Fyrirgefðu, en er það meðvirkni með bankakerfinu að gera greinarmun á nafnvöxtum, raunvöxtum og fasteignaverði?
Og er ekki bankakerfi líka í Evrópu?
Málið er ekki hvort bankar séu yndislegir. Málið er hvort evra auðveldi fyrstu kaupendum að eignast húsnæði.
Ef lægri vextir fara inn í hærra eignaverð, þá græða helst þeir sem eiga eignir fyrir. Það er punkturinn.
Frábær grein.
Ef þú átt ekki íbúð og íbúðir hækka um 15%, þá hjálpar það þér lítið að lánið sé aðeins ódýrara. Þú þarft samt að kaupa dýrari íbúð, safna hærri útborgun og keppa við fólk sem á þegar eignir.
Þess vegna auðveldar evran ekki sjálfkrafa ungu fólki að eignast húsnæði. Hún getur lækkað sýnilega vexti, en um leið getur hún ýtt eignaverði upp. Þá verður niðurstaðan ekki að unga fólkið kemst inn á markaðinn, heldur frekar að þeir sem áttu eignir fyrir verða ríkari á pappír, og hinir halda áfram að horfa á lestina fara.
Já, nákvæmlega. Ef eignaverð hangir við greiðslugetu, þá fer ávinningurinn af lægri vöxtum ekki endilega til fyrstu kaupenda heldur inn í hærra fasteignaverð.
Þá verður ódýrara lán ekki endilega ódýrara húsnæði.
Háir vextir geta því verið hagstæðir fyrstu kaupendum sem geta beðið og eiga eigið fé. En fyrir þá sem eru fastir á leigumarkaði er þetta auðvitað ekki nein töfralausn.
Þetta er einmitt röksemdin sem Jón Helgi er að svara í greininni. Að fólk borgi lán margfalt til baka í nafnkrónum segir ekki eitt og sér hver raunverulegur fjármagnskostnaður er.
Það þarf að horfa á raunvexti, verðbólgu og fasteignaverð. Ef lægri vextir fara fyrst og fremst í hærra eignaverð, þá hjálpar það ekki endilega fyrstu kaupendum. Þá græða helst þeir sem eiga eignir fyrir.
Það er því frekar sérstakt að kalla þetta hugmyndafræði. Þetta er einmitt tilraun til að færa umræðuna frá slagorði yfir í raunverulegar stærðir.
JD Vance virðist hér kominn alla leið í femínísku utanríkisstefnuna þar sem öll stríð enda með samtali, jafnvel þau sem enduðu með skilyrðislausri uppgjöf. Það var jú einhverjum réttur penni.
Ég leyfi mér að spá tvennu: þessi maður verður forseti Bandaríkjanna, og ófriður í heiminum mun aukast undir hans stjórn.
Ekki vegna þess að hann vilji stríð, heldur vegna þess að óvinir Bandaríkjanna munu heyra nákvæmlega það sem þeir vilja heyra: að allt endi með samningum.
Hér lýsir @StefnStefnsson6 ágætlega hvernig ríkisstjórnin hefur gefist upp á því verkefni að stjórna landinu og koma efnahagsmálum í betra horf en þess í stað ákveðið að sækja um aðild að Evrópusambandið. Það gerir hann með því að vitna í stefnuræðu @KristrunFrosta .
@kristjanvalur Nakvæmlega. Ef Trump vantar raunhæfa stefnu fyrir Hormússundið má einhver benda honum á þorskastríðin. Ekki ofhugsa málið. Sendu varðskipið, taktu með klippurnar, inn, út, og láttu hina um að átta sig á því síðar hvað gerðist.
Takk fyrir ítarlegt svar og viðurkenningu á gögnum Europol og greiningum um bakgrunn jihadista-gerenda.
