دلم میخواد حرف بزنم
اما میدونم میفهمید چرا نمیتونم
احساس تنهایی شدید از هر نظر، دور و برم تقریباً هیچ کسی نیست که حرفمو بفهمه.
عذاب وجدان شدیدتر ازین که نتونستم به اون جوونای رعنا کمکی بکنم و لااقل جاشون بمیرم.
اما قویترین حسم امیدواریه و هر اتفاقی هم بیفته نمیذارم ازم بگیرنش.
فیلمهای دی ماه حتی ۱ درصد از وقایع نیست، چون اکثرا گوشی با خودشون نبردند و اونایی که بردند به وقت کشتار فرصت ثبت نداشتند.
بلواری وسیع مملو از جمعیت، صدای شلیک آغاز میشود، هزاران نفر درحالی که دولا شدهاند میدوند که تیر به سرشان برخورد نکند. خون روی زمین جاریست. آخرالزما��!
یهسریا میگن بین کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی یا هر ایرانیِ بیگناهی که کشته میشه با جاویدنامان ۱۸ و ۱۹ دی نباید فرقی گذاشت.
فرق دارن عزیز، قدر زمین تا آسمون فرق دارن.
همهی کشتهشدهها برای ما عزیزند، اما همهی اونها در یک جایگاه نیستن: «عدهای قربانی بودن، عدهای قهرمان.»
کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی و هر انسان بیگناهی که جونش رو جمهوری اسلامی گرفته، قربانیان جنایتهای این حکومتان و داغشون تا همیشه بر دل ماست، اما جاویدنامان دیماه فقط «کشتهشده» نبودن،
اونها آگاهانه ایستادن، خطر رو دیدن، سکوت نکردن و جون عزیزشون رو برای ایران ما دادن.
با چه منطق و چه شرافتی میشه کسی رو که قربانیِ ظلم شده با کسی که آگاهانه برای مقابله با ظلم جون داده، در یک دسته قرار داد؟
باز هم میگم، برای ما هر دو عزیزن،
اما یکی نماد رنج تحمیلشدهست و دیگری نماد شرافت، شجاعت و ایستادگی.
سالها از اسم شهدا و خونواده شهدا برای ساکت کردن مردم و توجیه هر کاری سوءاستفاده شد.
خواهش میکنم این چرخه را با جاویدنام ها تکرار نکنید.
از اسمشون برای کنسرت، مراسم نمایشی یا خیریههایی که معلوم نیست پولش کجا میره خرج نکنید.حرمتشان را خرج منفعتطلبی، پول و نمایش نکنید.#علی_محمدی
شهبانوی عزیزم، این اسوهی امید و صبوری، سال ۲۰۱۹ یعنی هفت سال پیش فرموده:
«هیچوقت روحیهتون رو از دست ندید….
یکی از اولین مبارزهها اینه که روحیهتون رو از دست ندید،
اینجوری نخواهد موند،
من مطمئنم که نخواهد موند»
شهبانوی عزیزم، این اسوهی امید و صبوری، سال ۲۰۱۹ یعنی هفت سال پیش فرموده:
«هیچوقت روحیهتون رو از دست ندید….
یکی از اولین مبارزهها اینه که روحیهتون رو از دست ندید،
اینجوری نخواهد موند،
من مطمئنم که نخواهد موند»
بعد از کشتار دی ماه جامعه به دو دسته تبدیل شده:
مردمان شریف که خواهان برقراری عدالت و پایان ۵ دهه وحشگری اسلاموفاشیستهای جمهوری اسلامی هستند.
نامردمان بیشرف که با هزار نقاب دروغین از جمله وطنپرستی، دموکراسیخواهی و مخالفت با جنگ، زیر پرچم قاتلان حکومتی ایستادهاند.
شرمنده من نمیتونم خون جاویدناما از سال 98 (بلکه 96) رو پامال کنم، زندگی خودم و عزیزان و مردمم رو تباه کنم و صبر کنم تا آلترناتیو مورد قبول شما و قمیکلا و امثالهم و صددرصدی مردم ظهور کنه و ما رو از این کثافت نجات بده.
شما منتظر مهدی بمانید، شاید این جمعه بیاید.
اگر هر شکلی از حکومتی که سیروس در آینده به وجود میاره با هر متر و معیاری با حکومت آخوند قابل مقایسه میدونید و بین این دو برایتون شک یا ترس بوجود دارد هیچ شخص عاقل و منطقی و درست و حسابی ای نمیتونه نظرتون رو تغییر بده و هر تلاشی برای تغییر نظرتون بیهوده هست.
گلهای غربت، عزیزان دلم، همه شما که امروز در شهرهای مختلف در تجمع «یک ملت در گروگان» شرکت کردید، میدونم چقدر سخت بوده این حضور همیشگی طی ۵ ماه. اما میخوام بدونید تلاشهای شما چقدر واسه ما مردم داخل ارزشمنده، که هربار که شما رو میبینیم در دل این سیاهی نوری روشن میشه که فراموش نشدیم. دست تک تکتون رو میبوسم، مبارزه شما فراموش نخواهد شد. ♥️🫂
این مدت نتونستم آدم مفیدی مثل خیلیاتون باشم. حتی از زدن حرفام و ریتوییت توییتهایی که کاملاً قبول داشتم میترسیدم.
تحت فشارم و فعلاً توییتر بایبای.
هموطن بودن با خیلیاتون باعث افتخارمه. به زودی ایران رو پس میگیریم.
اگر حتی ذرهای انسانیت داشتید یک کدوم از این جاویدنامان عزیز رو میدی��ید، در کمترین حالت دهانتون رو میبستید و فقط کار خودتون رو میکردید اما نمیتونید چون تنها راه ارتزاقتون رو این سیستم میدونید پس به سیروس لگدپرانی میکنید.
دوستان شما حق این رو داشتید که بعد از کشتار دی ماه خفهخون بگیرید و یک کلمه هم در موردش صحبت نکنید، اما حق ندارید بعد از چند ماه بیاید و آنچه که شرححال امثال خودتونه رو به دلاوران کشته شده نسبت بدید. همون بهتر کلا ساکت باشید تا تعفن وجودتون بیشتر به نمایش درنیاد.
تا همین یه ماه پیش زندانیهارو با آب و نون خشک رها کرده بودن و خیلیا یادشون میره. زندانی که همه جور متخصص و امکانات و ارتباطات برای امثال تاجزاده و محمدی و ... فراهمه ولی حتی نمیفهمی کی #ساسان_آزادوار رو بردن برای اعدام.