ی خاطراتی هست که آدم خجالت میکشه حتی با خودش مرور کنه ...
چون از خودش بدش میاد ،
از حماقت زیاد، از خریت بیانتها،
از اهمیت دادن به آدمهای بیلیاقت ...
زیر فشار همهچیز دارم له میشم. وضع روحیم خوب نیست و دائم از همهچیز دارم فرار میکنم. حتی شروع هم نکردم و حس میکنم دیگه دیره. جدی از پسش برنمیام. کاش جرئتشو داشتم که نباشم.
چقدر تخمیه وقتی یچیزیو واقعا میخوای اما افسردگی نمیذاره قدمی براش برداری، بعد میبینی بقیه هم با وجود سختیا دارن تلاش میکنن اما تو هر کاری کنی فقط ده قدم به عقب پرت میشی.
چرا بقیه میتونن از اتفاقات عادی و غیرعادی سختی که براشون پیش میاد راحت عبور کنن ولی واسه من همه چیز انقد دردناکه؟ برای من انگار همه چیز دردناکتر و پررنگ تره. کاش اینجوری نبودم.