Ég tek eftir að þú viðurkennir að verulegur hluti jihadista-gerenda í Evrópu hefur bakgrunn frá þeim svæðum, oft sem innflytjendur eða afkomendur þeirra, og að nokkrar árásir eftir 2015 tengdust nýkomnum einstaklingum. Hvernig fellur þetta að niðurstöðum rannsóknarinnar um enga sterka fylgni á heildarstigi?
Að auki: Þótt flestar íslamískar hryðjuverkaárásir eigi sér stað í upprunalöndunum (eins og margar heimildir staðfesta), þá snýst upphaflega spurningin einkum um tengslin við innflutning til Evrópu og árásir þar. Gögn um uppruna gerenda benda til þess að innflutningur og samfélagsmyndun geti haft áhrif á áhættuna í viðtökulöndunum, jafnvel þótt áhættan sé lág per einstakling.
Hvað telur þú vera helstu ástæður mögulegra samþættingaráskorana sem þú nefnir, og hvaða frekari rannsóknir eða nýrri gögn (t.d. Europol TE-SAT eftir 2018) telur þú mikilvæg til að meta þessi tengsl betur?
Ég sé fyrir mér næstu greiningu Magnúsar Þorkels á RÚV:
Þetta sýnir auðvitað ekki veikleika Írans heldur hvað Íranar eru klókir. Með snjallri skák hafa þeir þvingað Bandaríkin til að hóta því að eyða öllu, flotanum, flughernum, loftvörnum og olíuinnviðum þeirra, auk þess að taka Kharg-eyju.
Þetta er klassískt merki um sterka stöðu!
The United States will be hitting Iran (Whose Navy, Air Force, Radar, Anti Aircraft, and all other forms of Defense, together with most its offensive capability, are GONE!), VERY HARD TONIGHT. At some point in the not too distant future, we will be taking Kharg Island, and other oil infrastructure points, and assume total control of their Oil and Gas Markets, much like we have with Venezuela, which is working out brilliantly for both Venezuela and the United States of America. Thank you for your attention to this matter! President DONALD J. TRUMP
( TS: Jun 11 2026, 8:22 AM ET )
Fjörugt kvöld á Alþingi að baki, þar sem við þingmenn gerðum upp þingveturinn, hver með sínum hætti. Hér er ræðan. Íslenskt samfélag er ekki excel-skjal!
Fjörugt kvöld á Alþingi að baki, þar sem við þingmenn gerðum upp þingveturinn, hver með sínum hætti. Hér er ræðan. Íslenskt samfélag er ekki excel-skjal!
Þetta er athyglisvert augnablik. Trump veltir opinberlega fyrir sér hvort Netanyahu vilji halda áfram, en Líkúd svarar samstundis: hann mun bjóða sig fram, og sigra, be’ezrat Hashem, með Guðs hjálp.
Á yfirborðinu má lesa þetta sem spennu milli Trump og Netanyahu. Kannski er hún raunveruleg. Kannski er hún hluti af þrýstingi tveggja manna sem báðir telja sig stýra atburðarásinni. En pólitískt er þetta hættulegt augnablik fyrir Netanyahu. Hann er veikur heima fyrir, margir vilja sjá nýtt andlit, og næstu kosningar verða ekki bara um framtíðina heldur einnig um dóm sögunnar yfir 7. október og stríðsárunum sem fylgdu.
En punkturinn er sterkur: hvað sem mönnum finnst um Netanyahu verður ekki tekið af honum að hann hefur verið þrautseigasti leiðtoginn í heiminum í að vara við Íran. Hann var hæddur, sakaður um hræðsluáróður og pólitískt spin. Nú stendur hann frammi fyrir möguleikanum á að ramma sig inn sem stríðstímaleiðtoga sem sá ógnina fyrr en flestir aðrir.
Þarna kemur Churchill-samanburðurinn inn. Leiðtogi sem var óvinsæll, talinn of harður, of upptekinn af ógninni, þar til ógnin reyndist raunveruleg.
