vassiliki staikou

Συγγραφέας βιβλίου: Φωτισμένη καρδιά.
Management of Research Programs.
Nothing is accidental here.
My son is in Heaven from 18 of July 2019 forever 8 years old

[vassiliki staikou @VStaikou]

Η "Φωτισμένη Καρδιά" είναι η απόδειξη ότι η αγάπη δεν τελειώνει. Απλώς μεταμορφώνεται σε φως.
​Σε κάθε σελίδα, χτυπάει η 💖 σου.
#φωτισμενη καρδιά

[EFSYN @EFSYNTAKTON]

Ντροπιαστικές συνθήκες εγκατάλειψης καταγγέλλουν πρόσφυγες που κρατούνται στο κέντρο κράτησης της Κορίνθου, κάποιοι για πολλούς μήνες, στέλνοντας στην «Εφ.Συν.» βίντεο όπου απεικονίζουν τις θλιβερές συνθήκες.

[Σοφοκλής Φερσιζίδης @finetsatos]

Αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις τη δύναμη να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου, δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανένας και τίποτα.

— Ιπποκράτης (Κως, 460 π.Χ. - Λάρισα, 377 π.Χ.)

[Κιλ Μπιλ @kill_biil]

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ

[Giorgos 🇬🇷 @giorgosptk]

Το τερμάτισε στην κακογουστια και έβαλε μέσα και λίγο από αρχαία Ελλάδα.Ξεφτιλικια

[• I-Xasou • @XrhstosVas]

"Μαμά και μπαμπά, σας αγαπώ,
δεν φταίτε εσείς.
Φοβάμαι ότι θα σας απογοήτευσω
στις πανελλήνιες.
Δεν μπορώ άλλο αυτή τη κοινωνία" έγραψαν και πήδηξαν.
Δυο 17χρονες. #Ηλιουπολη

[Velzekoulis 🇵🇸 @velzekoulis]

Άθλιες εξετάσεις για ένα κωλόχαρτο, που στη καλύτερη θα τους βάλει σε μια δουλειά, με πενιχρό μισθό που οριακά θα βγάζουν τον μήνα.

Κανένα όνειρο, καμιά ελπίδα, καμιά προοπτική για τις νέες γενιές. Φροντίσαμε εμείς και οι πριν από εμάς να φτιάξουμε έναν κόσμο σάπιο.
#Ηλιουπολη

[Marigo Zarafopoula 🇬🇷🇨🇾 @artisanfollower]

Δεν φταίνε οι γονείς που έπεσαν από τον 6ο οι 17χρονες. Ψάξτε το φταίξιμο στην κοινωνία που δημιούργησαν οι πολιτικοί, η πολιτική, τα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Το "αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα" δηλώνει απογοήτευση και είναι απόλυτα ειλικρινές. #Ηλιούπολη #17χρονες

[τεμπελα δρομέας @karmar30107_]

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι μία μεγάλη δοκιμασία οικονομική και ψυχολογική για όλη την οικογένεια.Ανεπιτρεπτο να πιέζονται τόσο πολύ έφηβοι λες και όλη τους η ζωή κρίνεται στην Γ Λυκείου.Ειδικα στην χώρα που επιβραβεύεται το βύσμα κι η λαμογια.#Ηλιουπολη

[Αιδοιοκύνας @mounoskylo]

Η Ελλάδα δεν τρώει πάντα τα παιδιά της. Ενίοτε τα σπρώχνει στον γκρεμό.
#Ηλιουπολη

[Proud Mary 🫦 @ProudMary_Maria]

#Ηλιούπολη
Τ Ρ Α Γ Ω Δ Ι Α 😭
Βρέθηκε στην τσάντα της μαθήτριας σημείωμα πως νιώθει αγχωμένη με την απόδοσή της στις Πανελλήνιες.

[ΚΕΡΒΕΡΟΣ @RXRqdEgogik2Z9P]

Ηλιούπολη: Δύο 17χρονες ανέβηκαν στον 6ο όροφο, κλείδωσαν την πόρτα και πήδηξαν στο κενό πιάσμενες χέρι-χέρι...

Οι ελληνικές οικογένειες χρειάζονται υποστήριξη από ειδικούς, πολλούς ειδικούς!

