัปมงคลออกไปได้ แม้จะยังลบล้างออกไปไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็นับว่าอยู่อย่างสงบไปได้อีกหลายปี
- สามารถออกจากโรงเรียนได้ในทันที สถานการณ์กลับมาปกติ

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_Montre @TDR4_tiankhai ไม่ทันได้รับรู้ความรู้สึกนั้นมากนักเพราะเพียงแต่พริบตาเดียว ตัวตนของเขาก็ถูกลืมเลือนจากคนอื่นๆ

ไม่อยากนึกถึงด้วยซ้ำว่าที่บ้านของเขาจะยังจำเขาในฐานะลูกชายคนเล็กได้หรือเปล่า

หวังว่าเรื่องบ้าๆ นี่จะจบลงเร็วๆ สักที เพราะเขาเองก็ไม่อยากยืนมองคนสำคัญค่อยๆ แตกสลายแบบนี้อีกแล้ว

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_Montre @TDR4_tiankhai แม้แต่ในครั้งนี้เองเขาก็อยู่ในสถานะที่ไม่สามารถจะปลอบอะไรใครได้

ไม่มีใครมองเห็น
ไม่มีใครได้ยิน
ไม่มีใครรู้ถึงตัวตน

ความสูญเสียที่เกิดขึ้นต่อเนื่องคงทำให้ทั้งกำลังใจและสร้างความเหนื่อยล้าให้กับอีกฝั่ง

พอจะเข้าใจได้
แต่คงไม่มากพอ

เพราะเขาเป็นฝ่ายจากมาก่อน

.

[(เสือ) @TDR4_Sua]

https://t.co/t2nh3o0J5s

[มนต์ @TDR4_Montre]

@TDR4_tiankhai เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังพอให้คนและใครก็ตามที่อยู่ที่นี่ได้ยิน

มนตรีนั่งอยู่ตรงนั้นแม้ข้อเข่าจะปวดร้าวประท้วง
ถ้าไม่ถูกปล่อยมือก็จะไม่เป็นฝ่ายปล่อยก่อน

อยู่เฝ้ามองเธอที่ผุพังลงช้า ๆ แบบนั้น
ไม่ทำอะไรนอกจากมอบไออุ่นหนึ่งฝ่ามือให้ รอจนกว่าเธอจะเงยกลับขึ้นมา

.

[(เสือ) @TDR4_Sua]

🐯

กรีฑาทัพ กีรติเมธานนท์ (เสือ)
ม.5/5 | ดุริยางคศิลป์

https://t.co/2TATgPdMIC

[(เสือ) @TDR4_Sua]

✉️

[【TDR4】 @TDR_commu]

ตอนที่ 4.5
[25 ตุลาคม 2567]

เวลาของปิดเทอม 1 ประจำปีการศึกษานี้นั้น...
รู้สึกตัวอีกทีก็ล่วงเลยมาถึงวันศุกร์ที่ 25 ตุลาคมแล้ว

กลุ่มเด็กนักเรียนที่ติดอยู่ในเรื่องราวที่ยังแก้ไขไม่ได้ ก็ยังคงพยายามทำทุกวิถีทาง และประติดประต่อเรื่องราวให้ออกมา

เท่าที่จะทำได้
.

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_Montre ความคิดบิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวอีกครั้ง เขาพยายามที่จะข่มมันเอาไว้แต่ความโลภภายในใจก็เหมือนจะได้รับชัยชนะ

"รอเรานะ"

มันไม่พอ
พื้นที่เพียงน้อยที่ถูกแบ่งให้ในคืนนี้
เขาอยากได้มันเพิ่มอีก

"รอเราไปรับเธอ"

มันไม่พอหรอก

"อย่าพึ่งเลิกชอบเราเลยนะ"

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_Montre "ไม่ได้กอดกันมาอาทิตย์นึงแล้วนะมนต์"

โน้มหน้าลงไปแนบหน้าผากตัวเองกับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย หลับตาลงพร้อมกับพึมพำเสียงเบา

"เราคิดถึงเธอ"
"คิดถึงมาก"

แต่ก็เป็นเพียงเสียงที่ส่งไปไม่ถึงเหมือนทุกที จะไขว่คว้าจับเอาไว้ก็ทำไม่ได้

"เหนื่อยมากเลยใช่ไหม"

.

[(เสือ) @TDR4_Sua]

https://t.co/Y2dj9wIv9a

[มนต์ @TDR4_Montre]

[24 ตุลาคม 2567 - 23.30]

นั่งเอนหลังอยู่ที่โซฟาหอประชุมตัวเดิม ในมือมีโทรศัพท์ที่ถูกถือค้างไว้

เห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาในโนติแล้วแต่ยังคงไม่กดเข้าไปอ่าน

หลับตาลง พักสายตา
ที่ข้างตัวถูกเว้นไว้พอให้นั่งเบียดเสียดได้ แม้จะมองไม่เห็นก็ตาม

...ขอแค่วันนี้ก็แล้วกัน

@TDR4_Sua

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES "ไม่หรอก"
"หนูไม่ได้ผิดอะไรเลย"

ได้พูดให้ฟังสักที คำพูดที่เขาพูดออกมาในวันนั้นที่ทำได้แค่มองอีกคนนั่งร้องไห้อยู่ภายในห้องน้ำ

