با اینکه دست همهچیز رو دور گردنم و پای همه چیزو رو قفسهی سینهام حس میکنم.
اما احساسی که این چند وقت دیگران دارن بهم میدن خیلی بوسیدنی و ارزشمنده.
تو تاریکترین روزهام این حمایت، یه نور درخشانه.
و برای خودم آرزو میکنم اگر روزی در جنگ من و من شکست خوردم، یادمنره اینو.
سال ۹۸ این رو با پیانو برای یه دختر کوچولوی ۶ ساله زدم راستش هیچوقت اون نگاه ذوق زدهاش یادم نمیره با چشمهای گرد به انگشتهام نگاه میکرد میگفت «مریم چجوری رفتی توی کارتون یاد گرفتی؟» الان اون کوچولو همین رو به زیبایی تمام میزنه.