[Kateri Seraphina @KateriSeraphina]

Anonyme
J’ai soixante-treize ans.
Les enfants appellent pendant les fêtes. Les petits-enfants envoient des emojis. La semaine dernière, je suis tombée dans la salle de bain et je suis restée une demi-heure par terre avant de réussir à me relever. Je ne l’ai dit à personne — je sais très bien ce qu’ils diraient.
Je vis seule dans le même appartement de Salamanque où j’ai élevé mes trois enfants.
Cent dix mètres carrés qui autrefois semblaient trop petits et qui aujourd’hui me paraissent immenses. La chambre d’Ana est toujours la chambre d’Ana, même si Ana a quarante-sept ans et vit à Barcelone avec son mari et ses deux enfants. La chambre des garçons a encore les meubles de quand ils avaient huit et dix ans. Parfois je pense à les changer, mais je ne le fais pas.
Mon mari est mort il y a onze ans. Une crise cardiaque, rapide, sans prévenir. Après ça, j’ai appris à faire seule beaucoup de choses que nous faisions ensemble auparavant. Aller à la banque. Appeler le plombier. M’asseoir à la table de la cuisine avec une seule tasse.
Les premières années ont été les plus difficiles. Maintenant, c’est simplement ma vie.
Mes enfants sont de bonnes personnes. Je tiens à le préciser, parce que ce que je vais raconter ne signifie pas qu’ils soient de mauvais enfants. Ce sont de bonnes personnes avec leurs propres vies, leurs emplois, leurs crédits, leurs problèmes.
Ana appelle le dimanche. Toujours à la même heure, entre une heure et une heure et demie de l’après-midi, après le déjeuner. Nous parlons vingt minutes. Elle me demande comment je vais, je lui raconte quelque chose du quartier, elle me parle des enfants. C’est un appel ordonné et régulier, comme un rendez-vous médical.
Luis, l’aîné, vit à Bilbao. Il appelle moins souvent — toutes les deux ou trois semaines. Quand il appelle, il parle vite, il y a toujours quelque chose derrière lui : des voix, la télévision ou le bruit de sa maison. J’ai l’impression qu’il appelle entre deux choses.
Le petit, Carlos, vit à Valence. C’est celui qui tarde le plus. Parfois, trois semaines passent. Quand je lui fais une remarque, il m’envoie un audio WhatsApp de quarante secondes. Les audios de quarante secondes me sont difficiles — je ne sais pas pourquoi, mais ils me coûtent.
Les petits-enfants m’écrivent pour leur anniversaire et pour le mien. Des emojis, quelques cœurs. Les plus grands ont déjà seize ou dix-sept ans. Je sais qu’à cet âge-là, les grands-parents ne sont pas une priorité. Je le sais. Mais parfois j’ouvre mon téléphone en espérant trouver quelque chose… et il n’y a rien. Alors je le referme.
La semaine dernière, je suis tombée dans la salle de bain.
C’était idiot — j’ai glissé sur le tapis que j’ai devant la douche, celui qui est là depuis des années et que je dis toujours vouloir changer. Je suis tombée sur le côté, ma hanche a heurté le sol, et pendant un instant je n’ai pas très bien compris ce qui venait de se passer.
J’ai essayé de me relever et je n’ai pas pu. Le sol était froid et j’étais là, allongée, à regarder les meubles d’en bas comme je ne les avais jamais vus auparavant.
J’ai mis quarante minutes. Je me suis déplacée lentement jusqu’au mur, je m’y suis accrochée, j’ai essayé plusieurs fois. Finalement, j’y suis arrivée. Je me suis assise sur le bord de la baignoire et je suis restée immobile un moment, le cœur battant à toute vitesse.
Je ne me suis rien cassé. Je n’ai qu’un bleu sur la hanche qui me fait encore mal quand je me couche sur le côté.
Ce soir-là, Ana m’a appelée — c’était dimanche, son appel d’une heure. Je lui ai dit que j’allais bien, que j’avais regardé un film, que le temps s’était amélioré. Je ne lui ai pas parlé du sol.
Je ne l’ai dit à aucun d’eux.
Je sais parfaitement ce qui se passerait si je le racontais.
Ana dirait que je devrais venir vivre chez elle. Elle le dirait avec les meilleures intentions du monde. Mais je suis déjà allée dans l’appartement d’Ana — cent dix mètres carrés, trois chambres, deux adolescents, son mari qui travaille depuis la maison. Il n’y a pas de vraie place pour moi là-bas. Il y aurait une place physique, une chambre, mais je passerais mes journées à essayer de ne pas déranger et eux passeraient les leurs à essayer de ne pas me faire sentir que je dérange.
Luis dirait d’engager quelqu’un. Qu’il existe des services d’aide à domicile, que ce n’est pas si cher, que c’est la solution la plus raisonnable. Luis a toujours la solution la plus raisonnable.
Carlos ne saurait pas quoi dire et m’enverrait un audio.
Et moi, je finirais par les rassurer tous, en disant que je vais bien, que ce n’est pas si grave, qu’on verra plus tard. Et tout redeviendrait comme avant.
Alors je ne dis rien.
J’ai acheté un tapis antidérapant au supermarché. J’ai mis trois jours à me décider à sortir pour aller l’acheter parce que ma hanche me faisait mal. Mais j’y suis allée seule, je l’ai acheté seule, je l’ai installé seule.
Comme je fais tout.
Ce matin, je me suis levée, j’ai préparé le café, je me suis assise dans la cuisine avec le soleil qui entre par la fenêtre à neuf heures. J’ai écouté les bruits de l’immeuble — l’ascenseur, les voisins du troisième, un chien qui aboie deux étages plus haut.
J’ai pensé à mes enfants. Au fait que ce sont de bonnes personnes. Qu’ils ont leurs vies.
J’ai pensé à mon mari et à la façon dont il me disait toujours que j’étais trop fière pour demander de l’aide. Il avait raison, comme presque toujours.
J’ai bu mon café lentement.
Et j’ai pensé que j’aimerais qu’un de mes enfants appelle aujourd’hui. Pas un dimanche. Pas entre une heure et une heure et demie. Juste comme ça, sans raison.
Personne n’a encore appelé.
Avez-vous quelqu’un de plus âgé dans votre vie — un père, une mère, un grand-parent — qui traverse peut-être quelque chose sans vous le dire pour ne pas vous inquiéter ? Quand est-ce que vous avez appelé pour la dernière fois, sans raison particulière ?

