صُنعت من شظايا لا يراها أحد ...
أجمعني كل يوم بصمت .. كي أبدو متماسكه ..
لكن داخلي يظل يرن .. بصوت الكسر القديم
كلما اقترب مني ضوء أو لمستني يد .. تذكرت بأني لم اُخلق لأُحتضن ..
بل لأتبعثر في أيدي من يحاول أن يفهمني .
أنا مرأه مكسوره ..
تعكس وجوه الجميع .. ولا تعكس وجهي أنا .