ไม่รู้ว่าจะยินดีหรือเสียใจดีที่ได้พูดให้ฟังจริงๆ

"หนูเก่งมากแล้วที่พยายามได้ขนาดนี้"

ยกมือขึ้นกอดตอบอีกฝ่าย ไม่คิดว่าเราจะได้มากอดกันแบบนี้อีก

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_Montre @TDR_commu หลังจากคุยกับรูมเมทที่ข้ามมาฝั่งนี้อีกคนเรียบร้อยเขาก็ทำเหมือนปกติที่ทำในทุกวัน

เดินตามคนตัวเล็กออกมาจากหอ ตรงไปยังสถานที่ที่ตนพึ่งไปมาวันนี้อีกครั้งหนึ่งตามหลังคนตัวเล็ก

สายตาบ่งบอกถึงความรู้สึกเป็นห่วงและชื่นชม

ถ้าเป็นเขาที่อยู่ในจุดนั้นแทนจะยังทนไหวหรือเปล่านะ

@TDR_commu

[(เสือ) @TDR4_Sua]

https://t.co/0TOW1N2reD

[มนต์ @TDR4_Montre]

[24 ตุลาคม 2567 - 00.00]

นั่งอยู่ที่ส่วนกลางจนเที่ยงคืนถึงกลับขึ้นห้อง
เมื่อเจอกับความว่างเปล่าก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเดินไปหยิบหมอนรองคอกับเสื้อฮู้ดตัวโคร่งในตู้

กลับออกมาหน้าหออีกครั้ง ออกเดินเอื่อยๆ

จำได้ว่าที่หอประชุมมีโซฟา
วันนี้ไปนอนที่นั่นแล้วกัน

@TDR_commu

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับยิ้ม ใช่แล้วแหละเขาย้อนคำที่อีกคนเคยพูดกับตัวเอง

แน่นอนว่าหลายวันที่มาอยู่ฝั่งนี้ทำให้ความรู้สึกและความคิดบางอย่างเปลี่ยนไป รวมถึงตอนนี้ที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ที่นี่

ความคิดที่บิดเบี้ยวถูกจัดเรียงใหม่อีกครั้ง

"งั้นพี่เสือจะไม่มอง" หลับตาลง
"อยากได้กอดไหมคะ"

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES เห็นท่าทีของอีกคนภาพที่อีกฝ่ายร้องไห้วันนั้นก็ผุดเข้ามาในหัวเลยเดินเข้าไปค่อยๆ แตะไหล่เบาๆ

"ขอโทษที่ทำให้นึกถึงอะไรไม่ดี" เพราะเขาทักเรื่องของตัวเองนั่นแหละ

"งั้นอาจจะโดนซ่อนเหมือนพวกติม" แสดงว่ายังมีโอกาสกลับไป

"หนูเก่งมากนะ แล้วก็ไม่ต้องหลบไปร้องไห้คนเดียวแล้วล่ะ"
"เหงาแย่"

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES กระพริบตาปริบๆ อยู่คนตรงหน้าก็สลัดภาพที่ใส่นัวเมื่อครู่ออกไป

"ไม่ได้โดนทำอะไรก่อนจะมาใช่ไหมคะ"

เหมือนจะข้ามฝัางมาคนละสาเหตุอีกคนน่าจะหาย ต่างจากเขาที่เห็นร่างของตัวเองต่อหน้า

"หมายถึงไม่ได้เป็นแบบเรา"

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES นิ่งไปด้วยอีกคนตาโตขึ้นมสเหมือนกับตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"เดี๋ยว"
"เห็นเราด้วยหรอ"

สมองโหลด อ๊อง

"หรือว่าเจมส์...."ตาย แต่ไม่ใช่ใช่ไหม!

[(เสือ) @TDR4_Sua]

@TDR4_JAMES เข้ามาในห้อง 2A เหมือนทุกๆ คืน ปกติมันจะมีบรรยากาศที่ดูขมุกขมัวตั้งแต่เริ่มมีคนหายไป

แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่

เพราะภาพที่เห็นคือรูมเมทของเขากำลังใส่นัวอยู่กับตุ๊กตากระต่าย เลยเผลอขมวดคิ้ว

"เป็นอะไรไปคะ"

เผลอทักไปแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่เห็น

[【TDR4】 @TDR_commu]

ตอนที่ 4
[23 ตุลาคม 2567]

จากหลายเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
ทำให้บรรยากาศปิดเทอม 1 ของภาคปีการศึกษานี้ ณ โรงเรียนธาดารัตน์เริ่มดูเงียบงันมากขึ้น

แต่ถึงแบบนั้น
กาลเวลาก็ยังคงไหลเวียนไปตามหน้าที่ของมัน

ไม่มีวันหยุด
หรือเปลี่ยนแปลง
.

[【TDR4】 @TDR_commu]

ตอนที่ 3.55
[23 ตุลาคม 2567]

ประตูห้องเรียน 401 ณ ชั้น 4 อาคารศิลปะถูกเปิดออก ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงัน

( สรุปทางระบบ )
- ฝั่งคนเป็นหากมาที่นี่ จะไม่เห็น @TDR4_Pabward
- ฝั่งผีจะพบว่าสีเทียนออกไปจากตัวอาคารศิลปะได้ จนกว่าจะ oooooo ถูกต้องตามเงื่อนไข
- ไม่พบศพของสีเทียน