‘Öleem been, ölem ben’ dediğim bir sabahta geliyorum biri odamı pırıl pırıl yapmış, biri çayımı getiriyor. Rabbimin ikramları peşimizi bırakmıyor şükürler olsun, neşem yerine geldi. Her şeyin özünü görebilen gözler ve her daim şükreden bir kalp nasip eyle Allahım 🤲🏻
Dik durmak suç bu hayatta.Bir yanlış varsa ve sesini çıkarmazsan sorun yok Bunu yapamıyorsan ve sözünü de esirgemiyorsan sorunlu,kibirli,iletişimsiz oldun çıktın. Fatura sana kesildi, hakikat de feda edildi. Elde var sıfır. Adalet terazisi şaşmayan bir Adil-i mutlak var hamdolsun
Ayyy yazmasam olmaz😁 Hastane kantininde sıra bekliyorum, önümdeki kadın mama alacak, kantinci amca danışmanlık yapıyor; “Ev….. al anne sütüyle birebir aynı” dedi 🤭 Bilirkişi olarak konuşmaya dalmamak için zor tuttum kendimi 😁😁Ne güzel memleketimin her ferdi her konuda uzman.
Seni burdan değil de birebirde tanımayı çok isterdim rumeysa berin abla, bugün bize verilenler senden alınanlardı aslında, hatırlayınca bir fatiha okumaktan başka bir şey yapamıyorum belki ama duamdır ki rabbim iki cihanda da ruhunu şâd eylesin ♥️
Yanlışın karşısında görmezden gelen kimseye saygı duymuyorum. Elinden bir şey gelmiyordur, bunu anlarım. Ama yokmuş, olmamış gibi davrananları iyi niyetli bulmuyorum. Saygıyı da hak etmiyorlar.
‘Bir şeyin son olabileceğini bilmek, ona ilk kez bakar gibi bakmayı öğretir.
Sonluluk elimizde tek bir şey bırakır: Bu gün. Bu saat. Karşımızdaki bu yüz.
Sevgi, faniliğin içinde kendine bir ev bulurken o ev her zaman şimdiki zamandır.’
Dr. Rumeysa Berin Şen’i, 36 saatlik nöbetin ardından evine dönerken kaybedişimizin üzerinden beş yıl geçti.
Annesinin bana söylediği “Kızımı unutmayın.” sözü hâlâ aklımda.
Unutmadık Rumeysa, unutmayacağız. Adını ve hatıranı yaşatırken hekimlerin dinlenme hakkını, güvenli çalışma koşullarını ve evlerine sağ salim dönebildikleri bir yaşamı savunmaya devam edeceğiz.
Seni rahmetle anıyoruz.
İYİLEŞMEK
Hepimiz bir yerde görülmeyi bekleriz. Biri bize baksın, ne demek istediğimizi anlasın, bizi düzeltmeye çalışmadan olduğumuz gibi kabul etsin isteriz. Ruhumuzdaki yaraların çoğu, bu bekleyişin karşılıksız kaldığı yerde açılır.
Çocukken yaşadığımız incinmeler, boğazımızda kalan sözler ve kimseye göstermediğimiz korkular zamanla kendimize dair bir hikâyeye dönüşür. Sevilmeyi hak etmediğimize inanırız mesela. Kimseye tam olarak güvenemeyiz. Ya da aynı acıyı başka yüzlerle, başka ilişkilerde yeniden yaşarız.
Bence iyileşme, kendi hikâyemize bir gün başka bir gözle bakabildiğimizde başlıyor. Bu çoğu zaman tek başına olmuyor. Sabırla dinleyen, acele etmeyen birinin yanında, yıllardır kendimizden bile sakladığımız duygulara yavaş yavaş yaklaşabiliyoruz. Anlaşıldığımızı hissettiğimiz an, içimizde çoktandır kapalı duran bir kapı aralanıyor. Bize gösterilen şefkat zamanla kendi iç sesimize karışıyor. Sonra bir gün kendimizle de aynı yumuşaklıkla konuştuğumuzu fark ediyoruz.
Birinin ruhuna yaklaşmak, onun hayatının bütün karmaşasına saygı duymayı gerektiriyor. Her acının kendi dili, her hayatın arkasında görmediğimiz bir geçmiş var. Değişmek isteyip de eski yarasına tutunan çok insan tanıdım. Aynı şeyi kendimde de gördüm. Alıştığımız acı, hiç bilmediğimiz bir hayattan daha güvenli gelebiliyor. Böyle zamanlarda belki yapılacak en iyi şey beklemek. Yargılamadan dinlemek, karşımızdakinin kendi hakikatine kendi adımlarıyla varmasına izin vermek.
Bana kalırsa iyileşme büyük anlarda değil, küçük karşılaşmalarda saklı. İçten bir ilgide, tam zamanında sorulmuş bir soruda, birlikte taşınan bir kederde. Başkasının hayatını kendi doğrularımıza göre biçimlendirmeye kalkmadığımızda, onun kendi sesini bulmasına yalnızca eşlik ettiğimizde gerçek bir yakınlık doğuyor. Birine verebileceğim en değerli şeylerden biri, onun kendisi olabileceği kadar güvenli bir yer açmak. Çünkü kendisini anlayan birinin yanında, zamanla kendini anlamayı da öğreniyor insan.