[Νίνος @n1kos_ntg]

5 χρόνια πέρασαν από τότε που ένα απόβρασμα της κοινωνίας αποφάσισε να σβήσει αυτό το 20χρονο χαμόγελο. Ανάπαυση στην αθώα ψυχούλα της. #καρολαιν

[VAN MUTOKA @vanmutoka1]

«Quand je suis triste ,je chante, puis je découvre que ma voix est pire que mes problèmes, et je souris » Bernard Shaw

[Life Is Beautiful @themiskossiori]

Όταν συμβαίνει κάτι καλό,
ταξίδεψε για να το γιορτάσεις.
Όταν συμβαίνει κάτι κακό,
ταξίδεψε για να το ξεχάσεις.
Όταν δεν συμβαίνει τίποτα,
ταξίδεψε για να ��υμβεί.
"Εμπειρία ο πιο δύσκολος δάσκαλος."

[literland @literlandweb1]

"Si sientes dolor, estás vivo. Si sientes el dolor de otro, eres un ser humano".
Leon Tolstoi

[eleonora @Eleonora_ka_]

"To 2017, μετά πολλών βασάνων, κατάφερα να εξασφαλίσω για το «Κ» της Καθημερινής μια τηλεφωνική συνέντευξη με τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Η Μάριελ, η μάνατζέρ του, σωστός Κέρβερος, ήταν επίσης παρούσα στη συνομιλία, ώστε να παρέμβει αν χρειαζόταν. Είχα μόλις είκοσι ��επτά στη διάθεσή μου και οι προσωπικές ερωτήσεις απαγορεύονταν διά ροπάλου.
Το 19ο λεπτό, μια και η συνέντευξη γινόταν με αφορμή την ταινία «Το δείπνο», αποφάσισα να ρισκάρω.:
«Ήταν καλή μαγείρισσα η μητέρα σας;», τον ρώτησα. «ΟΚ, Τασούλα, ευχαριστούμε, τελειώσαμε», πετάχτηκε η Μάριελ.
Ο Ρίτσαρντ Γκιρ εκνευρίστηκε: «Μα, θέλω να απαντήσω, Μάριελ, δεν χάλασε ο κόσμος αν μιλήσουμε για λίγα λεπτά ακόμα!»