Fyrir þá sem vilja skilja hvernig Netanyahu sér sjálfan sig, Ísrael og hlutverk sitt í sögunni, mæli ég með Bibi: My Story frá 2022.
Last night, Trump cast public doubt on Benjamin Netanyahu’s political survival, openly floating the possibility of the prime minister’s resignation. Speaking to ABC, Trump declared Netanyahu’s political future an “open question,” asking dismissively: “Does he want to continue? Because, you know, he’s a wartime prime minister.” The jab from his once-effusive American ally comes at a moment of profound domestic weakness for Netanyahu, with a recent poll showing that over 60 percent of Israelis do not want the longtime premier to run in the upcoming Knesset elections.
The official response from the Likud to Trump’s comments left no room for interpretation: “Netanyahu will run in the upcoming elections—and, with God’s help, he will win.” As those close to the premier once noted, Netanyahu’s car has only one gear: forward.
Yet, despite this current political slump, history must record the facts. Netanyahu was not the first to talk about Iran, and certainly not the only one. But he has been the most consistent leader in Israel, and in the entire world, in focusing attention on the danger. He did this in the face of heaps of mockery and accusations that the Iranian threat was just a political spin. Above all, he is the one who led the IDF, together with the United States, twice within a year, to cripple the most severe existential threat to the State of Israel. Therefore, he is absolutely and rightfully entitled to full credit for this historic alliance.
However, this leaves a lingering question: what will Netanyahu do now that his domestic standing is fractured and his public credit is dissolving? If what Trump proclaimed to ABC News holds true—that “we will very shortly win the war one way or the other”—then Netanyahu’s life’s mission regarding Iran is on the verge of completion. With that monumental task potentially behind him, his insistence on running faces a harsh law of politics: when it comes to elections, you don’t get votes for completed missions—only for future problems.
Íran er í mjög sterkri stöðu, ef maður skilgreinir sterka stöðu svo vítt að það teljist ekki vandamál að flotinn sé minning ein, flugherinn hugmyndafræðilegt fyrirbæri og restin af stjórnkerfinu föst í sjóhernaðarlegu og efnahagslegu kyrkingartaki. Annars er Alla enn að baka og allt gott í Teheran.
Silfrið í gærkvöldi var eins og þáttur um hvort skynsamlegt sé að kaupa hús, þar sem allir gestirnir voru fasteignasalar.
Mjög upplýst umræða, auðvitað. Farið var yfir lán, teikningar, innréttingar og hvað gerist eftir undirritun.
Það eina sem gleymdist var spurningin: Er yfirhöfuð skynsamlegt að gera kauptilboð?
Þannig var ESB-umræðan. Hún var fróðleg innan þess ramma að viðræður séu eðlilegt næsta skref. En blindbletturinn var þessi: Hvenær eru viðræður sjálfar slæm hugmynd? Það er ekki aukaatriði. Það er húsið.
Jobsbók kenndi mér fyrst og fremst að þjáning er ekki réttlátlega úthlutað eftir verðleikum. Hún lendir bara á fólki. Og sá sem lifir sem fylgitungl annarrar manneskju í miklum tilfinningalegum óstöðugleika er prófaður aftur og aftur: á mörkum, sjálfsvirðingu og veruleikaskyni. Þá dugar ekki að þrauka. Maður þarf að vita hvort þetta sé endurtekning með merkingu eða bara myrkur með fallegri orðræðu utan um sig.
@Sverrirhelga95 Já, þetta er góður punktur. Job virðist tapa glórunni vegna þess að hann neitar að sætta sig við skýringar vina sinna. Sem er auðvitað oft fyrsta merki þess að maður sé enn með glóruna.
@jj381 Margir ríkisstyrktir menningarpostular, sem annars tala linnulaust um hugrekki, tjáningarfrelsi og mennsku, ganga líklega yfir götuna til að þurfa ekki að heilsa manneskju sem skrifar svona.
Og gera það auðvitað í nafni umburðarlyndis.