Πήρε μια βαθιά ανάσα. «Η μητέρα μου, Ντόρις Αν, δεν ήταν καθόλου καλή μαγείρισσα, αλλά ήταν αναμενόμενο: είχε πέντε παιδιά και έπρεπε να μαγειρεύει για έναν μικρό στρατό. Την ενδιέφερε η ποσότητα, όχι η ποιότητα. Πέθανε πέρυσι, στα 91 της χρόνια. Και τι δεν θα έδινα για να ξαναφάω, έστω μία φορά, το άνοστο φαγητό της...»

✏️ Η δημοσιογράφος Τασούλα Επτακοίλη.

[Maria Karystianou @mkaristianou]

Μάρθη μου,

σήμερα η σκέψη μου σταματά σε εκείνα τα πρωινά που δεν ξημέρωσαν με το χαμογελό σου και στα  «σ’ αγαπώ» που έμειναν μετέωρα στον αέρα.

10 Μαίου, ύμνος στο πιο ιερό πρόσωπο στη ζωή μας και στην πιο ανιδιοτελή αγάπη.
Εκείνη που δεν σταματά στην απώλεια, αλλά συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.

Για εμένα, η μητρότητα ξαφνικά  άλλαξε μορφή.
Έγινε η απόφαση να μην επιτρέψω στη λήθη να σβήσει τη δικαίωση.
Η σημερινή ημέρα τιμά την πιο δυνατή αγκαλιά που νικάει τον χρόνο.
Κλείνεις τα μάτια και νιώθεις το παιδί σου να κρατά το χέρι σου και έτσι παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις να στέκεσαι όρθια.
Και έτσι η μητρότητα μετατρέπεται σε ανάγκη να πολεμάς για τον κόσμο που στερήθηκαν άδικα τα παιδιά.
Και έτσι τα τα δάκρυα και ο πόνος γίνονται κουράγιο.
Οι αναμνήσεις γίνονται φάρος που καθοδηγεί.
Έτσι η αγάπη δεν τελειώνει εκεί που σταματά η ανάσα, αλλά εκεί που σταματά η μνήμη.
Γιατί η μάνα δεν είναι μόνο αυτή που ανατρέφει, είναι και αυτή που περιφρουρεί τα παιδιά της, ακόμα κι όταν εκείνα δεν μπορούν πια να μιλήσουν.

Χρόνια Πολλά στις γλυκές
μητέρες που παλεύουν μόνες  με τις σκιές, που δεν δέχονται το «έτσι είναι τα πράγματα», που γίνονται  η φωνή εκείνων που έφυγαν άδικα, που κρατούν την ελπίδα ζωντανή μέσα από τα ερείπια,  που μετατρέπουν τον πόνο  σε ασπίδα για τα παιδιά όλου του κόσμου.
Στις μητέρες που δεν λύγισαν, που δεν συμβιβάστηκαν και που διδάσκουν πως η αγάπη της μάνας είναι η πιο ανίκητη δύναμη.
Στις μητέρες που κοιτούν τον ουρανό και χαμογελούν με πόνο, αλλά και σε εκείνες που η αγκαλιά τους είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο στον κόσμο.
Και η δική μας "γιορτή" θα έρθει τη μέρα που τα παιδιά μας θα είναι περήφανα για τον κόσμο που τους παραδώσαμε.
Μέχρι τότε, κάθε μέρα είναι μια μέρα ευθύνης και επίμονου αγώνα που δεν θα σταματήσουμε, παρά μόνο αν πετύχουμε τη δικαίωση.
Τη δικαίωση για τα παιδιά όλου του κόσμου!

[Άρης Κ. 🚴‍♂️ @Outis958]

“Ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι,
ζωή είναι να ʼσαι ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι.”